Exei Gousto » Voglia di… – Όρεξη για…

Waffles all’arancia – Βάφλες πορτοκάλι

Konstantina-admin — Sun, 21 Mar 2010 21:36:52 +0000

Sono pessima, lo so!!! Direte voi ormai ho finito il dottorato, non ho più scuse per non postare nuove ricette! Jein! (come direbbero i tedeschi, cioè ja+nein). Sì, ho decisamente più tempo libero, appunto per questo ho voglia zero di chiudermi dentro e passare ore e ore davanti al computer…per non dire della voglia di cucinare che per qualche motivo è ai minimi registrati, cioè sì, cucino, non mangio più il buonissimo riso alla cantonese di Herr D. per una settimana di fila ed è da un bel po’ che i delivery ci hanno cancellati dalla lista dei clienti preferiti. Però cucino sano e noioso, questo non per dire che la cucina sana è anche noiosa, ma la mia cucina sana lo è eccome!

Un paio di domeniche fa però mi sono alzata sentendomi troppo buona e generosa: di solito la domenica mattina il grembiule appartiene a Herr D. Da buon marito si deve alzare, preparare la colazione e portarla a letto. Questa volta gli è andata bene, grazie alla mia curiosità di usare il nostro nuovo aggeggio, la piastra per i waffles!

Waffles all’arancia

Ingredienti

120 g di farina
50 g di zucchero
1 bustina (16 g) lievito per dolci
2 uova grandi
170 ml di latte
35 g di burro
4 cucchiai di yogurt all’arancia

Procedimento

Mischiare in una ciotola gli ingredienti secchi: la farina, lo zucchero ed il lievito.
In una seconda ciotola sbattere i tuorli con il latte.
Unire questo composto alla farina e mescolare fino ad ottenere una crema omogenea e liscia.
In una piccola padella o nel microonde scaldare il burro in modo che si sciolga senza bruciarsi!
Unire all’impasto e mescolare.
Aggiungere lo yogurt e mescolare ancora.
Montare a neve (non fermissima) gli albumi ed unirli delicatamente all’impasto.
Accendere la piastra apposita per i waffles. Non appena sarà sufficientemente calda, disporre 3-4 cucchiai (dipende dalla dimensione della piastra) di pastella sulla piastra e chiudere il coperchio. Attendere 3-5 minuti (seguire le indicazioni del produttore) e…voilà les gaufres belges!

Suona facile, no? E invece no! Non lo è stato per niente! Fino al punto “Accendere la piastra” è stato un gioco da bambini. Dopodiché è cominciata la festa. Al primo round ho messo troppa pastella e, appena chiuso il coperchio, si è gonfiata ed usciva da tutte le parti come un mostro! Al secondo round (pauraaaaa) ne ho messa troppo poca, per cui non arrivava alla piastra di sopra e non si è cucinata bene. Dopo 2-3 tentativi non proprio fruttuosi, e con l’aiuto incondizionato di Herr D. che non vedeva l’ora di fare colazione…ci siamo finalmente riusciti!!!

Χάθηκα πάλι, το ξέρω, ντροπή και όνειδος! Τώρα πια, θα μου πείτε, τελείωσες το διδακτορικό, δεν έχει πια δικαιολογίες! Jein! (όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μου οι Γερμανοί, δηλαδή ja+nein). Ναι, έχω σίγουρα πιο πολύ χρόνο, τον οποίο όμως δεν έχω όρεξη και σκοπό να τον περνάω μπροστά από το κομπιούτερ…για να μη σας πω για την όρεξή μου για μαγειρική, που έχει χτυπήσει τιμές απολύτου μηδενός! Δηλαδή όχι ότι δε μαγειρεύω, μαγειρεύω! Δεν τρώω πια το πεντανόστιμο κινέζικο ρύζι με λαχανικά του Herr D. για μια εβδομάδα στη σειρά και εδώ και κάμποσο καιρό τα ντιλίβερι μας έσβησαν από τη λίστα τους με τους αγαπημένους πελάτες. Μαγειρεύω λοιπόν, αλλά “υγιεινό και βαρετό”, όχι ότι η υγιεινή κουζίνα είναι και απαραίτητα βαρετή, αλλά η δική μου υγιεινή κουζίνα είναι αναμφίβολα!

Πριν κανα δυο Κυριακές όμως, ξύπνησα με ένα συναίσθημα υπέρτατης γενναιοδωρίας: κανονικά, Κυριακή πρωί η ποδιά ανήκει στον Herr D. Σαν καλός σύζυγος σηκώνεται, ετοιμάζει το πρωινό και το φέρνει στο κρεβάτι. Αυτή τη φορά του χαμογέλασε η τύχη και ανέλαβα εγώ το πρωινό, ας είναι καλά η περιέργειά μου να δοκιμάσω την καινούρια μας βαφλιέρα!

Βάφλες με άρωμα πορτοκαλιού

Υλικά

120 g αλεύρι
50 g ζάχαρη
16 g μπέικιν πάουντερ
2 μεγάλα αυγά
170 ml γάλα
35 g βούτυρο
4 γιαούρτι πορτοκάλι

Οδηγίες

Σε ένα μπωλ βάζουμε τα στεγνά υλικά: το αλεύρι, τη ζάχαρη και το μπέικιν.
Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τους κρόκους με το γάλα.
Αναμιγνύουμε τα περιεχόμενα των δύο μπωλ και ανακατεύουμε μέχρι να πάρουμε ένα ομοιόμορφο μείγμα.
Σε ένα τηγανάκι ή στο φούρνο μικροκυμάτων ζεσταίνουμε το βούτυρο μέχρι να λειώσει, χωρίς όμως να το κάψουμε!
Το προσθέτουμε στο μείγμα μας και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών μέχρι να αφρατέψουν και να γίνουν μια μαλακή μαρέγκα.
Τα προσθέτουμε στο μείγμα και ανακατεύουμε με προσοχή για να μη “σπάσει” η μαρέγκα.
Ανάβουμε τη συσκευή για βάφλες (κατά κόσμον βαφλιέρα). Όταν κάψει, βάζουμε 3-4 κουταλιές (η ποσότητα εξαρτάται βέβαια από το μέγεθος της πλάκας) από το μείγμα στην πλάκα, τις απλώνουμε ομοιόμορφα, κλείνουμε το καπάκι και μετά από 3-5 λεπτά (ακολουθείστε τις οδηγίες του κατασκευαστή)…voilà les gaufres belges!

Εύκολο ακούγεται, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν δεν ήταν! Μέχρι το σημείο “ανάβουμε τη συσκευή” όλα μια χαρά, πανεύκολα! Μετά άρχισε το πανηγύρι. Στον πρώτο γύρο έβαλα πολύ υλικό στη βαφλιέρα και μόλις την έκλεισα, άρχισε να φουσκώνει και να χύνεται από παντού! (και δώστου μετά καθάρισμα!). Μετά έβαλα πολύ λίγο, οπότε δεν έφτανε στην πάνω πλάκα της βαφλιέρας και ψήθηκε λιγότερο απ’ότι η κάτω μεριά. Μετά από 2-3 τέτοιες αποτυχημένες προσπάθειες, και με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του Herr D. που δεν έβλεπε την ώρα να φάει πρωινό…επιτέλους τα καταφέραμε!!!

E’ acceso? – Με ακούτε;

Konstantina — Fri, 19 Feb 2010 05:00:49 +0000

Fffff…..Fffff….uno due, uno due, ssss sss sss, è acceso il microfono?

Ciao!! Vi ricordate di me? Sono Konstantina (e sto bene, ma questo è da un’altra storia) e sono finalmente tornata nel mondo delle persone normali*.
E’ da talmente tanto tempo che non scrivo su questo blog, che non saprei nemmeno da dove cominciare…già che mi ricordavo la password per accederci è una gran bella cosa!! Tanti di voi con cui siamo in contatto via Facebook sapete già il motivo della mia lunga assenza. Per gli altri, innanzitutto mi scuso per essere sparita all’improvviso e vi ringrazio dei messaggi che mi avete mandato! Non sono stata vittima ne dei miei genitori che mi hanno tenuto in ostaggio gli ultimi due mesi, ne di qualche virus selettivo che attacca solo bloggers con un debole per i foodbloggers in particolare. Sono stata tenuta in ostaggio dalla Scienza (poetico, no??:D). Lunedì scorso, dopo un lungo periodo di scrittura, di studio e di ansie, ho finalmente discusso la tesi di dottorato. E ora sono liberaaaaaaaaaa!!!! Libera di fare tutto quello che non ho fatto gli ultimi mesi. Ho già una lista lunghiiiissiiiima di ricette che voglio provare a fare!

Appena finiti gli esami, Herr D. ed io siamo saliti in macchina e siamo partiti per l’Italia. Dopo un viaggio abbastanza avventuroso (frase che non tradurrò nella versione del post in greco per ovvi motivi visto che questo blog lo legge anche mia mamma;)), in Italia ci aspettavano non solo i suoceretti, ma anche un vassoio pieno di frittelle. E subito Herr D. ha cominciato “che buone le frittelle, come mi piacciono le frittelle, mmmmmmm, come starebbero bene con lo zabaione, anzi nemmeno con lo zabaione, con la crema allo zabaione, sai, quella che…” No! Non lo so! E se vuoi sapere, a me lo zabaione mica piace tanto sai! Ecco l’ultima frase famosa, che mentre la pronunciavo avevo già aperto Firefox e stavo cercando come cavolo si fa questa crema allo zabaione che tanto piace a Herr D. Per essere sincera, ho trovato un sacco di ricette dello zabaione normale, ma pochissime della crema allo zabaione. Quella che ho fatto io l’ho presa qui, con un po’ di modifiche ovviamente;)). Non so se sia quella “giusta”…dal risultato direi proprio di si! Se avete altre ricette, suggerimenti, consigli su come ottenere la perfetta crema allo zabaione, io sono qui e vi aspetto!!

Crema allo zabaione

Ingredienti

500 ml di latte
60 gr di Marsala secco
la scorza di un limone
170 gr di zucchero
50 gr di farina
6 tuorli
2 albumi (facoltativo)

Procedimento

Mettere sul fuoco 250 ml di latte, il Marsala e la scorza di limone e riscaldare senza far bollire.
In un contenitore adatto alla cottura a bagnomaria versare i tuorli, la farina setacciata e lo zucchero e sbattere con la frusta.
Aggiungere poco a poco 250 ml di latte freddo e continuare a sbattere.
Aggiungere poco a poco il latte caldo con il Marsala (dopo aver tolto la scorza di limone).
Quando gli ingredienti si sono bene amalgamati, immergere il contenitore a bagnomaria in una pentola più grande, riempita per 1/3 di acqua.
Mettere la pentola su fuoco moderato e mescolare per circa 10-15 minuti, finché la crema non risulti gonfia, densa e vellutata.
Togliere dal fuoco e continuare a mescolare per circa 5 minuti.
Se si vuole una crema più leggera, a questo punto montare a neve due albumi e aggiungerli delicatamente nella crema preparata.

* Persone normali: definitesi le persone che escono di casa più di una volta alla settimana, preferibilmente non solo per ritirare la posta dalla cassetta adiacente all’uscita del condominio e che interagiscono con altri esemplari della specie umana non necessariamente appartenenti alla loro stessa sottospecie “Dottorandus esaurimentus nervosus”.

P.S. Avrei dovuto farlo molto prima, ma se volete sapere chi ha vinto il GIVEAWAY natalizio, andate qui!

Φφφφφ….φφφφφφ….ένα δύο, ένα δύο, σσσσσ….σσσσσ…με ακούτε;

Καλημέρα! Με θυμάστε; Είμαι η Κωνσταντίνα (και είμαι καλά, αλλά αυτό είναι από άλλο παραμύθι) και επιτέλους γύρισα στον κόσμο των φυσιολογικών* ανθρώπων.
Πέρασε τόσος πολύς καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά, που δεν ξέρω από πού ν’αρχίσω…και μόνο που θυμόμουνα το password για να μπω στο μπλογκ και πάλι καλά να λέμε!! Με πολλούς από εσάς είμαστε σε επαφή μέσω Facebook και ξέρετε ήδη το λόγο της μακράς απουσίας μου. Για τους υπόλοιπους, καταρχήν να σας ζητήσω συγγνώμη που εξαφανίστηκα χωρίς προειδοποίηση και να σας ευχαριστήσω για τα μηνύματα που μου στείλατε. Όχι, δεν έπεσα θύμα ούτε των γονιών μου που με κράτησαν όμηρο στην Ελλάδα για δύο μήνες, ούτε κάποιου επιλεκτικού ιού που επιτίθεται μόνο σε bloggers με ιδιαίτερη αδυναμία στους foodbloggers. Με κράτησε όμηρο η Επιστήμη (ποιητικό, εεεεε;;;;:D). Την περασμένη Δευτέρα, μετά από μια μακρά περίοδο γραψίματος, μελέτης και αγωνίας, τελείωσα επιτέλους το διδακτορικό μου. Και τώρα είμαι ελεύθερηηηηηηη!!!! Ελεύθερη να κάνω όσα δεν έκανα τους τελευταίους μήνες. Ήδη έχω μια πολύύύύ μεγάλη λίστα με συνταγές που θέλω να φτιάξω!

Με το που τελείωσα τις εξετάσεις, μπήκαμε με τον Herr D. στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το μακρύ ταξίδι προς τη Μαμά-πατρίδα-Ιταλία. Εκεί, εκτός από τους πεθερούληδες, μας περίμενε και ένας δίσκος γεμάτος φριτέλες, κάτι μεταξύ λουκουμά και τηγανητού σου, που τρώγεται πολύ την περίοδο του καρναβαλιού. Κι αμέσως άρχισε ο Herr D. “τι νόστιμες οι φριτέλες και πόσο μου αρέσουν οι φριτέλες, και μμμμμμ πόσο ωραία πάνε ε το ζαμπαγιόνε, μάλλον όχι, όχι με το ζαμπαγιόνε, αλλά με την κρέμα από ζαμπαγιόνε, ξέρεις, αυτή που…” Όχι, όχι, δεν ξέρω! Και αν θέλεις να ξέρεις, εμένα το ζαμπαγιόνε δε με ξετρελαίνει κιόλας! Αυτά ήταν τα λόγια μου ενώ είχα ήδη ανοίξει το Firefox και έψαχνα πώς στο καλό φτιάχνεται η κρέμα από ζαμπαγιόνε που τόσο αρέσει στον Herr D. Για να είμαι ειλικρινής, βρήκα ένα σωρό συνταγές για κανονικό ζαμπαγιόνε, αλλά πολύ λίγες για κρέμα ζαμπαγιόνε. Αυτή που έφτιαξα εγώ την πήρα από εδώ, με τις απαραίτητες τροποποιήσεις βεβαίως;)). Δεν ξέρω αν είναι η “σωστή” συνταγή, από το αποτέλεσμα θα έλεγα πως ναι!

Κρέμα με ζαμπαγιόνε

Υλικά

500 ml γάλα
60 gr κρασί Μαρσάλα ξηρό
φλούδα ενός λεμονιού
170 gr ζάχαρη
50 gr αλεύρι
6 κρόκοι
2 ασπράδια (προεραιτικά)

Οδηγίες

Βάζουμε στη φωτιά 250 ml γάλα, το Μαρσάλα και τη φλούδα λεμονιού και ζεσταίνουμε χωρίς να το βράσουμε.
Σε ένα σκεύος κατάλληλο για μπαιν-μαρί βάζουμε τους κρόκους, το αλεύρι και τη ζάχαρη και χτυπάμε με το χτυπητήρι.
Προσθέτουμε σιγά σιγά 250 ml κρύο γάλα και συνεχίζουμε το χτύπημα.
Προσθέτουμε σιγά σιγά το ζεστό γάλα με το Μαρσάλα (χωρίς τη φλούδα λεμονιού).
Όταν τα υλικά έχουν ανακατευτεί καλά, βάζουμε το σκεύος σε μια μεγαλύτερη από αυτό κατσαρόλα γεμισμένη μέχρι το 1/3 με νερό.
Βάζουμε την κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά και ανακατεύουμε για περίπου 10-15 λεπτά μέχρι η κρέμα να δέσει και να πάρει βελούδινη υφή.
Βγάζουμε από τη φωτιά και συνεχίζουμε το ανακάτεμα για περίπου 5 λεπτά.
Αν θέλουμε μια πιο ελαφριά κρέμα, σε αυτό το σημείο μπορούμε να χτυπήσουμε τα ασπράδια δύο αυγών σε μαρέγκα και να τα προσθέσουμε στην κρέμα ανακατεύοντας μαλακά για να μη “σπάσει” η μαρέγκα.

* Φυσιολογικοί άνθρωποι: ορίζονται οι άνθρωποι που βγαίνουν από το σπίτι τους περισσότερο από μία φορά την εβδομάδα (εξαιρούνται οι έξοδοι πλησίον της εξώπορτας προς αποκομιδήν αλληλογραφίας εκ του γραμματοκιβωτίου) και αυτοί που αλληλεπιδρούν με άλλα δείγματα του ανθρωπίνου είδους, όχι απαραίτητα συγκαταλεγόμενα στο συγγενές υποείδος “Dottorandus esaurimentus nervosus”.

Υ.Γ. Άργησα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ…αν θέλετε να μάθετε ποιος ήταν ο τυχερός του Χριστουγεννιάτικου GIVEAWAY, πηγαίνετε εδώ!

Ancora una vellutata di zucca? – Ακόμα μια κολοκυθόσουπα;

Konstantina — Mon, 14 Dec 2009 00:17:46 +0000

Domani si parte! Sveglia alle 5.30 (cioè fra 3.5 ore…hmmmm) e dopo 5 ore di treno siamo lì! Il mio professore la chiama “winter school”. Io la chiamo “Mi voglio fare le vacanze pre-natalizie, per cui organizzo una scuola invernale e fra una pista e l’altra (di sci si intende!!) ascolto i talk dei miei studenti”. Ormai è diventata una tradizione, ci andiamo ogni anno. Ci facciamo 3-4 giorni di sci, sauna, piscina ecc. e torniamo rinati e pronti per…le vere vacanze di natale:)

Visto che già ultimamente questo blog l’ho un attimino trascurato, non volevo partire senza lasciarvi un piccolo pensierino, una coccola che potesse riscaldare le giornate fredde che stanno arrivando…E anche se sono certa che non ne potete più di tutte queste zuppe di zucca, vi garantisco che questa vellutata riempie l’anima, nonché la casa di un profumo meraviglioso. E poi, diciamoci la verità, chi non passerebbe tutto l’inverno a scaldarsi con una buona zuppa di zucca? (E per chi volesse rispondere…la domanda è puramente retorica, grazie!)

Vellutata di zucca arrosto con crostini di gorgonzola

Ingredienti

1 zucca lunga (butternut squash in inglese)
1 cipolla grossa
3-4 spicchi d’aglio avvolti in carta stagnola
1 pezzettino di zenzero avvolto in carta stagnola
1 litro ca. di brodo vegetale
50 g di nocciole tritate
un po’ di noce moscata
100 g di burro
sale affumicato danese e pepe

50 g di gorgonzola
1 cucchiaio di burro a temperatura ambiente
6 fette di baguette leggermente tostate
2 cucchiai di erba cipollina tritata
sale e pepe

Procedimento

Mettere la zucca tagliata in due e privata dei semi, la cipolla, l’aglio e lo zenzero in forno preriscaldato a 200 gradi.
Cucinare per 45-60 minuti o finché la zucca non risulti arrostita fuori e morbida dentro.
Togliere dal forno e mettere da parte a raffreddare.
Mondare la zucca e tagliarla a pezzetti.
Mettere in una pentola la zucca, la cipolla, lo zenzero e l’aglio che uscirà premendo la carta stagnola come una pomata.
Frullare il tutto con il frullatore a immersione.
Aggiungere il brodo e far bollire per ca. 15 minuti.
A fine cottura aggiungere le nocciole, il sale, il pepe, la noce moscata ed il burro.

Per i crostini

Mettere in una ciotola il gorgonzola ed il burro e mescolarli bene.
Salare e pepare.
Spalmare sulle fette di pane.
Cucinare al grill per ca. un minuto. Il formaggio deve “bollire” sui bordi.
Togliere dal forno e spolverare con l’erba cipollina.

Servire la zuppa con un crostino al centro di ogni ciotola.

Vi mando un abbraccio e vi lascio con un teaser per il prossimo post: ci sarà un GIVEAWAY!!!! Maggiori dettagli prossimamente, stay tuned!!

Αύριο φεύγουμε! Εγερτήριο στις 5.30 (δηλαδή σε 3.5 ώρες…χμμμμμ) και μετά από 5 ωρίτσες με το τρένο, να’μαστε στον προορισμό μας! Ο καθηγητής μου το ονομάζει “winter school” – χειμερινό σχολείο. Εγώ το ονομάζω “Έχω όρεξη για προ-χριστουγεννιάτικες διακοπούλες, γι’αυτό οργανώνω ένα winter-school και ανάμεσα στις πίστες (του σκι εννοείται!) παρακολουθώ και τις ομιλίες των μαθητών μου”. Τώρα πια έχει γίνει παράδοση, πηγαίνουμε κάθε χρόνο και γνωρίζουμε τα κόλπα και τα κατατόπια. Κάνουμε 3-4 ημερούλες σκι, σάουνα, πισίνα κλπ. και γυρίζουμε ανανεωμένοι και έτοιμοι για…τις κανονικές χρισουγεννιάτικες διακοπές:)

Μιας και τώρα τελευταία το έχω παραμελήσει αρκετά αυτό το blog, δεν ήθελα να φύγω χωρίς να σας αφήσω ένα δωράκι, ένα χάδι να σας ζεστάνει τις κρύες ημέρες που μας έρχονται…Και αν και είμαι σίγουρη ότι έχετε γεμίσει με συνταγές για κολοκυθόσουπα, σας εγγυώμαι ότι αυτή η σούπα γεμίζει την ψυχή, αλλά και το σπίτι με ένα υπέροχο άρωμα. Άλλωστε, ας το παραδεχτούμε, ποιος δε θα πέρναγε ολόκληρο το χειμώνα να ζεσταίνεται με μια κολοκυθοσουπίτσα; (Και αν κάποιος είναι έτοιμος να απαντήσει…η ερώτηση είναι ρητορική, ευχαριστούμε!)

Σούπα βελουτέ ψημένης κολοκύθας με κροστίνι με γκοργκοντζόλα

Υλικά

1 μακριά κολοκύθα (butternut squash στα Αγγλικά)
1 μεγάλο κρεμμύδι
3-4 σκελίδες σκόρδο κλεισμένες σε αλουμινόχαρτο
1 κομματάκι πιπερόριζα σε αλουμινόχαρτο
1 λίτρο περίπου ζωμός λαχανικών
50 g φουντούκια τριμμένα
λίγο μοσχοκάρυδο
100 g βούτυρο
καπνιστό αλάτι Δανίας και πιπέρι

50 g γκοργκοντζόλα ή άλλο μπλε τυρί
1 κουταλιά βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
6 φέτες μπαγκέτας ελαφρώς ξεροψημένες
2 κουταλιές πρασουλίδα (έμαθα καινούρια λέξη σήμερα!)
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Βάζουμε στο φούρνο στους 200 βαθμούς την κολοκύθα κομμένη στα δύο και χωρίς τα σπόρια, το κρεμμύδι, το σκόρδο και την πιπερόριζα.
Ψήνουμε για περίπου 45-60 λεπτά μέχρι η κολοκύθα να φαίνεται ξεροψημένη εξωτερικά και να είναι μαλακή εσωτερικά.
Βγάζουμε από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσουν.
Ξεφλουδίζουμε την κολοκύθα και κόβουμε την ψίχα σε κομμάτια.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε την κολοκύθα, το κρεμμύδι, την πιπερόριζα και το σκόρδο, το οποίο βγαίνει σαν κρέμα αν πιέσουμε το αλουμινόχαρτο.
Λιώνουμε το μίγμα με ένα μπλέντερ χειρός.
Προσθέτουμε το ζωμό και βράζουμε για 15 λετπά περίπου.
Κατεβαζουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε τα φουντούκια, το αλάτι, το πιπέρι, το μοσχοκάρυδο και το βούτυρο.

Για τα κροστίνι

Βάζουμε σε ένα μπωλ το γκοργκοντζόλα και το βούτυρο και ανακατεύουμε καλά.
Αλατοπιπερώνουμε.
Απλώνουμε την κρέμα στις φέτες του ψωμιού.
Ψήνουμε στο γκριλ για περίπου ένα λεπτό. Το τυρί πρέπει να κοχλάζει στις άκρες.
Βγάζουμε από το φούρνο και προσθέτουμε την πρασουλίδα.

Σερβίρουμε τη σούπα σε μπωλ και στο κέντρο κάθε μπωλ βάζουμε από ένα ψωμάκι.

Σας αφήνω με μια αγκαλιά και με μια προεπισκόπηση για το επόμενο post: θα έχουμε GIVEAWAY!!!! Περισσότερες λεπτομέρειες προσεχώς, μείνετε συντονισμένοι!!

Technorati Tags: zuppa, ricette, zucca, cucina, κολοκύθα, μαγειρική, σούπα

Guest Post di Ricette 2.0

Konstantina — Tue, 08 Dec 2009 22:16:17 +0000

Sapete cosa è il guest post, no? Un articolo scritto per un sito da una persona diversa dall’autore stesso del sito. Allora, è da quando ho aperto questo blog che chiedo alla mia Suoceretta di fotografare uno dei suoi deliziosissimi piatti e scrivere un guest post per il mio blog. A me farebbe tanto piacere, perché lei è un’ottima cuoca, poi con l’aiuto del Suoceretto come fotografo avrei in mano la ricetta perfetta! E poi è l’unica nella parte italiana della famiglia a non avere un blog! In qualche modo dovrei farle scrivere qualcosa, no?! Visto che finora non l’ho convinta, uso la mia ultima arma: l’orgoglio! E do il guest post a Riccardo di Ricette 2.0. E chissà se magari la settimana prossima non avremo una sopresa?! Passo la parola a Riccardo!

Un risotto semplice semplice ma di gran gusto, spettacolare in questo inverno che e’ appena arrivato.

Risotto alla salsiccia

Ingredienti (per 350g di riso)

1 salsiccia fresca
1 rametto di rosmarino
1 cipolla
1 calice di vino bianco / birra
2-3 semi di cumino
Grana padano / parmigiano reggiano
olio
Burro
Brodo vegetale

Procedimento

Portare il brodo a ebollizione.
Preparare il trito con la cipolla e il rosmarino, quindi la salsiccia sminuzzata con la forchetta, alla quale donare i semi di cumino (se volete).
Versare un filo d’olio nella pentola del risotto, aggiungere il trito di cipolla e rosmarino fino a che la cipolla non appassisce. Ora e’ l’ora di mettere la salsiccia e farla saltare a fuoco vivace un minuto.
Bagnare col vino e fare bollire per 3 minuti (non deve asciugarsi completamente).
Versare il riso (e far partire i canonici 20 minuti di cronometro) e scottarlo per bene per 2 minuti: fare attenzione che è facilissimo che si bruci, quindi mescolate continuamente col cucchiaio di legno.
Aggiungere due-tre mestoli di brodo, abbassare le fiamma e per i prossimi 18 minuti il vostro riso deve “appena” bollire. Importante: non annegare il riso, ma tenerlo sempre solo morbido: questo e’ il vero trucco.
Prima dello scadere del tempo verificare il sale e la cottura. Spegnere la fiamma, aggiungere abbondante grana/parmigiano, burro o olio, mescolare bene, quindi coprire la pentola con un telo e lasciare riposare qualche minuto.

Buon appetito
Riccardo

Σήμερα δεν έχει συνταγή στα Ελληνικά, γιατί ο συγγραφέας την συνταγής δεν είμαι εγώ, αλλά ο Riccardo, τον οποίο φιλοξενώ στο blog μου με το σημερινό post.

Θα τα ξαναπούμε με ολοδικές μας συνταγές σε λίγες μέρες!

Baklava – Μπακλαβάς

Konstantina — Mon, 30 Nov 2009 21:38:11 +0000

Dopo il lavaggio del cervello che vi ho fatto gli ultimi giorni pubblicando le foto della baklava in tutti i social networks possibili immaginabili, non penso che ci sia bisogno di particolari introduzioni per la ricetta che segue!

Un classico della cucina greca, uno dei miei dolci preferiti in assoluto!

Baklava

Ingredienti

500 g di pasta fillo
500 g di frutta secca* tritata finemente
300 g burro chiarificato (ghee)**
2 cucchiaini di cannella macinata
1 cucchiaino di chiodi di garofano macinati

Per lo sciroppo

2 tazze di zucchero
1/2 tazza di miele
1 e 1/2 tazza d’acqua
un po’ di succo di limone (variare la quantità in base al gusto che si vuole dare allo sciroppo)
1 stecca di cannella, 5 chiodi di garofano e 3-4 cristallini di mastice pestata al mortaio (o qualsiasi altro aroma si preferisce: vaniglia, acqua di rosa ecc)

Procedimento

Mettere tutti gli ingredienti per lo sciroppo in un pentolino e farli bollire per 5-6 minuti. Lasciarlo raffreddare a temperatura ambiente.
Mescolare la frutta secca con la cannella ed il garofano in polvere.
Aprire la pasta fillo e coprirla con un panno umidificato onde evitare che si secchi. Coprire nuovamente con il panno ogni volta che si prende un foglio.
Imburrare una teglia di 25 cm x 35 cm e rivestirla con 5 fogli (spennellandoli uno ad uno con il burro fuso). I fogli devono essere più grandi della teglia in modo da coprirne anche i lati.
Tagliare il resto dei fogli alle dimensioni della teglia.
Cospargere il fondo rivestito dei fogli con 1/3 del ripieno.
Coprire con 4 fogli e spennellarli uno ad uno col burro.
Aggiungere ancora 1/3 del ripieno.
Coprire con ancora 4 fogli spennellandoli uno ad uno col burro.
Aggiungere il resto del ripieno.
Coprire con 5 fogli spennellati bene e “chiudere” la baklava girando verso l’interno i 5 fogli iniziali che restavano fuori dai lati della teglia. La parte dei fogli che si sarà seccata si può tagliare.
Incidere la baklava formando dei rombi ed infilare un chiodo di garofano al mezzo di ogni rombo.
Cuocere in forno preriscaldato a 180 gradi per un’ora o finché la baklava non risulti dorata.
Appena sfornata la baklava, versarci sopra poco a poco lo sciroppo. Variare la quantità di sciroppo in base a quanto “inzuppata” si vuole la baklava.

* La ricetta tradizionale richiede gherigli di noci, ma io ho usato 280 g di noci, 150 g di pistacchi e 70 g di nocciole.
** Per fare il burro chiarificato facciamo sciogliere il burro a fuoco dolce in un pentolino con attenzione di non farlo bollire o bruciare. Togliamo la schiumetta e lo versiamo in un vaso. La caseina precipiterà sul fondo del recipiente, mentre il liquido giallo è quello che useremo (burro chiarificato). Mammaina ha scritto oggi un post molto esplicativo in merito.

Con questa ricetta partecipo al contest di Sandra: Il contest più morbido che c’è!

Con la collaborazione di:

Μετά από την πλύση εγκεφάλου που σας έκανα τις τελευταίες μέρες βάζοντας τις φωτογραφίες του μπακλαβά σε όλα τα υπάρχοντα social networks, δε νομίζω ότι χρειάζεται ειδική εισαγωγή για τη συνταγή που ακολουθεί!

Κλασσικό γλυκό της Ελληνικής κουζίνας και ένα από τα πολύ πολύ αγαπημένα μου!

Μπακλαβάς

Υλικά

500 g φύλλο κρούστας
500 g ψίχα από ξηρούς καρπούς*
300 g βούτυρο κλαριφιέ**
2 κουταλάκια κανέλα τριμμένη
1 κουταλάκι γαρύφαλλο τριμμένο

Για το σιρόπι

2 φλυτζάνια ζάχαρη
1/2 φλυτζάνι μέλι
1 και 1/2 φλυτζάνι νερό
λίγο χυμό λεμονιού (ποσότητα ανάλογα με τη γεύση που θέλετε να δώσετε στο σιρόπι σας)
1 ξυλάκι κανέλας, 5 γαρύφαλλα και 3-4 κρυσταλλάκια μαστίχας κονιορτοποιημένα στο γουδί (ή όποιο άλλο άρωμα θέλετε, π.χ. βανίλια, ανθόνερο κλπ)

Οδηγίες

Βάζουμε σε μια κατσαρόλα τα υλικά για το σιρόπι και τα βράζουμε για 5-6 λεπτά. Αφήνουμε το σιρόπι να κρυώσει σε θερμοκρασία δωματίου.
Περνάμε την ψίχα από το μούλτι μέχρι να γίνει πολύ ψιλή και στη συνέχει την ανακατεύουμε με την κανέλλα και το γαρύφαλλο.
Ανοίγουμε το φύλλο και το καλύπτουμε με μία νωπή πετσέτα για να μην ξεραθεί. Κάθε φορά που θα παίρνουμε ένα καινούριο φύλλο, θα καλύπτουμε τα υπόλοιπα με την πετσέτα.
Βουτυρώνουμε ένα ταψί διαστάσεων 25 cm επί 35 cm και στρώνουμε 5 φύλλα (αλείφοντάς τα ένα-ένα με βούτυρο), τα οποία θα πρέπει να είναι μεγαλύτερα από το ταψί και να περισσεύουν από τα πλαϊνά του. Τα υπόλοιπα φύλλα τα κόβουμε στις διαστάσεις του ταψιού.
Προσθέτουμε το 1/3 της γέμισης.
Καλύπτουμε με 4 φύλλα αλείφοντάς τα ένα-ένα με βούτυρο.
Προσθέτουμε άλλο 1/3 της γέμισης.
Καλύπτουμε με ακόμα 4 φύλλα αλείφοντάς τα ένα-ένα με βούτυρο.
Προσθέτουμε την υπόλοιπη γέμιση.
Καλύπτουμε με 5 φύλλα καλά βουτυρωμένα και “κλείνουμε” γυρίζοντας προς τα μέσα τα αρχικά φύλλα που περισσεύουν από το ταψί. Τις άκρες που θα έχουν ξεραθεί μπορούμε τα τις κόψουμε αν θέλουμε.
Χαράζουμε τον μπακλαβά “μπακλαβαδωτά” και βάζουμε από ένα γαρύφαλλο στη μέση κάθε ρόμβου.
Ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 1 ώρα ή μέχρι να πάρει έντονο χρυσαφένιο χρώμα.
Αμέσως μόλις βγάλουμε τον μπακλαβά από το φούρνο, τον περιχύνουμε σιγά-σιγά με όσο σιρόπι θέλουμε. Με τις δόσεις που δίνω πιο πάνω δεν περίσσεψε καθόλου σιρόπι ούτε στην κατσαρόλα ούτε στον πάτο του ταψιού.

* Η παραδοσιακή συνταγή απαιτεί καρυδόψιχα, αλλά εγώ χρησιμοποίησα ένα μίγμα από 280 g καρυδόψιχα, 150 g φυστίκια Αιγίνης και 70 g φουντούκια.
** Την ιδέα να χρησιμοποιήσω βούτυρο κλαριφιέ την πήρα από την Ιωάννα. Για να φτιάξουμε το βούτυρο κλαριφιέ, λιώνουμε σε μέτρια φωτιά το βούτυρο με προσοχή να μην βράσει ή κάψει. Το ξαφρίζουμε και το ρίχνουμε σε βάζο. Τα κατάλοιπα του γάλακτος θα καθιζήσουν, ενώ το διαυγές κίτρινο υγρό που θα μείνει πάνω είναι αυτό που θα χρησιμοποιήσουμε (κλαριφιέ βούτυρο).

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στο διαγωνισμό της Sandra: Ο πιο μαλακός διαγωνισμός!

New York – New York

Konstantina — Sat, 28 Nov 2009 06:00:12 +0000

If I can make it there, I’ll make it anywhere
It’s up to you – New York, New York, la la la!
Scusate, mi sono lasciata trasportare dal titolo del post e dalla voce di Frank Sinatra…
Allora, l’avete attesa! L’avete richiesta! L’avete (quasi) pretesa!
Signore e Signori ecco a voi la ricetta del cheesecake!!!!

E se vi chiedete che c’entra il titolo, c’entra eccome! Cheesecake non è solo la torta con la ricotta! Gli americani fanno il cheesecake con il formaggio fresco tipo Philadelphia e per distinguerlo da quello fatto con la ricotta li chiamano cheesecake stile New York e stile italiano.
PERO’! L’amara verità è che il cheesecake l’abbiamo inventato noi Greci (come si può leggere qui). E fosse solo il cheesecake…Come dice il papà di Toula nel film “Il mio grosso grasso matrimonio greco” noi per dirla in parole povere abbiamo inventato tutto, pure il kimono giapponese:) Eh…meno male che ci siamo noi, hehehe:D

Cheesecake stile New York

Ingredienti

200 g di biscotti tipo Leibniz
50 g di zucchero
110 g di burro

Per la crema

900 g di formaggio fresco (io ho usato il Philadelphia, ma qualsiasi formaggio fresco può andare bene, basta che sia “grasso”)
200 g di zucchero
35 g di farina
5 uova grandi a temperatura ambiente
80 ml di panna fresca
1 cucchiaio di scorza di limone

Procedimento

Ridurre i biscotti in polvere.
Sciogliere il burro e mescolarlo bene con lo zucchero ed i biscotti.
Imburrare bene uno stampo rotondo da 26 cm (la ricetta richiedeva uno stampo da 23 cm, ma io mi sono trovata benissimo con quello da 26 senza aumentare le dosi).
Stendere il composto di biscotti nello stampo creando un bordo di circa 2.5 cm. Per ottenere una base sottile si può usare un bicchiere dal fondo piatto con il quale premere bene i biscotti.
Porre lo stampo in frigo.
Sbattere a velocità media il formaggio, lo zucchero e la farina fino ad ottenere un composto omogeneo e cremoso.
Aggiungere le uova uno alla volta continuando a sbattere.
Aggiungere la panna e la scorza di limone e sbattere ancora.
Togliere lo stampo dal frigo e riempirlo con la crema.
Infornare in forno preriscaldato a 180 gradi per 15 minuti, dopodiché abbassare a 120 gradi per 1 ora e 15 minuti.
Alzare ancora la temperatura del forno a 180 gradi per circa 15 minuti o finché il cheesecake non avrà ottenuto un colore dorato.

Ν.Β.1. Attenzione a non cuocere troppo il cheesecake onde evitare crepe sulla superficie!
N.B.2. La ricetta l’ho copiata da questo sito, al quale mi ero ispirata anche per il budino di Harry Potter. Ho cambiato pochissime cose, tra cui l’ultimo passo della ricetta: in verità si dovrebbe fare una copertura con la panna acida, ma ho preferito evitare. Visto che era la prima volta che facevo il cheesecake volevo assaporare il suo gusto senza mischiarlo con coperture, salsine ecc. Mi riservo per la prossima volta!!

Con questa ricetta partecipo alla raccolta Briciole di bontà, una raccolta diversa dalle altre. Il ricavato ottenuto dalla pubblicazione di questa raccolta acquistabile con un piccolo contributo, verrà devoluto all’associazione La vita è un dono che sta promuovendo un progetto di ricerca realtivo all’Acidemia Propionica, una malattia rara che colpisce principalmente i bambini.

If I can make it there, I’ll make it anywhere
It’s up to you – New York, New York, la la la!
Συγγνώμη, παρασύρθηκα από τον τίτλο του ποστ και από τη φωνή του Frank Sinatra…
Λοιπόν, την αναμείνατε! Τη ζητήσατε! (Σχεδόν) την απαιτήσατε!
Κυρίες και Κύριοι, ιδού η συνταγή του cheesecake!!!!

Και αν αναρρωτιέστε τι σχέση έχει ο τίτλος με τη συνταγή, εμ πώς!! Επειδή οι Αμερικάνοι φτιάχνουν cheesecake τόσο με ρικότα όσο και με τυρί τύπου Philadelphia, για να τα ξεχωρίζουν, το μεν με ρικότα το ονομάζουν Ιταλικό το δε με Philadelphia το ονομάζουν Νέας Υόρκης.
ΑΛΛΑ! Η καθαρή αλήθεια είναι ότι το cheesecake το εφηύραμε εμείς οι Έλληνες (όπως μπορούμε να διαβάσουμε (στα Αγγλικά) εδώ). Και να ήταν μόνο το cheesecake…Όπως λέει ο μπαμπάς της Τούλας στην ταινία Γάμος…αλά Ελληνικά (My big fat greek wedding), εμείς με δυο λόγια εφηύραμε τα πάντα, μέχρι και το κιμονό των Γιαπωνέζων:) Ε..πάλι καλά που υπάρχουμε κι εμείς:D

Cheesecake Νέας Υόρκης

Υλικά

200 g μπισκότα τύπου Μιράντα
50 g ζάχαρη
110 g βούτυρο

Για την κρέμα

900 g τυρί Philadelphia ή άλλο κρεμώδες τυρί φρέσκο, αρκεί να έχει υψηλά λιπαρά
200 g ζάχαρη
35 g αλεύρι
5 μεγάλα αυγά σε θερμοκρασία δωματίου
80 ml φρέσκια κρέμα γάλακτος
1 κουταλιά ξίσμα λεμονιού

Οδηγίες

Θρυμματίζουμε τα μπισκότα στο μούλτι και λιώνουμε το βούτυρο.
Ανακατεύουμε καλά το βούτυρο, τη ζάχαρη και τα μπισκότα.
Βουτυρώνουμε μια στρογγυλή φόρμα 26 cm (η συνταγή ανέφερε φόρμα 23 cm, αλλά και με των 26 μου βγήκε μια χαρά χωρίς να μειώσω τις δόσεις).
Απλώνουμε τα μπισκότα τόσο στη βάση όσο και στα πλαϊνά της φόρμας γύρω στα 2.5 cm. Για να κάνουμε τη βάση πιο λεπτή, μπορούμε να πιέσουμε τα μπισκότα με ένα ποτήρι.
Βάζουμε τη φόρμα στο ψυγείο.
Χτυπάμε στο μίξερ σε μέτρια ταχύτητα το τυρί, τη ζάχαρη και το αλεύρι μέχρι το μίγμα να γίνει κρεμώδες και ομοιόμορφο.
Προσθέτουμε τα αυγά, ένα τη φορά συνεχίζοντας το χτύπημα.
Προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και το ξίσμα λεμονιού και χτυπάμε το μίγμα ακόμα 1-2 λεπτά.
Βγάζουμε τη φόρμα από το ψυγείο και την περιχύνουμε με το μίγμα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 15 λεπτά και στη συνέχεια στους 120 βαθμούς για 1 ώρα και 15 λετπά.
Ξανανεβάζουμε τη θερμοκρασία στους 180 βαθμούς για περίπου 15 λεπτά ή μεχρι να πάρει χρώμα το cheesecake.

Σημείωση 1. Προσοχή να μην παραψήσετε το cheesecake για να μη “σπάσει” η επιφάνειά του!
Σημείωση 2. Τη συνταγή την πήρα από αυτό το site, από το οποίο είχα εμπνευστεί και για την πουτίνγκα του Χάρυ Πότερ. Έκανα ελάχιστες αλλαγές με κυριότερη το τελευταίο βήμα της συνταγής: παρέλειψα την επικάλυψη με sour cream. Μιας και ήταν η πρώτη φορά που έφτιαχνα cheesecake ήθελα να δοκιμάσω τη γεύση του χωρίς να την ανακατέψω με επικαλύψεις, σάλσες κ.λ.π. Επιφυλάσσομαι για την επόμενη φορά όμως!!

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στη συλλογή Ψίχουλα καλοσύνης, μια συλλογή διαφορετική από τις άλλες. Τα χρήματα που θα μαζευτούν από την έκδοση της συλλογής, η οποία θα μπορεί να αποκτηθεί έναντι ενός συμβολλικού ποσού, θα κατατεθούν στον Οργανισμό La vita è un dono, ο οποίος προωθεί την έρευνα γύρω από μία ασθένεια που πλήττει κυρίως τα παιδιά, την Προπιονική οξυαιμία.

Buon compleanno Mamma! – Χρόνια πολλά Μαμά!

Konstantina — Sun, 22 Nov 2009 14:51:36 +0000

Oggi è il compleanno della mia dolce mamma e, anche se siamo purtroppo tanto tanto lontano, Herr D. ed io abbiamo deciso di festeggiare lo stesso con una buonissima torta cheesecake.

BUON COMPLEANNO MAMMA!!! TI VOGLIAMO TANTO BENE!!!

La ricetta arriva volaaaandooooo alla prossima puntata;))

Σήμερα είναι τα γενέθλια της μανούλας μου και, αν και είμαστε δυστυχώς πολύ μακριά, ο Herr D. κι εγώ αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε παρόλ’αυτά με μια τούρτα τσιζκέικ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ!!! Σ’ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!!!

Η συνταγή έρχεται πετώώώνταααας στο επόμενο επεισόδιο;))

Peperoni ripieni di feta e melanzana – Πιπεριές γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Konstantina — Thu, 19 Nov 2009 05:00:00 +0000

Vi ricorda qualcosa questa foto? Guardate un po’ più a destra, più su, no no, un pochettino più giù, ecco! ecco! fermi, proprio lì! La raccolta Red hot chili peppers. Non sto ~~barrando~~ barando (grazie Cricri!) però riproponendo una ricetta già postata! Anche se questi buonissimi peperoni hanno avuto l’onore di figurare sulla prima pagina della raccolta dei peperoni, sono rimasti senza identità fino ad oggi, giorno memorabile nel quale si svela la ricetta-mistero!

Prendo coraggio da LaGolosastra (alias Cricri o Masotta o Mamadipepimivida) ed il suo bulgur estivo e posto questa ricetta preparata a Ferragosto. E se vi chiedete come mai posto una ricetta così vecchia, embè sì, è vero, è forse una delle ultime cose che ho cucinato, va bene? Poi mi sono dedicata alla Scienza (che sono ’ste risate, eh??!!!). Per cui è toccato a Herr D. esaurire il suo repertorio culinario (ragù (buonissimo!!), riso alla cantonese, riso alla cantonese, riso alla cantonese, riso alla cantonese (tutti buonissimi!)*). Dopodiché, abbiamo provato (ad approvato) tutti i delivery della zona. Successivamente ci siamo fatti una cultura sui pasti precotti del super-mercato. Poi abbiamo investito i nostri risparmi nello sviluppo eno-gastronomico della zona: il direttore del ristorante giapponese ci ha già assegnato il premio “cliente del mese” con tanto di foto nostra vestiti da sushi-chef, mentre le anatre del ristorante cinese si stanno organizzando per trasformare l’accusa contro di noi da “onnivorismo proletario” a “genocidio”. E siccome abbiamo esaurito tutti i metodi di introduzione di calorie nel corpo umano, temo che presto dovremo tornare a cucinare!

Peperoni ripieni di feta e melanzana

Ingredienti

4 peperoni “corno di bue”
1 melanzana piccola
250 g di formaggio feta
1 cipolla
1 spicchio d’aglio
1 mazzetto di menta e basilico
4 fette di pane raffermo (solo la mollica)
1 manciata di pangrattato
1 manciata di grana grattugiato
2 cucchiai d’olio
sale e pepe

Procedimento

Cuocere la melanzana intera in forno a 200 gradi per ca. 40 minuti o finché la buccia non risulti avvizzita ma non bruciata.
Nel frattempo, lavare i peperoni, togliere loro la calotta superiore e svuotarli completamente.
In un tegamino far soffriggere la cipolla e l’aglio, precedentemente tritati.
Toglierli dal fuoco e unirli alla feta sminuzzata precedentemente con una forchetta.
Aggiungere la menta ed il basilico tritati.
Mentre è ancora calda, spellare la melanzana con l’aiuto di un coltello; la buccia deve venir via molto facilmente, se la melanzana e’ ben cotta.
Frullare la melanzana a velocità bassa in modo che mantenga la sua consistenza.
Unire la melanzana al resto degli ingredienti, salare e pepare e mescolare bene.
Riempire i peperoni e “tapparli” con le fette di pane prima di chiuderli con le calotte.
Posarli in una pirofila oliata e cospargerli di grana e pangrattato.
Cucinarli in forno preriscaldato a 200 gradi per ca. 30 minuti o finché non cominciano a sembrare “bruciacchiati” (poco però, mi raccomando!).

* Per Herr D: scherzo scherzo scherzo!!:D

Κάτι σας θυμίζει αυτή η φωτογραφία, έτσι δεν είναι; Κοιτάξτε λίγο πιο δεξιά, πιο πάνω, όχι όχι, λίγο πιο κάτω, νάτο! εκεί! στοπ! Η συλλογή Red hot chili peppers. Δεν κλέβω όμως…και δε σε σας προτείνω συνταγή που έχω ανεβάσει πιο παλιά! Αν και αυτές οι νοστιμότατες πιπεριές είχαν την τιμή να φιγουράρουν στο εξώφυλλο της συλλογής, παρέμεναν χωρίς ταυτότητα μέχρι σήμερα, ιστορική μέρα κατά την οποία σας αποκαλύπτω τη συνταγή-μυστήριο!

Παίρνω κουράγιο από την LaGolosastra (κατά κόσμον Cricri ή Masotta ή Mamadipepimivida) και το καλοκαιρινό πληγούρι της και προτείνω αυτό το πιάτο, το οποίο το είχα ετοιμάσει το Δεκαπενταύγουστο. Και αν αναρρωτιέστε πώς και ανεβάζω μια τόσο παλιά συνταγή, ε ναι, καλά καταλάβατε, στην κουζίνα έχω να μπω σχεδόν από τότε! Μετά αφοσιώθηκα στην Επιστήμη (τι γελάκια είναι αυτά;;;). Οπότε ήταν η σειρά του Herr D. να εξαντλήσει το μαγειρικό του ρεπερτόριο (ραγκού (υπέροχο!), κινέζικο ρύζι με λαχανικά, κινέζικο ρύζι με λαχανικά, κινέζικο ρύζι με λαχανικά (όλα υπέροχα!)*). Κατόπιν δοκιμάσαμε (και επιδοκιμάσαμε) τα ντιλίβερι της γειτονιάς. Στη συνέχεια εντρυφήσαμε στα προμαγειρεμένα του σούπερ-μάρκετ. Τέλος, επενδύσαμε στην οινο-γαστρονομική ανάπτυξη της περιοχής: ο διευθυντής του γιαπωνέζικου μας ανακύρηξε ήδη πελάτες τους μήνα με αναμνηστική πλακέτα στην οποία ποζάρουμε ντυμένοι sushi-chef, ενώ οι πάπιες του κινέζικου κανονίζουν πώς να μετατρέψουν την κατηγορία κατά ημών από “παμφαγία του προλεταριάτου” σε “γενοκτονία”. Κι επειδή εξαντλήσαμε όλες τις μεθόδους εισαγωγής θερμίδων στο ανθρώπινο σώμα, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα πρέπει να επιστρέψουμε στην αγαπημένη μας κουζίνα!

Πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Υλικά

4 πιπεριές Φλωρίνης
1 μικρή μελιτζάνα
250 g φέτα
1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 ματσάκι δυόσμο και βασιλικό
4 φέτες φωμί κατά προτίμηση μπαγιάτικο (μόνο την ψύχα)
1 χούφτα φρυγανιά τριμμένη
1 χούφτα παρμεζάνα τριμμένη
2 κουταλιές λάδι
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Ψήνουμε τη μελιτζάνα ολόκληρη στο φούρνο στους 220 βαθμούς για περίπου 40 λεπτά ή μεχρί η φλούδα να μαραθεί, αλλά όχι να καεί.
Εν τω μεταξύ, πλένουμε τις πιπεριές, κόβουμε τα καπάκια τους και τις αδειάζουμε από τα σπόρια.
Σε ένα τηγάνι τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο, τα οποία έχουμε προηγουμένως ψιλοκόψει.
Τα κατεβάζουμε από τη φωτιά και τα ανακατεύουμε με τη φέτα την οποία έχουμε προηγουμένως λιώσει με ένα πιρούνι.
Προσθέτουμε τον ψιλοκομμένο δυόσμο και βασιλικό.
Ξεφλουδίζουμε τη μελιτζάνα ενώ είναι ακόμα ζεστή. Αν είναι αρκετα ψημένη, η φλούδα πρέπει να βγαίνει πολύ εύκολα.
Περνάμε τη μελιτζάνα από το μπλέντερ σε χαμηλή ταχύτητα ώστε να μη γίνει εντελώς κρεμώδης, αλλά να κρατήσει την υφή της.
Προσθέτουμε τη μελιτζάνα στο μίγμα της φέτας, αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε καλά.
Γεμίζουμε τις πιπεριές και τις κλείνουμε χρησιμοποιώντας ως καπάκι το φωμί. Στη συνέχεια κλείνουμε και με το δικό τους καπάκι.
Τις βάζουμε τη μία δίπλα στην άλλη σε ένα πυρέξ το οποίο έχουμε προηγουμένως περάσει με λίγο λάδι και τις πασπαλίζουμε με τη φρυγανιά και την παρμεζάνα.
Τις ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για περίπου 30 λεπτά η μέχρι να φαίνονται ξεροψημένες (όχι καμμένες!).

Προς Herr D.: πλακίτσα πλακίτσα:D

Polpettone vegetariano al Riesling e…una sorpresa! – Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ και…μια έκπληξη!

Konstantina — Mon, 26 Oct 2009 09:52:53 +0000

Buon inizio settimana a tutti quanti! Oggi insieme alla ricetta c’è anche una piccola sorpresa: un’intervista sul sito di Made in Kitchen, ormai noto a tutti noi foodbloggers appassionati!
Un grazie di cuore ad Elena, la quale mi ha offerto la possibilità di essere oggi loro ospite per l’intevista del lunedì.

Ed ecco la ricetta per la quale mi sono ispirata al nostro ultimo viaggio in Alsazia (e devo ancora pubblicare il post al riguardo!!). Polpettone al vino d’Alsazia, con senape d’Alsazia, cotto in una casseruola tipica dell’Alsazia! E con questo vi prometto di non pronunciare più la parola Alsazia per le prossime 213 settimane!

Polpettone vegetariano

Ingredienti

1 zucchina tonda
200 g di spinaci
1 cipolla
2 spicchi d’aglio
1 mazzetto di prezzemolo-basilico-menta
200 g di piselli e carote a cubetti già cotti
3 uova
2 cucchiai di senape al Riesling
farina e pangrattato q.b. (ca. 500 g)
sale e pepe
solo per gli onnivori: 100 g di pancetta ed un po’ di Riesling

200 ml di succo di arancia
200 ml di olio
2 cucchiai di senape al Riesling
sale e pepe

Per sigilare il coperchio:

farina e acqua

Procedimento

Lavare la zucchina, tritarla, salarla e lasciarla perdere la sua acqua.
Lavare e asciugare gli spinaci. Tagliarli a listarelle.
Tritare nel minipimer la cipolla, l’aglio e le erbe aromatiche.
Mettere in una ciotola tutti gli ingredienti (tranne la farina ed il pangrattato) e amalgamare mescolando bene.
(Per gli onnivori: saltare la pancetta in padella per un paio di minuti, bagnarla con un po’ di Riesling e lasciarla asciugare sul fuoco per 5-6 minuti. Unirla al resto degli ingredienti.)
Aggiungere farina e pangrattato mescolando bene fino ad ottenere un impasto che si possa lavorare facilmente.
Formare il polpettone, metterlo in una casseruola di ceramica e bagnarlo con un po’ di salsa. Volendo, insieme al polpettone si possono cucinare delle patate ad accompagnare il piatto. Sigillare il coperchio con la pasta di pane che farete con un po’ di farina e acqua facendo attenzione di lasciare una piccola parte libera in modo che possa uscire il vapore in eccesso.
Mettere in forno a 200 gradi. Dopo un’ora togliere il coperchio e cuocere ancora per circa mezz’ora finché non risulti dorato.
Cinque minuti prima di toglierlo dal forno, bagnarlo ancora con il resto della salsa.

Καλή εβδομάδα σε όλους και χρόνια πολλά στις Δήμητρες (με πρώτη και καλύτερη τη μανούλα μου βέβαια!) και τους Δημήτρηδες. Σήμερα, μαζί με τη συνταγή έχουμε και μία μικρή έκπληξη: μία συνέντευξή μου στο Made in Kitchen, πολύ γνωστό site στους foodbloggers της Ιταλίας! Ευχαριστώ από καρδιάς την Έλενα που μου έδωσε τη δυνατότητα να είμαι σήμερα “φιλοξενούμενή” τους.

Ορίστε και η συνταγή, έμπνευση για την οποία αποτέλεσε το τελευταίο ταξίδι μας στην Αλσατία (και μόλις θυμήθηκα ότι δεν έχω ακόμα δημοσιεύσει τη σχετική ανάρτηση!). Ρολό με κρασί Αλσατίας, μουστάρδα Αλσατίας, ψημένο σε τυπική γάστρα Αλσατίας. Και μ’αυτό σας υπόσχομαι να μην ξαναπροφέρω την παρόλα Αλσατία για τις επόμενες 213 εβδομάδες!

Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ

Υλικά

1 κολοκύθι στρογγυλό
200 g σπανάκι
1 κρεμμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
1 ματσάκι μαϊντανό-βασιλικό-δυόσμο
200 g αρακά και καρότα κομμένα σε κυβάκια (βρασμένα από πριν)
3 αυγά
2 κουταλιές μουστάρδα αλ Ρίσλινγκ
αλεύρι και τριμμένη φρυγανιά όσο πάρει (περίπου 500 g)
αλάτι και πιπέρι
μόνο για παμφάγους: 100 g παντσέτα και λίγο κρασί Ρίζλινγκ

200 ml χυμό πορτοκαλιού
200 ml λάδι
2 κουταλιές μουστάρδα αλ Ρίζλινγκ
αλάτι και πιπέρι

Για να κλείσουμε το καπάκι:

αλεύρι και νερό

Οδηγίες

Πλένουμε το κολοκύθι, το περνάμε από τον τρίφτη, το αλατίζουμε και το αφήνουμε να βγάλει τα νερά του.
Πλένουμε και στεγνώνουμε το σπανάκι. Το κόβουμε σε λωρίδες.
Περνάμε από το μούλτι το κρεμμύδι, το σκόρδο, και το ματσάκι με τα αρωματικά .
Βάζουμε σε ένα μπωλ όλα τα υλικά (εκτός από το αλεύρι και τη φρυγανιά) και ανακατεύουμε καλά.
(Για τους παμφάγους: τσιγαρίζουμε ελαφρά την παντσέτα, τη βρέχουμε με λίγο Ρίζλινγκ και την αφήνουμε στη φωτιά μέχρι να στεγνώσει για 5-6 λεπτά περίπου. Την προσθέτουμε στα υπόλοιπα υλικά.)
Προσθέτουμε αλεύρι και φρυγανιά ανακατεύοντας καλά μέχρι το μίγμα να είναι αρκετά στεγνό ώστε να δουλεύεται εύκολα.
Δίνουμε φόρμα στο ρολό, το βάζουμε στη γάστρα και το βρέχουμε με λίγη σάλσα. Αν θέλουμε, στη γάστρα βάζουμε και πατάτες με τις οποίες μπορούμε να συνοδέψουμε το πιάτο. Κλείνουμε το καπάκι με τη ζύμη που θα φτιάξουμε από αλεύρι και νερό, αφήνοντας όμως ελεύθερη μια μικρή έξοδο για να μπορεί να βγει ο επιπλέον ατμός.
Βάζουμε τη γάστρα στο φούρνο στους 200 βαθμούς. Μετά από μία περίπου ώρα, βγάζουμε το καπάκι και ψήνουμε για ακόμα μισή ώρα περίπου μέχρι να πάρει χρώμα.
Πέντε λεπτά πριν το βγάλουμε από το φούρνο, το βρέχουμε με την υπόλοιπη σάλτσα.

Torta al cioccolato di quinoa rosso – Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Konstantina — Wed, 21 Oct 2009 10:41:41 +0000

Dada (un mese fa) e Rosmarina mi hanno invitato a partecipare al giochino-confessione e rivelarvi 10 cose che non sapete di me. Alcune forse le avrete già intuite fra le righe di questo blog…ma va bene lo stesso, no?
1. E da due mesi che cerco di ridurre al minimo l’uso di cosmetici commerciali. Uso puro sapone di Marsiglia per lavarmi i capelli, deodorante e crema per il corpo fatti in casa, idem il detersivo per i piatti…e mi trovo benissimo e con molti meno sensi di colpa verso l’ambiente!
2. Ho scelto di studiare fisica perché per me era come studiare filosofia. Mi illudevo di poter trovare risposte alle mie domande. E invece sono ancora qui dieci anni dopo e non ho capito un bel niente…
3. Vorrei essere contemporaneamente: insegnante di yoga, ostetrica, cuoca e venditrice di marmellate e tante altre cose che non sarò mai.
4. Il mio primo grande viaggio da sola l’ho fatto a 14 anni: USA e Canada per tre mesi. E da allora non mi sono fermata. Adoro viaggiare, vorrei girare il mondo lavorando e imparando dalla gente locale…
5. Ho paura del buio. Quando sono sola in casa la sera, per andare dalla cucina in soggiorno, vado in soggiorno, accendo la luce, torno in cucina, spengo la luce, torno in soggiorno.
6. Potrei vivere di patatine. Quelle super schifose nel sacchetto. E più sono unte più mi piacciono. Tutto colpa di mia mamma che non me le faceva mai mangiare quando ero piccola e mi ha creato un complesso . Ultimamente però posso dire con orgoglio di poter controllare la mia “patatofilia”.
7. Al primo anno dell’Università, per respingere le avances di un compagno di classe, gli ho detto che non potevo uscire con lui perché nel mio destino c’era scritto che dovevo sposarmi con un Italiano. Profezia o autosuggestione?
8. Ho una personalità ossessiva-compulsiva. Quando mi metto a fare una cosa non riesco proprio a staccarmi…passo notti insonni a cucinare, a fare a maglia e…a mangiare patatine:)
9. Mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco.
10. Fare shopping mi turba da morire. Mi da fastidio la musica unz-unz che c’è nella maggior parte dei negozi, la gente che butta i capi per terra, per non parlare poi dei vestiti…molto difficilmente trovo qualcosa che mi piaccia veramente.

Dicevo…odio fare shopping, però ho un nuovo negozio preferito! Certo non di abbigliamento: il Reformhaus, pieno di sacchetti di semi, cereali, farine. Vabbè…che poi vende anche cose tipo “sale ayuverdico” per le bio-vittime è un altro discorso. Anche loro devono fare marketing purtroppo…L’ultima volta sono tornata a casa con un sacchetto di quinoa rosso. Quello “normale” giallo l’avevo già cucinato un paio di volte ed ero molto curiosa di assaggiare il sapore anche di quello rosso. Non so se è stata la mia impressione, ma quello rosso ha un profumo molto più intenso, più “della terra”. Parte del contenuto del sacchetto è stato macinato nel mio super-macina-cereali. La cosa che più mi è piaciuta nel macinare il quinoa è stato che non lascia la pula così come anche il kamut. Mentre quando macino il grano o l’avena devo sempre setacciare la farina per separarla dalle glumelle. E siccome in questa casa non si butta niente, le glumelle poi le uso per decorare la superficie del pane prima di infornarlo, a mο’ di sesamo per intenderci. Per la ricetta mi sono ispirata a questo post…con i dovuti adattamenti;)

Torta di quinoa rosso

Ingredienti

130 g di cioccolato fondente
100 g di burro
100 g di zucchero muscovado
60 g di farina di quinoa rosso
8 g di lievito istantaneo per dolci (per i celiaci lievito senza glutine)
3 uova
la scorza di un limone

Procedimento

Far sciogliere a bagno maria il cioccolato fondente insieme al burro.
Separare i tuorli dagli albumi.
Sbattere i tuorli con lo zucchero fino ad ottenere una crema bianca e leggera.
Aggiungere il cioccolato con il burro e la scorza di limone e mescolare bene.
Una volta amalgamati bene, aggiungere la farina setacciata ed il lievito e mescolare ancora.
In una ciotola montare a neve gli albumi ed uniteli delicatamente al composto.
Versare il tutto in uno stampo da plum cake imburrato ed infarinato.
Mettere lo stampo in forno preriscaldato a 180 gradi per 35 minuti ca. Per verificare che sia cotta, infilare nella parte centrale della torta uno stuzzicadenti. Tirando fuori lo stuzzicadenti deve risultare quasi asciutto, non completamente, visto che questa torta deve rimanere umida.

Aspetto ricette e suggerimenti per il resto del quinoa rimasto nel sacchetto!

Η Dada (πριν ένα μήνα) και η Rosmarina με κάλεσαν να συμμετάσχω στο παιχνίδι-εξομολόγηση και να σας αποκαλύψω δέκα πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Κάποια από αυτά ίσως να τα έχετε ήδη καταλάβει μέσα από τις γραμμές αυτού του μπλογκ…αλλά δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;
1. Εδώ και δυο μήνες περίπου προσπαθώ να μειώσω στο ελάχιστο δυνατό τη χρήση καλλυντικών του εμπορίου. Χρησιμοποιώ σαπούνι Μασσαλίας για τα μαλλιά, σπιτικό αποσμητικό και κρέμα σώματος, το ίδιο και για το απορρυπαντικό πιάτων…και δουλεύουν μια χαρά και νιώθω και λιγότερες τύψεις απέναντι στο περιβάλλον!
2. Αποφάσισα να σπουδάσω Φυσική, γιατί για μένα ήταν σα να σπούδαζα φιλοσοφία. Παραμυθιαζόμουνα ότι μπορούσα να βρω απαντήσεις στις απορίες μου. Κι είμαι ακόμα εδώ μετά από δέκα χρόνια και δεν έχω καταλάβει την τύφλα μου!
3. Θα ήθελα να είμαι συγχρόνως: δασκάλα γιόγκα, μαία, μαγείρισσα και πωλήτρια μαρμελάδων και άλλα πολλά που δε θα γίνω ποτέ.
4. Το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι μόνη μου το έκανα όταν ήμουν 14. ΗΠΑ και Καναδάς για τρεις μήνες. Και από τότε δε σταμάτησα. Λατρεύω τα ταξίδια, θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο δουλεύοντας και μαθαίνοντας από τους ντόπιους…
5. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι το βράδυ, για να πάω από το την κουζίνα στο σαλόνι, πάω στο σαλόνι, ανάβω το φως, γυρίζω στην κουζίνα, σβήνω το φως και γυρίζω στο σαλόνι.
6. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο μα πατατάκια. Και όσο πιο λαδερά και γλιτσερά τόσο το καλύτερο. Και για όλα φταίει η μαμά μου που δε με άφηνε να τρώω πατατάκια όταν ήμουν μικρή και μου δημιούργησε σύνδρομο στέρησης πατατακίων. Τώρα τελευταία όμως μπορώ να πω ότι ελέγχω αρκετά καλά την πατατοφιλία μου.
7. Στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου, για να αποφύγω έναν συμφοιτητή που μου την έπεφτε, του είπα ότι δε μπορεί νε γίνει τίποτα μεταξύ μας, γιατί το πεπρωμένο μου είναι να παντρευτώ Ιταλό. Προφητία ή αυθυποβολή;
8. Είμαι μία ψυχαναγκαστική προσωπικότητα. Όταν αρχίσω να κάνω κάτι, δεν καταφέρνω να σταματήσω…περνάω νύχτες άυπνες μαγειρεύοντας, πλέκοντας και…τρώγοντας πατατάκια:)
9. Μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας.
10. Το shopping με ενοχλεί αφάνταστα. Με ενοχλεί η ντάπα-ντούπα μουσική που βάζουν τα περισσότερα καταστήματα, οι άνθρωποι που ρίχνουν τα ρούχα στο πάτωμα στη μανία τους να βρουν το κατάλληλο, για να μην πω για τα ρούχα…που δύσκολα βρίσκω κάτι να μου αρέσει αληθινά.

Έλεγα λοιπόν…το shopping δε μου αρέσει καθόλου, έχω όμως ένα καινούριο αγαπημένο κατάστημα! Βέβαια δεν είναι κατάστημα ρούχων: το Reformhaus, γεμάτο σακουλάκια με σπόρους, δημητριακά, αλεύρια. Εντάξει, πουλάει και κάτι προϊόντα του τύπου “αλάτι αγιουβέρδικο” για τα μπιο-θύματα, αλλά τι να κάνουμε, μάρκετινγκ είναι αυτό…Την τελευταία φορά γύρισα σπίτι με ένα σακουλάκι κόκκινο quinoa. Το “κανονικό” quinoa, το κίτρινο, το είχα ήδη μαγειρέψει κανα δυο φορές, αλλά ήμουν περίεργη να δοκιμάσω και το κόκκινο. Δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά το άρωμά του μου φάνηκε πιο έντονο και “γήινο”. Μέρος από το σακουλάκι το άλεσα στο σούπερ-μύλο-δημητριακών μου. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο άλεσμα είναι ότι, όπως και το καμούτ, δεν αφήνει “φλούδες”. Ενώ όταν αλέθω στάρι ή βρώμη πρέπει πάντα να κοσκινίσω το αλεύρι. Και επειδή σε αυτό το σπίτι δεν πετάμε τίποτα, αυτό που μένει από το κοσκίνισμα το χρησιμοποιώ στην επιφάνεια του ψωμιού πριν το βάλω στο φούρνο, περίπου όπως το σουσάμι δηλαδή. Για τη συνταγή εμπνεύστηκα από αυτό το post…με τις ανάλογες προσαρμογές;)

Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Υλικά

130 g σοκολάτα κουβερτούρα
100 g βούτυρο
100 g ζάχαρη muscovado
60 g αλεύρι από κόκκινο quinoa
8 g baking powder (για τους κοιλιοκακικούς b.p. χωρίς γλουτένη)
3 αυγά
το ξύσμα ενός λεμονιού

Οδηγίες

Λιώνουμε σε μπαιν-μαρί την κουβερτούρα μαζί με το βούτυρο.
Χωρίζουμε τους κρόκους από το ασπράδι των αυγών.
Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη μέχρι να γίνουν μια ελαφριά άσπρη κρέμα.
Προσθέτουμε τη σοκολάτα με το βούτυρο και το ξύσμα λεμονιού και ανακατεύουμε καλά.
Προσθέτουμε το κοσκινισμένο αλεύρι και το baking powder και ανακατεύουμε ακόμα μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν μαρέγγα και τα προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας μαλακά για να μη “σπάσει” η μαρέγγα.
Ρίχνουμε το μίγμα σε μια μαρόστενη φόρμα κέικ, την οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 35 λεπτά περίπου. Για να σιγουρευτούμε ότι το κέικ είναι έτοιμο, το τρυπάμε στη μέση με μία οδοντογλυφίδα. Θα πρέπει να βγει σχεδόν στεγνή, όχι εντελώς, αφού αυτό το κέικ είναι κάπως υγρό στο εσωτερικό.

Περιμένω συνταγές και ιδέες για το υπόλοιπο quinoa που έχει μείνει στο σακουλάκι!

Chicken Korma

Konstantina — Fri, 02 Oct 2009 10:14:56 +0000

E visto che siamo ancora in wedding-anniversary-mode, oggi il menù è basato su una ricetta di questo libro, regalatoci per il nostro matrimonio dalle mie amiche romane. Etnico allora, e più precisamente indiano!

Herr D. lo sa e si nasconde inventando varie cose da fare che “non si possono assolutamente rinviare”. All’improvviso, cose come buttare il sacco giallo (della raccolta differenziata) o appendere al muro un quadro che da tre mesi ci fa l’occhiolino dal divano, acquisiscono una dimensione tutta nuova ai suoi occhi.
…
KK: Amore, è pronto! 
Herr D: …
KK: Tesoro, vieni che mangiamo?
 Herr D: …
Entro con decisione nello studio. Si è messo le cuffie di registrazione e si trova (oppure fa finta di trovarsi) nel suo mondo.
KK: Allora, si mangia?
Ha capito che sta con le spalle al muro e passa al contrattacco:
 Herr D: Sì! Che c’è di buono?
 KK: Vedrai.
Si intravede un certo disagio…
Herr D: Dimmi che dentro non ci sono le fragole, il thè verde in polvere oppure le ortiche.
KK: Ma come ti è venuta in mente sta cosa, mi dici per favore? (questa volta ho solo aggiunto un po’ di mandorle, per cui vado con la testa alta).
Cominciamo a mangiare…
Herr D: Mmmmmm, niente male! (dice sgranocchiando)
KK: (Meno male!) 
Herr D: Non solo niente male, direi buonissimo, solo che…
KK: (Vuoi vedere che mi dirà delle mandorle?) 
Herr D:…ecco…le mandorle…
Ahahah, ma quanto ti conosco io!!

Pollo Korma

Ingredienti

300 g di filetti di petto di pollo
250 g yogurt greco
1 bustina di zafferano
2 cucchiai di ghee (o burro)
3 cucchiaini di misto di spezie macinate/in polvere (cardamomo, cannella, cumino, coriandolo)
2 cipolle
2-3 spicchi d’aglio
un po’ di zenzero
2 cucchiai di mandorle tritate
1 peperone rosso
250 ml latte di cocco
un pizzico di zucchero
sale e pepe
per decorare: foglie di prezzemolo

Procedimento

Tagliare la carne a bocconcini.
Sciogliere lo zafferano in un cucchiaio di acqua bollente ed incorporarvi lo yogurt.
Marinare il pollo nello yogurt per almeno 4-5 ore.
Far sciogliere il ghee in una casseruola.
Aggiungere il misto di spezie e far tostare per 2 minuti.
Tritare finemente le cipolle, l’aglio, le mandorle e lo zenzero.
Versare il composto nella casseruola e far rosolare per 2-3 minuti.
Aggiungere il peperone tagliato a cubetti.
Aggiungere quindi il latte di cocco.
Aggiungere il pollo insieme alla marinata.
Far stufare il tutto per 45 minuti in modo che il liquido di cottura si riduca parzialmente.
Unire lo zucchero, salare e pepare.
Decorare con le foglioline di prezzemolo.
Servire la preparazione con riso basmati o pane indiano.

Και μιας και είμαστε ακόμα στο μετα-γαμήλιο, μετα-επετειακό πνεύμα, σήμερα το μενού είναι βασισμένο σε συνταγή από αυτό το βιβλίο, δώρο για το γάμο μας από τις “Ρωμαίες” φιλενάδες μου. Έθνικ λοιπόν και δη Ινδικό!

Ο Herr D. το ξέρει καλά και κρύβεται επιμελώς επινοώντας διάφορες δουλειές που “δεν παίρνουν αναβολή”. Ξαφνικά, πράγματα όπως το να πετάξει τον κίτρινο σάκο (της ανακύκλωσης) και να κρεμάσει ένα κάδρο που εδώ και τρεις μήνες μας κλείνει το μάτι από τον απέναντι καναπέ, αποκτούν μία εντελώς νέα διάσταση στα μάτια του.
…
KK: Amore, το φαγητό είναι έτοιμο! 
Herr D: …
KK: Tesoro, θα έρθεις για φαγητό; 
Herr D: …
Εισβάλω με αποφασιστικότητα στο γραφείο. Έχει βάλει τα ακουστικά ηχογράφησης και βρίσκεται (ή παριστάνει πως βρίσκεται) στον δικό του προσωπικό κόσμο.
KK: Θα φάμε;
Εκεί καταλαβαίνει ότι τον έχω στριμώξει άγρια και περνάει στην αντεπίθεση:
 Herr D: Αμέ! Τι καλό έχουμε σήμερα;
KK: Θα δεις!
Tον ζώνουν τα φίδια!
Herr D: Πες μου ότι δεν έχει μέσα φράουλες, πράσινο τσάι σε σκόνη ή τσουκνίδα.
KK: Ε καλά, πώς σου ήρθε πάλι τώρα αυτό; (αυτή τη φορά, η μόνη “υπέρβαση” που έκανα ήταν τα αμύγδαλα, οπότε πάω με το μέτωπο ψηλά).
Αρχίζουμε να τρώμε.
Herr D: Μμμμ, καθόλου άσχημο! (λέει μασουλώντας) 
KK: (Πάλι καλά!) 
Herr D: Όχι απλώς καθόλου άσχημο, νοστιμότατο θα έλεγα, απλά… 
KK: (Να δεις που θα μου πει για τα αμύγδαλα!) 
Herr D:…να…τα αμύγδαλα…
Χαχα, σαν ανοιχτό βιβλίο σε διαβάζω!

Κοτόπουλο Κόρμα

Υλικά

300 g φιλέτο κοτόπουλο
250 g γιαούρτι
1 φακελάκι σαφράν
2 κουταλιές γκι (ή βούτυρο)
3 κουταλάκια μίγμα τριμμένων μπαχαρικών (κάρδαμο, κανέλα, κύμινο, κόλιαντρο)
2 κρεμμύδια
2-3 σκελίδες σκόρδο
πιπερόριζα
2 κουταλιές αμύγδαλα ξεφλουδισμένα
1 κόκκινη πιπεριά
250 ml γάλα καρύδας
μια πρέζα ζάχαρη
αλάτι και πιπέρι
για τη γαρνιτούρα: φύλλα μαϊντανού

Οδηγίες

Κόβουμε το κοτόπουλο σε μπουκίτσες.
Λιώνουμε το σαφράν σε μια κουταλιά βραστό νερό και το ανακατεύουμε με το γιαούρτι.
Μαρινάρουμε το κοτόπουλο στο μίγμα γιαούρτι-σαφράν για τουλάχιστον 4-5 ώρες.
Λιώνουμε το βούτυρο σε ένα βαθύ τηγάνι.
Προσθέτουμε το μίγμα των μπαχαρικών και τα τσιγαρίζουμε για 2 λεπτά.
Περνάμε στο multi τα κρεμμύδια, το σκόρδο, τα αμύγδαλα και την πιπερόριζα και τα προσθέτουμε στο τηγάνι με το μπαχαρικά.
Προσθέτουμε την πιπεριά κομμένη σε κυβάκια.
Προσθέτουμε το γάλα καρύδας.
Προσθέτουμε το κοτόπουλο μαζί με τη μαρινάτα.
Μαγειρεύουμε για 40 περίπου λεπτά μέχρι να δέσει η σάλτσα.
Προσθέτουμε τη ζάχαρη, αλάτι και πιπέρι.
Γαρνίρουμε με φυλλαράκια μαϊντανού.
Συνοδεύουμε με ρύζι ή με ινδικό ψωμί.

Gazpacho di carote – Γκασπάτσο από καρότα

Konstantina — Thu, 03 Sep 2009 08:19:34 +0000

Dopo aver riproposto il budino di Harry Potter per giorni e giorni, per quanto successo possa aver riscontrato questa ricetta, era ora di qualcosa di nuovo…e possibilmente semplice, visto che ultimamente il tempo che ho da dedicare al blog purtroppo scarseggia tristemente…

Questa doveva essere la ricetta del 31 agosto, l’ultima ricetta dell’estate, che tanto qui è da un po’ che ci ha detto “Aufwiedersehen”…Purtroppo non ho fatto in tempo, ero troppo impegnata a stressarmi la vita perché entro fine ottobre devo consegnare la tesi di dottorato ed il mio Prof. ha deciso che proprio la settimana prossima è il momento giusto per lui per andare in ferie per due settimane per poi partecipare in tre, dico tre, workshops, cioè ancora tre settimane di ferie, per di più pagate, arghhhhhh. Inoltre, fra un paio di giorni comincia il European Coating Symposium, che in genere è una conferenza abbastanza interessante. L’ultima volta l’hanno fatta a Parigi. Questa volta in quale metropoli del mondo hanno deciso di farla? A Karlsruhe. Non la conoscete? Ma come, non sapete cosa vi perdete! Città interessantissima, vita notturna da sballo…come no…Però io sono furba e mi sono già organizzata. A parte il fatto che vado via prima perché non voglio perdere la lezione di yoga martedì prossimo che è una lezione importante sul pranayama (respirazione), lunedì mi raggiunge Herr D. e andiamo a cena in Francia, a Strasburgo, mentre gli altri si abbuffano di Würstel, tiè!

Nota: La cesta di pomodori nella foto è stata gentilmente offerta dagli Sponsors-Suoceretti, produzione propria, succosissimi e gustosissimi!

Gazpacho di carote

Ingredienti

5-6 carote grandi
20 pomodori ciliegini
1 cipolla
2 spicchi d’aglio
1 mazzetto di prezzemolo tritato
1 bicchierino d’olio
3 cucchiai di aceto bianco
sale e pepe
1 cucchiaino di cumino in polvere
4 fette di pane raffermo

Procedimento

Lavare le carote, tagliarle a cubetti e cucinarle al vapore.
Frullare insieme le carote, la cipolla e l’aglio.
Aggiungere i pomodorini tagliati a cubetti, il prezzemolo, l’olio, l’aceto e le spezie.
Se necessario, aggiustare la consistenza della zuppa con dell’acqua fredda.
Aggiungere il pane tagliato a pezzettini, riporre la zuppa in frigorifero e lasciar riposare per almeno 5-6 ore.

Ora scappo, vado al mercato a comprare un po’ di frutta, sperando che in quella mezz’ora non viene giù il diluvio universale!

Έχοντας προτείνει για μέρες και μέρες την πουτίνγκα του Χάρι Πότερ, όσο σουξέ και να έκανε αυτή η συνταγή, ήρθε η ώρα για κάτι καινούριο…και όσο το δυνατόν πιο απλό μιας και, τελευταία, ο χρόνος που έχω για να αφιερώσω στο blog έχει μειωθεί λυπηρά…

Αυτή έπρεπε να είναι η συνταγή της τελευταίας ημέρας του Αυγούστου, η τελευταία συνταγή του καλοκαιριού, που έτσι κι αλλιώς στη Γερμανία μας έχει αποχαιρετήσει εδώ και μέρες τώρα, “Aufwiedersehen!”…Δυστυχώς δε βρήκα το χρόνο να τη δημοσιεύσω πριν, ήμουνα απασχολημένη με το να αγχώνομαι επειδή μέχρι τέλος Οκτωβρίου πρέπει να παραδώσω τη διδακτορική μου εργασία και ο καθηγητής μου αποφάσισε ότι είναι η σωστή περίοδος να πάει διακοπές για δύο εβδομάδες και μετά στο καπάκι να παρακολουθήσει τρία, ναι τρία, workshops, δηλαδή άλλες τρεις εβδομάδες διακοπές και μάλιστα πληρωμένες αυτή τη φορά, γκρρρρρρ! Επίσης, σε κανα δυό μέρες αρχίζει το European Coating Symposium, το οποίο γενικά είναι ένα αρκετά ενδιαφέρον Συμπόσιο. Την τελευταία φορά το έκαναν στο Παρίσι. Αυτή τη φορά σε ποια μητρόπολη του κόσμου αποφάσισαν να το οργανώσουν; Στο Karlsruhe. Δεν το γνωρίζετε; Α…δεν ξέρετε τι χάνετε! Πολύ ενδιαφέρουσα πόλη, τρελή νυχτερινή ζωή, τι να σας λέω! Αλλά εγώ, επειδή είμαι πονηρή, έχω ήδη κανονίσει την πορεία μου…Εκτός του ότι θα φύγω νωρίτερα, γιατί δε θέλω να χάσω το μάθημα yoga της Τρίτης, γιατί είναι σημαντικό, σχετικά με το pranayama (αναπνοή), τη Δευτέρα θα έρθει και ο Herr D. και θα πάμε για δείπνο στη Γαλλία, στο Στρασβούργο, ενώ οι άλλοι θα χλαπακώνουν λουκάνικα, χα!

Σημείωση: Το καλάθι με τις κατακόκκινες ντομάτες στη φωτογραφία είναι “ευγενική χορηγία” του Πεθερούλη και της Πεθερούλας, ιδία παραγωγή, ζουμερές και γευστικότατες!

Γκασπάτσο από καρότα

Υλικά

5-6 μεγάλα καρότα
20 ντοματάκια κοκτέιλ
1 κρεμύδι
2 σκελίδες σκόρδο
1 ματσάκι τριμμένο μαϊντανό
1 ποτηράκι του κρασιού λάδι
3 κουταλιές άσπρο ξύδι
αλάτι και πιπέρι
1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο τριμμένο
4 φέτες μπαγιάτικο ψωμί

Οδηγίες

Πλένουμε τα καρότα, τα κόβουμε σε κυβάκια και τα μαγειρεύουμε στον ατμό.
Περνάμε από το μπλέντερ τα καρότα μαζί με το κρεμμύδι και το σκόρδο.
Προσθέτουμε τα ντοματάκια κομμένα σε κυβάκια, το μαϊντανό, το λάδι, το ξύδι και τα μπαχαρικά.
Αν χρειάζεται, διορθώνουμε την πυκνότητα της σούπας προσθέτοντας κρύο νερό.
Προσθέτουμε το ψωμί κομμένο σε κομματάκια, βάζουμε τη σούπα στο ψυγείο και την αφήνουμε για τουλάχιστον 5-6 ώρες, έτσι ώστε να “πιεί” το ψωμί.

Σας αφήνω τώρα, τρέχω στη λαϊκή, ελπίζοντας ότι δεν θα ρίξει καρεκλοπόδαρα τη συγκεκριμένη μισή ώρα!

Il budino di Harry Potter – Η πουτίνγκα του Χάρι Πότερ

Konstantina — Wed, 26 Aug 2009 08:46:32 +0000

Questo non è un budino qualsiasi! Questo è un budino magico! Davvero! Dovete fare così: fate la pozione magica come descritto nelle indicazioni qui sotto, infornate, dite tre volte “puddingus separatus”, sfornate e…ta ta!! Eccolo pronto il vostro dessert metà budino e metà cake chiffon!!

A parte gli scherzi, io non riesco a non meravigliarmi ogni volta che preparo questo dolce…La ricetta l’ho scoperta qui ed ho subito voluto provarla. La prima volta, guardando il mio composto liquidiccio e di colore giallo paglierino pensavo tra me e me: “questa cosa non potrà mai funzionare!”, invece sì, eccome se funziona!!! L’unica modifica che ho fatto rispetto alla ricetta originale è che ho usato l’arancia invece del limone e che, siccome non avevo il cremor tartaro che si usa con gli albumi, ho usato il lievito per dolci, ovviamente non con gli albumi, ma mescolato con la farina.

Budino chiffon all’arancia

Ingredienti

200 (170+30) g di zucchero
40 g di burro
3 uova grandi
50 g di farina
1 baccello di vaniglia
la scorza di un’arancia
80 ml di succo d’arancia
240 ml di latte intero
mezzo cucchiaino di lievito per dolci
un pizzico di sale

Procedimento

Sbattere 170 g di zucchero con il burro fino a rendere il composto cremoso.
Incorporare uno ad uno i tuorli e continuare a sbattere.
Aggiungere i semi ricavati dal baccello di vaniglia, la scorza d’arancia ed il sale.
Versare la farina precedentemente setacciata insieme al lievito e continuare a sbattere fino ad ottenere un composto ben amalgamato.
Versare poco alla volta il succo d’arancia e il latte sbattendo a velocità minima.
In una seconda ciotola montare a neve ferma gli albumi e continuando a sbattere, aggiungere poco a poco lo zucchero rimasto (30 g).
A questo punto unire gli albumi montati (un po’ alla volta) al primo composto e mescolare delicatamente.
Imburrare 6 cocottes individuali e riempirle con il composto. (Il composto non lievita tanto, per cui si possono riempire quasi completamente).
Sistemare le cocottes in una teglia abbastanza alta e riempire d’acqua (le cocottes devono essere immerse per metà).
Infornare a forno preriscaldato a 170 gradi e cuocere per circa 40-45 minuti o finchè non risultino dorati.

Potete servirlo caldo o a temperatura ambiente spolverato di zucchero a velo e cannella o con un po’ di panna montata e frutta fresca. Ma anche da solo è buonissimo!!!

Αυτή δεν είναι μια οποιαδήποτε πουτίνγκα! Αυτή είναι μια μαγική πουτίνγκα! Αλήθεια! Να τι πρέπει να κάνετε: φτιάξτε το μαγικό φίλτρο ακολουθώντας τις οδηγίες που σας δίνω παρακάτω, βάλτε το στο φούρνο, πείτε τρεις φορές “puddingus separatus”, βγάλτε από το φούρνο και…τα-τα!!! Νάτο έτοιμο το γλυκό σας, μισό πουτίνγκα και μισό κέικ σιφόν!!

Χωρίς πλάκα, εγώ δεν καταφέρνω να μην εκστασιάζομαι κάθε φορά που φτιάχνω αυτό το γλυκό…Τη συνταγή την ανακάλυψα εδώ και με ενέπνευσε αμέσως. Την πρώτη φορά, κοιτάζοντας το μίγμα που είχα φτιάξει, υγρό και ασπροκίτρινο, έλεγα μέσα μου “αποκλείεται αυτό να μεταμορφωθεί σε κάτι φαγώσιμο”…κι όμως! Η μόνη αλλαγή που έκανα σε σχέση με την αρχική συνταγή είναι ότι χρησιμοποίησα πορτοκάλι αντί για λεμόνι και, επειδή δεν είχα κρέμα ταρτάρου που χρησιμοποιείται με τα ασπράδια, έβαλα baking powder, προφανώς όχι στα ασπράδια, αλλά μαζί με το αλεύρι.

Σιφόν πουτίνγκα πορτοκαλιού

Υλικά

200 (170+30) g ζάχαρη
40 g βούτυρο
3 μεγάλα αυγά
50 g αλεύρι
1 κλαράκι βανίλιας
τριμμένη φλούδα από ένα πορτοκάλι
80 ml χυμός πορτοκαλιού
240 ml πλήρες γάλα
μισό κουταλάκι baking powder
μια πρέζα αλάτι

Οδηγίες

Χτυπάμε 170 g ζάχαρης με το βούτυρο μέχρι το μίγμα να γίνει κρεμώδες.
Προσθέτουμε έναν-έναν τους κρόκους και συνεχίζουμε το χτύπημα.
Προσθέτουμε τα σποράκια που έχουμε βγάλει από το κλαράκι της βανίλιας, την τριμμένη φλούδα πορτοκαλιού και το αλάτι.
Ενώνουμε το κοσκινισμένο αλεύρι με το baking powder και τα προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας καλά μέχρι να γίνει ομοιόμορφο
Χύνουμε στο μίγμα σιγά-σιγά το χυμό πορτοκαλιού και το γάλα και χτυπάμε σε χαμηλή ταχύτητα.
Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν σφιχτή μαρέγγα και, συνεχίζοντας το χτύπημα, προσθέτουμε την υπόλοιπη ζάχαρη (30 g).
Σε αυτό το σημείο αναμιγνύουμε τη μαρέγγα με το αρχικό μίγμα προσθέτοντάς τη λίγο-λίγο και ανακατεύοντας μαλακά.
Βουτυρώνουμε 6 φορμάκια και τα γεμίζουμε με το μίγμα. Μπορούμε να τα γεμίσουμε σχεδόν μέχρι απάνω, αφού το μίγμα δε θα φουσκώσει πολύ.
Βάζουμε τα φορμάκια σε ένα ψηλό ταψί και το γεμίζουμε με νερό μέχρι τα φορμάκια να είναι καλυμένα μέχρι τη μέση.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς για 40-45 λεπτά ή μέχρι να πάρουν ένα ωραίο χρυσαφί χρώμα.

Μπορείτε να τη σερβίρετε ζεστή η σε θερμοκρασία δωματίου, καλυμμένη με ζάχαρη άχνη και κανέλα ή με σαντιγύ και φρέσκα φρούτα. Αλλά και σκέτη είναι ένα όνειρο!!!

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi – Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Konstantina — Tue, 18 Aug 2009 06:39:06 +0000

Questo piatto l’avevo preparato almeno un paio di mesi fa e, per qualche motivo a me ignoto, stava lì buono buono e non ne voleva proprio sapere di uscire al pubblico. Beh, direi che ora non ci sono più scuse e quale occasione migliore se non il Giochino dell’estate di Paoletta??

Ho seguito passo passo le regole del gioco e le indicazioni e soprattutto questa: la ricetta potete anche stravolgerla. Ecco allora le linguine stravolte alla crema di zucchine:D

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi

Ingredienti

4 zucchine piccole
2 spicchi d’aglio
320 g di penne di farro
40 g di pistacchi tostati
15-20 code di gamberi
olio
4 cucchiai di parmigiano più scaglie per decorare
basilico
sale e pepe
un pizzico di paprica dolce per decorare

Procedimento

Fare appassire l’aglio in un po’ di olio.
In seguito aggiungere le zucchine tagliate a dadi e far cuocere per una decina di minuti.
Lasciar raffreddare e poi frullare nel mixer con il basilico, il parmigiano grattugiato, i pistacchi, olio, sale e pepe.
Intanto, mentre la pasta cuoce, saltare per tre minuti i gamberi in un po’ di olio, togliere e tenere al caldo.
Scolare la pasta al dente, aggiungere tre quarti della crema di zucchine e far saltare per un paio di minuti.
Servire con delle scaglie di parmigiano e le code di gamberi sopra il resto della crema di zucchine e spolverizzare con la paprica.

Αυτό το πιάτο το είχα ετοιμάσει τουλάχιστον πριν δυο μήνες, αλλά, για κάποιον άγνωστο σ’εμένα λόγο, καθόταν εκεί ήσυχο ήσυχο και δεν ήθελε ούτε να το σκέφτεται να παρουσιαστεί στο κοινό. Ε λοιπόν, τέρμα τα ψέμματα, ήγγικεν η ώρα και ποια ευκαιρία θα ήταν καλύτερη από το Καλοκαιρινό παιχνιδάκι της Παολέτα;

Στην ουσία η Παολέτα μας δίνει τη συνταγή (Λινγκουίνι με κρέμα κολοκυθιού) με τα υλικά και τις οδηγίες, εμείς την ακολουθούμε, φωτογραφίζουμε το αποτέλεσμα και το στέλνουμε πίσω στην “εφευρέτρια” του παιχνιδιού. Ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες και ιδιαίτερα αυτή: τη συνταγή μπορείτε να την τροποποιήσετε, ακόμα και να την κάνετε αγνώριστη. Ορίστε λοιπόν τα Αγνώριστα λινγκουίνι με κρέμα κολοκυθιού:D

Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Υλικά

4 μικρά κολοκυθάκια
2 σκελίδες σκόρδο
320 g πέννες από φάρο
40 g φυστίκια ψημένα
15-20 ουρές γαρίδας
λάδι
4 κουταλιές παρμεζάνα συν έξτρα παρμεζάνα σε φλοίδες για τη διακόσμηση.
βασιλικός
αλάτι και πιπέρι
μια πρέζα γλυκιά πάπρικα για τη διακόσμηση

Οδηγίες

Τσιγαρίζουμε το σκόρδο σε λίγο λάδι.
Προσθέτουμε τα κολοκυθάκια κομμένα σε κύβους και μαγειρεύουμε για κανα δεκάλεπτο.
Αφήνουμε να κρυώσουν και στη συνέχεια το περνάμε από το μπλέντερ με το βασιλικό, την τριμμένη παρμεζάνα, τα φυστίκια, λάδι, αλάτι και πιπέρι.
Εν τω μεταξύ, ενώ βράζουμε τα ζυμαρικά, περνάμε για τρία λεπτά από το τηγάνι τις γαρίδες με λίγο λάδι, τις βγάζουμε από τη φωτιά και τις κρατάμε ζεστές.
Σουρώνουμε τα ζυμαρικά αλ ντέντε, προσθέτουμε τα τρία τέταρτα της κρέμας κολοκυθιού και γυρίζουμε στη φωτιά για δύο λεπτά.
Σερβίρουμε με τις φλοίδες παρμεζάνας και τις ουρές γαρίδας πάνω στην υπόλοιπη κρέμα κολοκυθιού και ραντίζουμε με την πάπρικα .

Gazpacho di patate dolci e cocco per celiaci – Γκασπάτσο χωρίς γλουτένη με γλυκοπατάτα και καρύδα

Konstantina — Tue, 04 Aug 2009 06:46:27 +0000

Shhhhhh…..vi passo questa ricetta senza fare troppo rumore e voi tenetela nascosta come un tesoro, sperando che nessuno Spagnolo arrivi a leggere quello che io ho chiamato gazpacho, sennò si offende profondamente, oppure si mette a ridere come faccio io quando leggo delle ricette “greche” che sono qualsiasi cosa fuorché greche! Ma dai, infondo questo potrebbe tranquillamente essere un gazpacho ideato da uno Spagnolo celiaco che vive nelle Hawai e non da una Greca non-celiaca che vive in Germania, no?

Gazpacho di patate dolci e cocco

Ingredienti

300 g di patate dolci
100 g di latte di cocco*
30 g di fiocchi d’avena
1 spicchio d’aglio
1 pezzettino di zenzero fresco
20 foglioline di menta
2 cucchiai d’aceto di mele
4 cucchiai d’olio d’oliva
sale
pepe
sale nero delle Hawaii per decorare
pistacchi tostati per decorare

Procedimento

Sbucciare le patate, tagliarle a dadini e farle cuocere insieme ai fiocchi d’avena in 500 ml di acqua salata già bollente.
Scollare (non buttar via l’acqua!) e lasciar raffreddare.
Unire alle patate il resto degli ingredienti (tranne il sale nero ed i pistacchi!) e frullare.
Se il gazpacho risulta troppo denso, aggiustare con un po’ dell’acqua di cottura delle patate.
Lasciare in frigo per 1-2 ore prima di servire.
Decorare con un po’ di sale nero ed i pistacchi.

* Aumentare la quantità di cocco se si vuole un gusto più forte.

**EDIT 27.11.2009: Νico segnala con un commento che l’avena contiene glutine, per cui non si dovrebbe consumare dai celiaci. La Codex Alimentarius Commission, nelle sue direttive riguardo la dieta senza glutine, definisce un prodotto come “gluten-free” quando contiene meno di 20 mg/kg di glutine. Per quanto riguarda l’avena, la CAC specifica che la maggior parte delle persone intolleranti al glutine non hanno nessuna reazione all’avena. Ciò nonostante, sta alla persona direttamente interessata e al suo medico curante decidere se includere o meno l’avena nella propria alimentazione. Per scaricare il pdf (in inglese) delle direttive della CAC sulla celiacia, cliccate qui.

P.S. Ieri sera mi ha preso lo sconforto per il dottorato e la tesi ed il fatto che sono gli ultimi mesi…non ce la faccio più! Stamattina mi sono svegliata e ho trovato questa cartolina da Herr D. Il testo ve lo lascio immaginare…Buona giornata!

Σσσσσσσσ…..σας δίνω αυτή τη συνταγή σιγά σιγά και χωρίς να κάνω πολύ θόρυβο κι εσείς κρατήστε τη και κρύψτε τη σαν θησαυρό με την ελπίδα να μην περάσει κανένας Ισπανός από δω και δει αυτό που εγώ ονόμασα γκασπάτσο, γιατί ή θα παρεξηγηθεί βαθέως ή θα αρχίσει τα γέλια όπως κάνω εγώ όταν διαβάζω “ελληνικές” συνταγές που μόνο ελληνικές δεν είναι. Αλλά ας μην είμαστε σχολαστικοί, στο κάτω κάτω αυτό το γκασπάτσο θα μπορούσε κάλλιστα να έχει προταθεί από έναν Ισπανό με κοιλιοκάκη* που ζει στη Χαβάη και όχι από μια Ελληνίδα χωρίς κοιλιοκάκη που ζει στη Γερμανία, έτσι δεν είναι;

Γκασπάτσο με γλυκοπατάτα και καρύδα

Υλικά

300 g γλυκοπατάτα
100 g γάλα καρύδας*
30 g νιφάδες βρώμης
1 σκελίδα σκόρδο
1 κομματάκι φρέσκια πιπερόριζα
20 φυλλαράκια δυόσμου
2 κουταλιές μηλόξυδο
4 κουταλιές ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι
μαύρο αλάτι Χαβάης για διακόσμηση
καβουρδισμένα φυστίκια για διακόσμηση

Οδηγίες

Καθαρίζουμε τις πατάτες, τις κόβουμε σε κυβάκια και τις μαγειρεύουμε μαζί με τις νιφάδες βρώμης σε μισό λίτρο αλατισμενο νερό που ήδη βράζει.
Τις σουρώνουμε (μην πετάξετε το νερό!) και τις αφήνουμε να κρυώσουν.
Προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά (εκτός από το μαύρο αλάτι και τα φυστίκια!) και τα περνάμε απο το μπλέντερ.
Αν το γκασπάτσο μας βγει πολύ πυκνό, μπορούμε να το αραιώσουμε με λίγο από το νερό στο οποίο βράσαμε τις πατάτες και τη βρώμη.
Αφήνουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες πριν να σερβίρουμε.
Διακοσμούμε με το μαύρο αλάτι και τα φυστίκια.

* Αυξήστε την ποσότητα αν θέλετε πιο έντονη γεύση καρύδας.

* Κοιλιοκάκη: δυσανεξία στη γλουτένη. Λέγεται ότι στην Ιταλία ο αριθμός των ατόμων με κοιλιοκάκη είναι αισθητά μεγαλύτερος από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, δεν ξέρω αν αληθεύει.

**EDIT 27.11.2009: Ο Νίκος αναφέρει στο σχόλιό του ότι η βρώμη εμπεριέχει γλουτένη, η οποία είναι απαγορευτική για τους κοιλιοκακικούς. Η Codex Alimentarius Commission, στις κατευθυντήριες γραμμές που προτείνει για τους κοιλιοκακικούς καθορίζει ένα τρόφιμο ως “ελεύθερο γλουτένης” όταν εμπεριέχει λιγότερο από 20 mg/kg γλουτένης. Παράλληλα αναφέρει ότι τα περισσότερα άτομα με δυσανεξία στη γλουτένη δεν παρουσιάζουν δυσανεξία στη βρώμη. Παρόλ’αυτά, επαφύεται στον άμεσα ενδιαφερόμενο και στο γιατρό που τον παρακολουθεί να αποφασίσουν αν μπορούν να συμπεριλάβουν τη βρώμη στο διαιτολόγιό του, γιατί, όπως πολύ σωστά λέει ο Νίκος…μη σας πεθάνουμε κιόλας:D Αν θέλετε να κατεβάσετε το κείμενο της CAC αναφορικά με τη γλουτένη (στα Αγγλικά) πατήστε εδώ.

Υ.Γ. Χτες το βράδυ με είχε πιάσει άγχος για το διδακτορικό και την εργασία μου και το γεγονός ότι έχω ακόμα λίγους μήνες…δεν αντέχω άλλο!! Σήμερα το πρωί που ξύπνησα βρήκα αυτή την καρτούλα από τον Herr D. Το κείμενο το αφήνω στη φαντασία σας…Καλή σας μέρα!

Insalata d’orzo al pesto – Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο

Konstantina — Thu, 30 Jul 2009 21:50:57 +0000

Lasagne al pesto e salmone, pomodori ripieni di spaghetti al pesto, involtini di carne al pesto, tzatziki al pesto*…ecco alcune solo delle tante ricette che mi sono passate per la testa quando ho letto del concorso di Sandra. Poi, realizzando che la data di scadenza (20 luglio) era il giorno in cui tornavo dalle vacanze e che quindi non avrei avuto il tempo di preparare nessuno dei miei tanto ambiziosi progetti, mi sono messa l’anima in pace e ho smesso di pensarci.

Tornando dalle vacanze, beata nella mia ignoranza, ho fatto un po’ di giri internautici per leggere i post delle mie amiche-di-blog-nonchè-amanti-della-buona-cucina e qualcosa non quadrava: continuavano a postare ricette per il concorso già scaduto…! Hmmmm….qui bisogna indagare, ho pensato. E meno male! Perché la nostra cara Sandra aveva prolungato la scadenza del concorso di ben 10 giorni! E cosa voleva dire questo? Che potevo mettermi subito al lavoro e sfornare una bella ricetta al pesto no? E noooo!!! Voleva dire che avevo 10 giorni per procrastinare fino ad arrivare all’ultimo giorno e pubblicare la ricetta alle 23.59…(chiedetemi di tutto, ma non di tradire la mia natura greca, eh!)

Insalata d’orzo al pesto e gamberetti

Ingredienti

1 peperone giallo
50 g d’orzo perlato
10-15 gamberetti
2-3 cucchiai di pesto genovese

Procedimento

Cucinare l’orzo seguendo le indicazioni scritte sulla confezione.
A cottura quasi ultimata aggiungere i gamberetti. Infine unire con il pesto e lasciar raffreddare.
Aggiungere del sale se c’è bisogno.
Lasciare in frigo per circa un’ora.
Pulire il peperone, togliere i semi, aprirlo in due e riempirlo dell’orzo.

Con questa ricetta partecipo al concorso estivo di Sandra in collaborazione con Palatifini:

EDIT 31.07.2009: Con questa ricetta gioco la mia ultima carta per la raccolta di peperoni:

* Provato (ed approvato) ieri!

Λαζάνια αλ πέστο με σολωμό, ντομάτες γεμιστές με μακαρόνια αλ πέστο, ρολά κρέατος αλ πέστο, τζατζίκι αλ πέστο*…αυτές είναι μερικές μόνο από τις συνταγές που μου πέρασαν από το μυαλό όταν διάβασα για το διαγωνισμό της Σάντρα. Μετά, συνειδητοποιώντας ότι η ημερομηνία λήξης του διαγωνισμού (20 Ιουλίου) συνέπιπτε με τη μέρα επιστροφής μου από τις διακοπές και ότι άρα δε θα είχα το χρόνο να ετοιμάσω κανένα από τα τόσο φιλόδοξα σχέδιά μου, σταμάτησα να το σκέφτομαι και το απώθησα στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Γυρίζοντας από τις διακοπές, μακάρια στην άγνοιά μου, έκανα τις βίρτουαλ επισκέψεις μου στις φίλες-του-μπλογκ-καθώς-και-λάτρεις-της-καλής-κουζίνας και κάτι δε μου πήγαινε καλά: συνέχιζαν να αναρτούν συνταγές για τον ήδη κλεισμένο διαγωνισμό…! Χμμμμμ…πρέπει να ερευνήσω, σκέφτηκα. Και πάλι καλά δηλαδή! Γιατί η καλή μας η Σάντρα είχε παρατείνει την ημερομηνία λήξης 10 ολόκληρες μέρες. Και τι σήμαινε αυτό; Ότι μπορούσα να ανασκουμπωθώ αμέσως και να αρχίσω το μαγείρεμα; Ε όχι βέβαια!!! Σήμαινε ότι είχα 10 μέρες για να χρονοτριβήσω μέχρι να φτάσω στην τελευταία μέρα και να δημοσιεύσω τη συνταγή στις 23.59… (ζητήστε μου ό τι θέλετε, αλλά όχι και να προδώσω την ελληνική μου φύση ε!!)

Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο με γαρίδες

Υλικά

1 κίτρινη πιπεριά
50 g αποφλοιωμένο κριθάρι
10-15 γαρίδες
2-3 κουταλιές πέστο τζενοβέζε

Οδηγίες

Μαγειρεύουμε το κριθάρι ακολουθώντας τις οδηγίες της συσκευασίας.
Λίγο πριν το κατεβάσουμε από τη φωτιά προσθέτουμε τις γαρίδες. Στο τέλος προσθέτουμε και το πέστο και αφήνουμε να κρυώσει.
Αν χρειάζεται προσθέτουμε αλάτι.
Αφήνουμε στο ψυγείο για καμια ώρα.
Πλένουμε την πιπεριά, την ανοίγουμε στα δύο, πετάμε τα σπόρια και τη γεμίζουμε με το κριθάρι.

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στον καλοκαιρινό διαγωνισμό της Sandra σε συνεργασία με το Palatifini: Περισσότερο πέστο για όλους

EDIT 31.07.2009: Και μιας και πάλι ανακατεύτηκα με πιπεριές, ας παίξω και το τελευταίο μου χαρτί για τη συλλογή:

* Το δοκίμασα χτες και νομίζω σε λίγες μέρες θα το δείτε και αναρτημένο!

La brioche di Pierre Hermè – Η ζύμη μπριός του Pierre Hermè

Konstantina — Fri, 24 Jul 2009 06:26:48 +0000

Eccomi quiiii!!!! In verità è da lunedì sera che sono tornata, ma non avevo tanta voglia di scrivere…Forse perché vi avevo promesso di parlare della mega-paella in Svizzera e mi risultava difficile racchiudere quelle giornate fantastiche in due righe. O forse perché vorrei tanto parlare della Svizzera, ma sembrerebbe fuori luogo in un foodblog…non lo so.

Ho deciso dunque di descrivere quei giorni attraverso una ricetta, o meglio due. Sono le due ricette che ho scelto di preparare e condividere per la colazione di sabato mattina in Svizzera. Dopo una serata di festa con 150 Couchsurfers, alcuni già amici di vecchia data, altri conosciuti in quel momento, era quello che ci voleva: una bomba di energia spalmata su una fetta di pan brioche.

E la bomba di energia ha fatto esplodere anche la bomba dell’amicizia: tanta gente che non avrei avuto il modo di conoscere altrimenti (infondo decidere chi tra 150 persone conoscere meglio non è per niente facile quando si tratta di persone da paesi diversi, che girano il mondo, che hanno un sacco di storie mozzafiato da raccontarti) è venuta a parlarmi durante il giorno per dirmi quanto era buona la crema di agrumi…anche la brioche, ma devo ammettere che la crema di agrumi ha avuto un successo inaspettabile! Ho pure ricevuto una proposta di matrimonio, ahahah:D

La brioche nanterre di Pierre Hermé

Ingredienti

500 g di farina
1 bustina di lievito secco o 12 g di lievito fresco
90 g di zucchero
6 uova+1 per spennellare
2 cucchiaini scarsi di sale
350 g di burro non salato

Procedimento

Versare nell’impastatrice la farina, il lievito e lo zucchero.
Mescolare a velocità media.
Aggiungere 4 delle uova e mescolare ancora.
In seguito aggiungere il resto delle uova, uno alla volta, incorporandoli bene nell’impasto.
Quando l’impasto comincia a staccarsi dalle pareti della ciotola, aggiungere il sale ed il burro a pezzi.
Continuare a mescolare a velocità media.
L’impasto è pronto quando si stacca completamente dalle pareti.
Coprire con la pellicola trasparente e lasciar riposare a temperature ambiente per 2-3 ore.
Quando l’ impasto è raddoppiato di volume, rompere la lievitazione con un pugno, coprire ancora con la pellicola e lasciar in frigo per 1,5 ora.
Dividere l’impasto in 4 e formare delle palline.
Mettere le palline una accanto all’altra in uno stampo da plumcake e, usando le forbici, formare dei tagli a croce.
Lasciar riposare fin quando non avranno raggiunto il doppio del volume.
Spennellarle con l’uovo mescolato precedentemente con dello zucchero.
Cucinare in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 40 minuti.

Nota: la ricetta originale prevede 7 uova, 400 g di burro e 50 g di zucchero. Con tali quantità l’impasto mi risultava troppo appiccicoso e poco dolce, per cui…ho improvvisato! L’impasto è comunque molto morbido e difficile da lavorare, ma il risultato soffice appagherà le vostre fatiche!

Prima di chiudere vorrei scusarmi per la lunga assenza dai vostri blog. Questo è un periodo veramente impegnativo e pieno di stress. Sto cercando di mettere insieme le ultime cose per finire il mio dottorato. Ho poca voglia. Ho tanta voglia invece di chiudere questo capitolo e partire, andare altrove, assaggiare sapori diversi, guardare cieli nuovi (definitivamente meno nuvolosi!), per cui purtroppo il tempo da dedicare sia al mio che ai vostri blog scarseggia.
Mi mancate tutti però e spero di trovare presto il tempo per passare da voi a leggere cosa mi avete combinato mentre ero via:)

Να’μαι κι εγώ!!! Για να σας πω την αλήθεια, έχω γυρίσει από τη Δευτέρα, αλλά δεν είχα και πολλή όρεξη να γράψω…Ίσως επειδή σας είχα υποσχεθεί να σας περιγράψω την super-paella στην Ελβετία, αλλά μου ήταν δύσκολο να κλείσω αυτές τις υπέροχες μέρες σε δυο γραμμές. Ίσως επειδή θα ήθελα πολύ να μιλήσω για την Ελβετία, αλλά μου φαίνεται λίγο άσχετο να κάνω κάτι τέτοιο σε ένα foodblog…δεν ξέρω.

Αποφάσισα λοιπόν να περιγράψω αυτές τις μέρες μέσα από μία συνταγή, ή καλύτερα δύο. Είναι οι δύο συνταγές που επέλεξα να ετοιμάσω και να μοιραστώ για το πρωινό του Σαββάτου στην Ελβετία. Μετά από μια βραδιά γλεντιού με 150 Couchsurfers, μερικοί ήδη παλιοί μου φίλοι, άλλοι γνωριμίες εκείνης της στιγμής, ήταν ό τι έπρεπε: μια ενεργειακή βόμβα αλλειμένη σε μία φέτα μπριός.

Και η ενεργειακή βόμβα βοήθησε να εκραγεί και η βόμβα της φιλίας: πολύς κόσμος που δε θα είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω αλλιώς (καταβάθος, το να επιλέξεις ποιους ανάμεσα σε 150 ανθρώπους θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα δεν είναι εύκολο όταν πρόκειται για ανθρώπους από όλες τις γωνιές της Γης, που γυρίζουν τον κόσμο, που έχουν να σου διηγηθούν ένα σωρό ιστορίες που σου κόβουν την ανάσα) ήρθε να μου μιλήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας για να μου πει πόσο του άρεσε η κρέμα εσπεριδοειδών…και το μπριός, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι η κρέμα εσπεριδοειδών είχε ανέλπιστη επιτυχία. Μέχρι και πρόταση γάμου δέχτηκα, χαχαχα:D

Μπριός ναντέρ του Pierre Hermè

Υλικά

500 g αλεύρι
1 φακελάκι μαγιά ξηρή ή 12 g φρέσκια
90 g ζάχαρη
6 αυγά+1 για επάλλειψη
2 κοφτά κουταλάκια αλάτι
350 g μη αλατισμένο βούτυρο

Οδηγίες

Ρίχνουμε το αλέυρι στο μπωλ του μίξερ μαζί με τη μαγιά και τη ζάχαρη.
Ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Προσθέτουμε 4 από τα αυγά και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τα υπόλοιπα αυγά ένα-ένα, ενσωματώνοντάς τα καλά στο μίγμα.
Όταν το μίγμα αρχίζει να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπωλ, προσθέτουμε το αλάτι και το βούτυρο σε κομμάτια.
Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Το μίγμα είναι έτοιμο όταν ξεκολλάει εντελώς από τα τοιχώματα.
Καλύπτουμε το μίγμα με μεμβράνη και το αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου για 2-3 ώρες.
Όταν το μίγμα θα έχει διπλασιαστεί σε όγκο, σταματάμε το φούσκωμα με μια μπουνιά, ξανακαλύπτουμε με τη μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για 1,5 ώρα.
Χωρίζουμε το μίγμα στα 4 και το πλάθουμε σε μπαλίτσες.
Βάζουμε τις 4 μπαλίτσες τη μία δίπλα στην άλλη σε μια μακρόστενη φόρμα και κόβουμε την κορυφή κάθε μίας με το ψαλίδι σε σχήμα σταυρού.
Αφήνουμε να φουσκώσουν μέχρι το διπλάσιο του όγκου τους.
Περνάμε με το πινέλο το αυγό, το οποίο προηγουμένως έχουμε ανακατέψει με λίγη ζάχαρη.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40 περίπου λεπτά.

Σημείωση: η αυθεντική συνταγή περιέχει 7 αυγά, 400 g βούτυρο και 50 g ζάχαρη. Με αυτές τις ποσότητες εμένα το μίγμα μου έβγαινε υπερβολικά κολλώδες και εντελώς άγλυκο, οπότε…αυτοσχεδίασα! Έτσι κι αλλιώς βέβαια το μίγμα είναι πολύ μαλακό και δύσκολο να δουλευτεί, αλλά το αφράτο αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει!

Πριν κλείσω θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη για τη μακρά απουσία μου από τα μπλογκ σας. Αυτή την περίοδο είμαι αρκετά πιεσμένη. Προσπαθώ να ενώσω τα τελευταία κομμάτια του διδακτορικού μου. Δεν έχω και πολλή όρεξη. Αντίθετα έχω μεγάλη όρεξη να κλείσω αυτό το κεφάλαιο και να πάω αλλού, να δοκιμάσω διαφορετικές γεύσεις, να κοιτάξω νέους ουρανούς (σίγουρα λιγότερο συννεφιασμένους!). Γι’αυτό, ο χρόνος που αφιερώνω τόσο στο δικό μου όσο και στα δικά σας μπλογκ είναι λογοστός. Μου λείπετε όλοι όμως και ελπίζω να βρω σύντομα το χρόνο να περάσω από σας να δω τι αταξίες κάνατε όσο έλειπα:)

Spaghetti al limone e caviale rosso – Μακαρόνια με λεμόνι και κόκκινο χαβιάρι

Konstantina — Tue, 07 Jul 2009 07:24:58 +0000

Dovete sapere che a noi greci i limoni piacciono particolarmente. Aggiunto il fatto che i miei hanno un terreno pieno di alberi di limone, nella famiglia Kostourou il limone si usa dappertutto e qui Herr D. avrebbe tanto da raccontarvi…! Io perfino adoro inzuppare del pane nel succo di limone e mangiarlo così, senza niente. Potete allora capire la mia gioia quando ho visto i Tagliolini al limone di Lydia. Ho voluto subito provarli!

La ricetta è talmente semplice che non serve la scheda…Siccome non avevo i tagliolini, ho usato gli spaghetti e li ho cotti molto al dente in acqua salata. Poi in una padella ho portato ad ebollizione della panna fresca, ho aggiunto la buccia grattugiata di un limone ed il succo di metà limone e la pasta e ho girato per 2-3 minuti. A fine cottura ho spento il fuoco ed ho aggiunto il caviale rosso…et voilà!

Ora corro che oggi discutono la tesi di dottorato due colleghi miei. Vado a fare tifo;)

Όλοι ξέρουν πόσο πολύ αγαπάμε το λεμόνι στην Ελλάδα και πως το χρησιμοποιούμε παντού! Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι δικοί μου έχουν ένα κτήμα γεμάτο λεμονιές, μπορείτε να φανταστείτε την κατανάλωση λεμονιού που κάνει η οικογένεια Κωστούρου και πάνω σε αυτό ο Herr D. θα είχε πολλά να σας πει…! Εγώ μάλιστα λατρεύω να βουτάω φέτες ψωμιού σε λεμόνι και να τις τρώω έτσι σκέτες. Μπορείτε λοιπόν να υποθέσετε τη χαρά που έκανα όταν είδα τα Ταλιολίνι με λεμόνι της Lydia. Ήθελα να τα δοκιμάσω αμέσως!

Η συνταγή είναι τόσο εύκολη που δε χρειάζεται καν να τη γράψω ξεχωριστά…Επειδή δεν είχα ταλιολίνι, χρησιμοποίησα μακαρόνια, τα οποία έβρασα πολύ αλ ντέντε σε αλατισμένο νερό. Στη συνέχεια έβαλα σε ένα τηγάνι κρέμα γάλακτος, το ξύσμα ενός λεμονιού και το χυμό μισού λεμονιού, το άφησα να βράσει και πρόσθεσα τα μακαρόνια. Τα γύρισα για 2-3 λεπτά και μόλις έσβησα τη φωτιά πρόσθεσα και το κόκκινο χαβιάρι και…έτοιμο!

Και τώρα τρέχω να προλάβω: σήμερα παρουσιάζουν τη διδακτορική τους εργασία δύο συνάδελφοί μου και πάω για ηθική υποστήριξη;)

Involtini tricolore – Τρίχρωμα ρολά

Konstantina — Sun, 05 Jul 2009 08:32:29 +0000

Buongiorno a tutti!! Come avete capito dal titolo, oggi ricetta di involtini…giusto per cambiare:) Vi prometto però che questo sarà l’ultimo post di involtini per i prossimi…20 giorni (ce la farò, ce la farò, ce la farò…).

Ancora una ricetta ispirata dal volume “Carni rosse e bianche” della collana “La grande cucina italiana”, di cui avevo parlato qui. Semplice e veloce, ideale per una domenica pigra come quella di oggi…il sole brilla, il cielo è blu e chi vuole starsene a casa a cucinare e perdere questo evento crucco alquanto raro?!

Involtini tricolore

Ingredienti

3 fettine sottili di maiale (se sono troppo spesse, aprirle in due parti a “panino”)
6 fette di pancetta
2 peperoni rossi
2 peperoni gialli
2 peperoni verdi
10 foglie di basilico
semi di sesamo
olio d’oliva
sale e pepe

Procedimento

Tagliare i peperoni a listarelle piuttosto sottili.
Salare, pepare e oliare leggermente le fettine di carne.
Porre sopra ogni fettina 1 fetta di pancetta (o due in base a quanto è larga la fettina) e 1-2 foglie di basilico.
Adagiare al centro lungo la fettina delle listarelle di peperoni (un colore a volta) e arrotolare a cannolo.
Avvolgere gli involtini in carta stagnola e sigillare le estremità arrotolando a caramella.
Infornare a 200 gradi per 15-20 minuti.
Scartare gli involtini e rotolarli nei semi di sesamo.
Tagliare gli involtini a fette spesse, accompagnati dal resto dei peperoni, precedentemente saltati in padella.

Nota: La scelta della carne è importante per la buona riuscita di questa ricetta…Io ho usato dei filetti che hanno poco grasso, per cui gli involtini, per quanto saporiti, erano un po’ troppo asciutti. La prossima volta andrò di sicuro per qualcosa di più “unto”! Anche marinare la carne non sarebbe una brutta idea, che ne dite?

E vista la quantità di peperoni di questo piatto, con questa ricetta partecipo alla raccolta “Red hot chili peppers” e vi ricordo che aspetto le vostre ricette “peperonate” entro il 15 agosto!

Καλημέρες καλημέρες! Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει από τον τίτλο, σήμερα συνταγή ρολών, έτσι για αλλαγή:) Σας υπόσχομαι όμως ότι αυτό είναι το τελευταίο ποστ με ρολά για τις επόμενες…20 μέρες (μπορώ να τα καταφέρω, μπορώ να τα καταφέρω, μπορώ να τα καταφέρω…).

Ακόμα μια συνταγή εμπνευσμένη από τον τόμο “Κρέας κόκκινο και άσπρο” της σειράς “Η μεγάλη Ιταλική κουζίνα”, για την οποία είχα μιλήσει εδώ. Απλή και γρήγορη, ιδανική για μια τεμπέλικη Κυριακή σαν τη σημερινή…ο ήλιος λάμπει, ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και ποιος έχει όρεξη για μαγείρεμα και να χάσει αυτό το σπάνιο (ναι, για εμάς εδώ είναι σπάνιο!) γεγονός;;!!

Τρίχρωμα ρολά

Υλικά

3 λεπτές φέτες χοιρινό (αν είναι χοντρές τις ανοίγουμε στα δύο)
6 φέτες παντσέτα
2 κόκκινες πιπεριές
2 κίτρινες πιπεριές
2 πράσινες πιπεριές
10 φύλλα βασιλικό
σουσάμι
ελαιόλαδο
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Κόβουμε τις πιπεριές σε λεπτές λωρίδες.
Αλατοπιπερώνουμε και λαδώνουμε ελαφρώς το κρέας.
Πάνω σε κάθε φέτα χοιρινό βάζουμε 1 φέτα παντσέτα (ή και 2 ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι) και 1-2 φύλλα βασιλικό.
Στη μέση κάθε φέτας και καθ’όλο το μήκος, βάζουμε λίγες λωρίδες πιπεριάς (ένα χρώμα τη φορά) και κλείνουμε σε ρολό.
Τυλίγουμε τα ρολά σε αλουμινόχαρτο και κλείνουμε σε φόρμα καραμέλας.
Βάζουμε στο φούρνο στους 200 βαθμούς για 15-20 λεπτά.
Ξετυλίγουμε τα ρολά και τα περνάμε από το σουσάμι.
Κόβουμε σε χοντρές φέτες και συνοδεύουμε με τις υπόλοιπες πιπεριές, τις οποίες έχουμε προηγουμένως σωτάρει στο τηγάνι.

Σημείωση: Η επιλογή του κρέατος για την επιτυχία της συνταγής είναι σημαντική…Εγώ χρησιμοποίησα φιλέτο, το οποίο έχει πολύ λίγο λίπος και ως εκ τούτου τα ρολά, αν και νόστιμα, μου βγήκαν αρκετά στεγνά. Την επόμενη φορά θα πάω σίγουρα για κάτι πιο “βρώμικο”!

Και δεδομένης της ποσότητας πιπεριών σε αυτό το πιάτο και επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στη συλλογή “Red hot chili peppers” και σας θυμίζω ότι περιμένω τις “πιπερονάτες” συνταγές σας μέχρι τις 15 Αυγούστου!

Involtini di moussakà – Ρολά μουσακά

Konstantina — Mon, 22 Jun 2009 06:26:58 +0000

Buongiorno, buongiorno!! Questa volta ci ho messo un po’ di giorni prima di pubblicare una nuova ricetta…per cui mi faccio perdonare passando direttamente al dunque senza troppe parole ed introduzioni! Il piatto di oggi è una versione rivisitata di una pietanza greca moooooolto conosciuta, forse quella che rappresenta di più la cucina greca all’estero (penso che per un Greco ci siano altri piatti ben più rappresentativi di questo).

Allora praticamente la ricetta è la classica ricetta di moussakà o mussaka o….non so, ne ho trovate 123.789 versioni diverse su come scriverlo. L’unica cosa che ho cambiato è il modo di comporre il prodotto finale: invece del solito timballo perché non fare dei mini-moussakà a forma di involtini?

Involtini di moussakà

Ingredienti

2 melanzane
mezzo chilo di patate
100 ml olio d’oliva
1 cipolla
1 spicchio d’aglio
2 carote
300 g carne macinata mista
mezzo bicchiere di vino bianco
400 g cubetti di pomodoro
un cucchiaio scarso di zucchero
1 mazzetto di prezzemolo tritato
10 foglioline di menta sminuzzate
un pizzico di cannella
un pizzico di origano
un cucchiaio di dado di verdura
sale e pepe
2 tazze di besciamella all’uovo
parmigiano grattugiato
pangrattato

Procedimento

Tagliare le melanzane a fette sottili (ca. 0.5 cm) per il verso della lunghezza , salarle e oliarle.
Pelare le patate e tagliarle a fette sottili, salarle e oliarle.
Passare le melanzane e le patate al grill finché non risultino morbide e dorate.
Soffriggere in un po’ di olio caldo l’aglio, la cipolla e le carote tritate.
Aggiungere la carne e farla rosolare.
Quando inizierà ad assumere un bel colorito, aggiungere il vino e lasciare evaporare per 5 minuti.
Successivamente aggiungere il pomodoro, lo zucchero, le spezie e le erbe.
Far cuocere per almeno un’ora.
A fine cottura, se necessario, aggiungere dell’olio.

Per fare gli involtini: Porre su una fetta di melanzana uno strato di besciamella, aggiungere una-die fettine di patata e un po’ di carne, arrotolare e disporre in una pirofila. Cospargere con abbondante parmigiano e pangrattato e cuocere in forno preriscaldato a 220 gradi per circa mezz’ora.

Con questa ricetta partecipo alla raccolta di Simona: Melanzana perlina dell’orto.

Prima di chiudere vorrei ringraziare Chiara per il bellissimo premio che mi ha dato: Un raggio di sole per te.

La regola è quella di postare il logo del premio insieme ad una foto che rappresenti quello che è l’estate, il cui titolo sarà “Raggio di sole”. Può essere un alimento, un oggetto, insomma qualsiasi cosa simboleggi la bella stagione.
Io ho scelto di mettere una foto di un angolo della mia cucina. Magari il luogo (Germania) non è proprio il simbolo dell’estate, ma per me, la mia cucina è spesso un raggio di sole, è un luogo pieno di oggetti che amo, è la stanza dove vado quando voglio rilassarmi, quando voglio giocare e improvvisare.

Un raggio di sole

Passo questo premio a:
Juls
Barbara
Gialla
Dada
DolceAmara

Καλημέρα, καλημέρα!! Αυτή τη φορά μου πήρε κάμποσες μέρες για να δημοσιεύσω καινούρια συνταγή και γι’αυτό, για να με συγχωρήσετε, περνάω κατευθείαν στο ψητό χωρίς πολλά λόγια και εισαγωγές! Η σημερινή συνταγή είναι μια διαφορετική βερσιόν ενός πολύ γνωστού ελληνικού φαγητού, αυτού που ίσως αντιπροσωπεύει περισσότερο την Ελληνική κουζίνα στο εξωτερικό (είμαι σίγουρη ότι για εμάς τους Έλληνες υπάρχουν ένα σωρό άλλα πιάτα πολύ πιο αντιπροσωπευτικά από αυτό).

Λοιπόν, στην ουσία η συνταγή είναι η κλασσική συνταγή μουσακά. Το μόνο που άλλαξα είναι το πώς συνθέτουμε το τελικό προϊόν: αντί για το συνηθισμένο “παστίτσιο”, γιατί να μην κάνουμε μίνι-μουσακά σε φόρμα ρολού;

Ρολά μουσακά

Υλικά

2 μελιτζάνες
μισό κιλό πατάτες
100 ml ελαιόλαδο
1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
2 καρότα
300 g κιμά ανάμικτο
μισό ποτήρι λευκό κρασί
400 g ψιλοκομμένες ντομάτες
1 κοφτή κουταλιά ζάχαρη (αν οι ντομάτες είναι από κονσέρβα, για να περιορίσουμε την οξύτητα)
1 ματσάκι ψιλοκομμένο μαϊντανό
λίγο δυόσμο
λίγη κανέλλα
λίγη ρίγανη
1 κουταλιά κύβο λαχανικών
αλάτι και πιπέρι
2 κούπες μπεσαμέλ
τριμμένη παρμεζάνα
τριμμένη φρυγανιά

Οδηγίες

Κόβουμε τις μελιτζάνες σε μακρόστενες φέτες πάχους 0.5 cm περίπου, ραντίζουμε με αλάτι και λάδι.
Κάνουμε τι ίδιο για τις πατάτες.
Περνάμε τις μελιτζάνες και τις πατάτες από το γκριλ μέχρι να μαλακώσουν και να πάρουν χρώμα.
Τσιγαρίζουμε σε λίγο λάδι το σκόρδο με το ψιλοκομμένο κρεμμύδι και τα τριμμένα καρότα.
Προσθέτουμε τον κιμά.
Μόλις ροδίσει ο κιμάς σβήνουμε με το κρασί και το αφήνουμε 5 λεπτά να εξατμιστεί.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τις ντομάτες, τη ζάχαρη, τα αρώματα και τα μπαχαρικά.
Σιγοβράζουμε για τουλάχιστον μία ώρα.
Αν είναι ανάγκη στο τέλος προσθέτουμε ακόμα λίγο λάδι.

Για να φτιάξουμε τα ρολά: Απλώνουμε σε μία φέτα μελιτζάνας μία στρώση μπεσαμέλ, προσθέτουμε μια-δυο φέτες πατάτας και λίγο κιμά, τυλίγουμε και βάζουμε σε ένα πυρέξ μέχρι να γεμίσει. Πασπαλίζουμε με την παρμεζάνα και τη φρυγανιά και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 220 βαθμούς για περίπου μισή ώρα.

Με τη συνταγή αυτή συμμετέχω στη συλλογή της Simona: Μελιτζάνα η πέρλα του κήπου.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Chiara για το πολύ καλοκαιρινό βραβείο που μου έδωσε: Μια ηλιαχτίδα για σένα.
Οι κανονισμοί λένε ότι, πριν δώσουμε το βραβείο σε κάποιο άλλο blog, πρέπει να δημοσιεύσουμε μία φωτογραφία με τον τίτλο “Ηλιαχτίδα”. Μπορεί να είναι οτιδήποτε, ένα φαγητό, ένα αντικείμενο, κάτι που να συμβολίζει το καλοκαίρι. Εγώ επέλεξα να δημοσιεύσω μια γωνίτσα από την κουζίνα μου. Tο μέρος στο οποίο βρίσκεται (Γερμανία) δεν είναι και το σύμβολο του καλοκαιριού, αλλά για μένα η κουζίνα μου είναι συχνά μια ηλιαχτίδα, ένα μέρος γεμάτο με αντικείμενα που αγαπώ, ένας χώρος στον οποίο μπαίνω όταν θέλω να χαλαρώσω, να παίξω και να αυτοσχεδιάσω.

Δίνω αυτό το βραβείο στους:
Juls
Barbara
Gialla
Dada
DolceAmara

Pesto di asparagi – Πέστο από σπαράγγια

Konstantina — Wed, 17 Jun 2009 05:00:54 +0000

Signore e Signori, sono lieta di presentarvi il mio primo post sulla pasta!! Eh si…ho evitato a lungo, ci sono girata intorno, però mica potevo avere un blog semi-italiano senza la presenza del profumo di pasta!

Allora, comincio da cose semplici, anche perché sono sicura che ho ben poco da insegnarvi per quanto riguarda la pasta…! Le quantità degli ingredienti sono approssimative, andate un po’ a occhio…in fondo il pesto è una cosa assolutamente personale, mica si può descrivere con grammi e cucchiai!

Penne di farro al pesto di asparagi

Ingredienti

1 mazzetto di asparagi verdi
2 spicchi d’aglio
1 peperoncino
15 foglie di basilico
1 manciata di pistacchi
mezzo bicchiere di olio d’oliva
parmigiano
sale e pepe

Procedimento

Fare appassire gli asparagi con l’aglio e il peperoncino.
Togliere dal fuoco, rimuovere l’aglio ed il peperoncino e tagliare gli asparagi a pezzetti.
Tenere le punte per la decorazione.
Frullare insieme il resto degli asparagi, il basilico, i pistacchi, l’olio e il parmigiano.
Aggiustare di sale e pepe.

Intanto preparate un bel piatto di pasta (io ho usato la pasta di farro), condite con il pesto, aggiungete le punte degli asparagi e siete pronti per una cena leggera e soddisfacente!

Κυρίες και Κύριοι, έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω το πρώτο μου post ζυμαρικών!! Ε ναι…το απέφυγα για καιρό, τριγύριζα γύρω γύρω, αλλά δε μπορούσα και να έχω ένα blog ημι-ιταλικό χωρίς την παρουσία της μυρωδιάς των ζυμαρικών!

Λοιπόν, αρχίζω από τα εύκολα, έτσι κι αλλιώς είμαι σίγουρη ότι σε αυτό το blog υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί από εμένα στο θέμα των ζυμαρικών! Όσον αφορά τις ποσότητες των υλικών, είναι εντελώς υποκειμενικές, υπολογίστε με το μάτι…κατά βάθος το πέστο είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, δε μπορεί να περιγραφεί με γραμμάρια και κουταλιές!

Πέννες με πέστο σπαραγγιών

Υλικά

1 ματσάκι πράσινα σπαράγγια
2 σκελίδες σκόρδο
1 καυτερή πιπερίτσα
15 φύλλα βασιλικόυ
1 χούφτα φυστίκια
ένα ποτηράκι του κρασιού ελαιόλαδο
τριμμένη παρμεζάνα
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Βάζετε τα σπαράγγια με το σκόρδο και την πιπερίτσα στο τηγάνι μέχρι να μαραθούν.
Βγάζετε από τη φωτιά, πετάτε το σκόρδο και την πιπερίτσα και κόβετε τα σπαράγγια σε κομμάτια.
Κρατάτε τις άκρες για τη διακόσμηση.
Περνάτε από το μούλτι τα υπόλοιπα σπαράγγια, το βασιλικό, τα φυστίκια, το λάδι και την παρμεζάνα.
Αλατοπιπερώνετε.

Εν τω μεταξύ, βράζετε τα ζυμαρικά (εγώ χρησιμοποίησα πέννες από farro*), περιχύνετε με το πέστο και έχετε έτοιμο ένα ελαφρύ και άκρως ικανοποιητικό δείπνο!

* Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πώς μεταφράζεται το farro στα Ελληνικά. Με μια ματιά στο ίντερνετ το βρήκα ως δίκοκκο σιτάρι, αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Εσείς ξέρετε τη μετάφραση;

EDIT 19.06.2009: Εντελώς τυχαία, διαβάζοντας ΤΑ ΝΕΑ, ανακάλυψα εδώ ότι το φάρο είναι είδος κριθαριού, στο οποίο έχει αφαιρεθεί η φλούδα και μέρος (ή όλο) από το πίτουρο.

Cercando il frollino perfetto – Ψάχνοντας το τέλειο μπισκότο

Konstantina — Mon, 15 Jun 2009 07:02:02 +0000

Una delle prima cose che io e Herr D. visitiamo quando andiamo in un posto nuovo sono i super-mercati. Girando per un super-mercato ed osservando come sono sistemate le varie cose sugli scaffali e quali prodotti vengono venduti, si possono capire tante cose della gente che fa compere lì.

Qui in Germania certe cose si possono trovare di tutti i tipi, tutte le marche, tutti i formati (tra cui carne di maiale, birre, pane, patate) e altre di cui trovi il minimo indispensabile. Una di queste sono i biscotti. Se si vogliono i biscotti complicati, farciti di 3 cose diverse, in 13 strati separati, allora non c’è nessun problema, siamo al posto giusto. Se invece si vogliono i biscotti semplici, quelli da inzuppare nel latte caldo la mattina, allora lì sì che sono guai!

Noi, ogni volta che torniamo dall’Italia, portiamo qui tutto quello che può farci sentire il profumo di casa: pasta, parmigiano, biscotti. La sera prima di partire andiamo al super-mercato, compriamo quantità industriali di ogni cosa, tali da poterci salvare in caso di un disastro nucleare dove la terra sarebbe invivibile e noi saremmo costretti a vivere in un bunker per almeno un paio di decenni, riempiamo la macchina fino all’osso e partiamo felici e soddisfatti…da film di Verdone per intenderci!

Allora, ad un certo punto mi sono stufata di basare la nostra colazione sui rifornimenti fatti in Italia e ho deciso di provare a fare i frollini in casa. Non un frollino qualsiasi, ma quello friabile e morbido nello stesso momento, che quando lo inzuppi assorbe i latte, ma non si spacca, insomma, quello buoooonoooo!! Dopo tante prove, alcune con risultati soddisfacenti, altre dei semi-disastri, ecco la ricetta che finora ci ha dato più soddisfazioni, ma…la battaglia non è ancora finita!

Frollini di riso

Ingredienti

250 g. burro
400 g. farina di grano tenero
200 g. farina di riso
2 tuorli + 1 uovo intero
1 cucchiaino di baking powder
1 cucchiaino di zucchero vanigliato
1 pizzico di sale

Procedimento

Mettere tutte le polveri (farine, zucchero, lievito, sale) in una ciotola e mescolare bene.
Tirare fuori il burro dal frigo (deve essere freddo) e tagliarlo a pezzetti.
Mettere il burro a pezzetti e le polveri nell’impastatrice e avviare. Lavorare l’impasto finché il burro non sia più visibile.
Aggiungere le uova e impastare velocemente.
Estrarre l’impasto, farne una palla, avvolgerlo in pellicola trasparente e metterlo in frigo per almeno un’ora.
Tirare l’impasto fuori dal frigo, stendere con un matterello una sfoglia alta circa 1 cm e ritagliare i biscotti con una formina.
Cuocere in forno preriscaldato a 220 gradi. Lasciare in forno a questa temperatura per 2-3 minuti, dopodiché abbassare a 180 gradi. Sfornare dopo 12 minuti o quando il biscotti risultano leggermente dorati.

Nota.1: Lo zucchero vanigliato lo ottengo mettendo un baccello di vaniglia in un baratolo pieno di zucchero e lasciandolo chiuso per un paio di settimane. L’alternativa sarebbe usare quello che si trova in commercio.
Nota.2: Metà di questi biscotti li ho riempiti con la crema di agrumi prima di infornarli. Erano veramente buoni, anche se avrei preferito un risultato più cremoso: la crema, stando in forno, anche se protetta dall’impasto del biscotto, si è un po’ seccata.

Prima di chiudere, vorrei ringraziare despina, che mi ha dato il premio della fantasia creativa.

Trovo bellissima la frase che accompagna il premio: “La fantasia è l’aquilone più alto che si possa far volare”.
Passo questo premio a:

con l’augurio di poter sempre lasciarsi libere per volare in alto.

Ένα από το πρώτα πράγματα που επισκεπτόμαστε εγώ και ο Herr D. όταν πάμε σε ένα καινούριο μέρος, είναι το σούπερ-μάρκετ. Τριγυρίζοντας μέσα σε ένα σούπερ-μάρκετ και παρατηρώντας πώς είναι οργανωμένα τα διάφορα πράγματα στα ράφια, ποια προϊόντα πουλιούνται, μπορεί να καταλάβει κάποιος πολλά πράγματα για τον κόσμο που κάνει τις αγορές του εκεί.

Εδώ στη Γερμανία υπάρχουν πράγματα που μπορείς να τα βρεις σε όλους τους τύπους, σε όλες τις μάρκες, σε όλες τις ποσότητες (όπως το χοιρινό, οι μπύρες, το ψωμί και οι πατάτες) και άλλα που τα ψάχνεις με το φακό. Ένα από αυτά είναι και τα μπισκότα. Αν θέλεις μπισκότα πολύπλοκα, με 3 διαφορετικές κρέμες, σε 13 διαφορετικά στρώματα, τότε είσαι στο σωστό μέρος. Αν όμως θέλεις ένα απλό μπισκότο να το βουτήξεις στο γαλατάκι σου το πρωί, τότε…αλλοίμονο!

Εμείς, κάθε φορά που γυρίζουμε από την Ιταλία, φέρνουμε μαζί μας όλα αυτά που μπορούν να μας κάνουν να μυρίσουμε άρωμα σπιτιού: ζυμαρικά, παρμεζάνα, μπισκότα. Το απόγευμα πριν φύγουμε, πάμε στο σούπερ-μάρκετ, αγοράζουμε τα πάντα σε ποσότητες χοντρικής σε τέτοιο βαθμό, που θα μπορούσαμε να επιζήσουμε μιας πυρηνικής καταστροφής, όπου η Γη θα ήταν τελείως κατεστραμμένη και εμείς θα έπρεπε να κλειστούμε σε ένα υπόγειο καταφύγειο για τουλάχιστον δύο δεκαετίες, γεμίζουμε το αυτοκίνητο μέχρι πάνω και ξεκινάμε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι, σαν βέροι μετανάστες!

Λοιπόν, από κάποιο σημείο και μετά, βαρέθηκα να βασίζω το πρωινό μας στο πόσα μπισκότα μας έχουν απομείνει μέχρι το επόμενο ταξίδι και αποφάσισα να τα φτιάξω μόνη μου. Αλλά δεν ήθελα ένα οποιοδήποτε μπισκότο, αλλά αυτό που είναι τραγανό και μαλακό μαζί, που το βουτάς στο γάλα και απορροφάει χωρίς να σπάει, με λίγα λόγια, το τέλειο μπισκότο! Μετά από πολλές δοκιμές, μερικές με ικανοποιητικά αποτελέσματα, άλλες σχεδόν καταστροφικά, να η συνταγή που ως τώρα μας έχει ικανοποιήσει περισσότερο, αλλά…η μάχη δεν έχει τελειώσει ακόμα!

Μπισκότα ρυζιού

Υλικά

250 g. βούτυρο
400 g. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
200 g. αλεύρι ρυζιού
2 κρόκοι + 1 αυγό ολόκληρο
1 κουταλάκι baking powder
1 κουταλάκι ζάχαρη με άρωμα βανίλιας
1 πρέζα αλάτι

Οδηγίες

Βάζουμε όλες τις σκόνες (αλεύρι, ζάχαρη, baking powder, αλάτι) σε μια λεκανίτσα και ανακατεύουμε καλά.
Βγάζουμε το βούτυρο από το ψυγείο (πρέπει να είναι κρύο) και το κόβουμε σε κομμάτια.
Βάζουμε το βούτυρο και τις σκόνες στο μίξερ και ανακατεύουμε μέχρι το βούτυρο να αναμιχθεί με τα υπόλοιπα υλικά.
Προσθέτουμε τα αυγά και ανακατεύουμε γρήγορα.
Βγάζουμε τη ζύμη από το μίξερ, φτιάχνουμε μια μπαλίτσα και την τυλίγουμε σε σελοφάν. Τη βάζουμε στο ψυγείο για μία τουλάχιστον ώρα.
Βγάζουμε τη ζύμη από το ψυγείο, την ανοίγουμε με τον πλάστη σε πάχος περίπου 1 cm και κόβουμε με τις φορμίτσες τα μπισκότα.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 220 βαθμούς. Αφήνουμε σε αυτή τη θερμοκρασία για 2-3 λεπτά και κατόπιν μειώνουμε στους 180 βαθμούς. Βγάζουμε από το φούρνο μετά από 12 λεπτά ή όταν τα μπισκότα έχουν πάρει ένα ελαφρώς ρόδινο χρώμα.

Σημείωση.1: Τη ζάχαρη με άρωμα βανίλιας τη φτιάχνω βάζοντας ένα ξυλάκι βανίλιας σε ένα βαζάκι γεμάτο ζάχαρη και αφήνοντάς το κλειστό για κανα δυο εβδομάδες. Αλλιώς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτή του εμπορίου.
Σημείωση.2: Τα μισά από αυτά τα μπισκότα τα γέμισα με την κρέμα εσπεριδοειδών πριν τα ψήσω. Ήταν πολύ νόστιμα, αν και θα προτιμούσα ένα πιο κρεμώδες αποτέλεσμα. Η κρέμα ξεράθηκε κάπως στο φούρνο αν και ήταν προστατευμένη από τη ζύμη του μπισκότου.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να ευχαριστήσω το δεσποινάριον, πουυ μου έδωσε το βραβείο της δημιουργικής φαντασίας. Βρίσκω πολύ όμορφη τη φράση που το συνοδεύει: “Η φαντασία είναι ο πιο ψηλός χαρταετός που μπορεί κάποιος να πετάξει”.
Δίνω αυτό το βραβείο στους:

με την ευχή να είναι πάντα ελεύθερες να πετάνε ψηλά.

Panna cotta e zuppa di melone – Πανακότα και σούπα πεπονιού

Konstantina — Mon, 08 Jun 2009 05:00:40 +0000

Qual’è la miglior spesa che si può fare sull’autostrada partendo da Treviso verso casa-dolce-casa-Goettingen?
Eccola, portatami da Herr D. la settimana scorsa insieme ad un altro “regalino”: i libri della catena “La grande cucina italiana”-Food Editor! Certo, non sono del livello dell’ultimo libro di Tessa Kiros, ma valgono molto di più dei 5 euro che costano. Ricette interessanti e originali, foto bellissime! Ed è stato sfogliando il libro dei dessert di questa catena che è nata l’idea per la ricetta che segue…

Pannacotta e zuppa di melone

Ingredienti

Per la panna cotta

500 ml di panna fresca
80 g di zucchero
2 foglioline di gelatina

Per la zuppa di melone

2 meloni piccoli
200 g di ciliegie
200 ml d’acqua
4 cucchiai di Marsala
4 cucchiai di zucchero di canna
50 g di cioccolato bianco fondente (facoltativo)

Procedimento

Per la panna cotta

Mettere la gelatina in acqua fredda.
Portare a ebollizione la panna con lo zucchero e lasciar bollire per qualche minuto.
Aggiungere la gelatina ammollata e strizzata, farla sciogliere e lasciar intiepidire il composto.
Mettere la pannacotta in bicchierini pieni fino a metà.
Lasciare in frigo per qualche ora.

Per la zuppa di melone

Mettere le ciliegie in un mixer a bicchiere con la polpa dei meloni a pezzetti.
Preparare uno sciroppo fluido con lo zucchero, il Marsala e l’acqua.
Lasciar intiepidire a versare sulla frutta.
Frullare e mettere in frigo.

Versare la zuppa di melone sulla panna cotta già densa e decorare con un po’ di cioccolato bianco fatto sciogliere a bagno-maria e con qualche ciliegia intera.

E, visto che le raccolte mi hanno preso proprio bene, eccola ancora una…Con questa ricetta partecipo alla raccolta “Bicchierini golosi” del blog “Il gatto goloso“.

Ποια είναι η καλύτερη αγορά που μπορεί να κάνει κάποιος στον αυτοκινητόδρομο ξεκινώντας από το Τρεβίζο και με κατεύθυνση προς το σπίτι-μου-σπιτάκι-μου-Γκέττινγκεν; Νάτη, μου ήρθε από τον Herr D. την περασμένη εβδομάδα μαζί με ένα άλλο “δωράκι”: Τα βιβλία της σειράς “Η μεγάλη Ιταλική κουζίνα”-Food Editor! Βεβαίως, δεν είναι του επιπέδου του τελευταίου βιβλίου της Tessa Kiros, αλλά σίγουρα αξίζουν πολύ περισσότερο από τα 5 ευρώ που κοστίζουν. Ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες συνταγές, πολύ όμορφες φωτογραφίες! Η ιδέα για τη συνταγή που ακολουθεί γεννήθηκε ξεφυλλίζοντας το βιβλίο των γλυκών της σειράς.

Πανακότα και σούπα πεπονιού

Υλικά

Για την πανακότα

500 ml φρέσκια κρέμα γάλακτος
80 g ζάχαρη
2 φύλλα ζελατίνης

Για τη σούπα πεπονιού

2 μικρά πεπόνια
200 g κεράσια
200 ml νερό
4 κουταλιές Marsala ή Porto
4 κουταλιές μαύρη ζάχαρη
50 g άσπρη κουβερτούρα (προαιρετικό)

Οδηγίες

Για την πανακότα

Βάζουμε τη ζελατίνη σε κρύο νερό.
Σε μια κατσαρόλα ανακατεύουμε την κρέμα γάλακτος με τη ζάχαρη και την αφήνουμε να βράσει για μερικά λεπτά.
Στίβουμε τη ζελατίνη, την προσθέτουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει.
Αφήνουμε το μίγμα να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου.
Χύνουμε το μίγμα σε ποτηράκια, τα οποία γεμίζουμε μέχρι τη μέση και τα βάζουμε στο ψυγείο.

Για τη σούπα πεπονιού

Βάζουμε τα κεράσια και το πεπόνι σε κομμάτια μέσα στο μπλέντερ.
Φτιάχνουμε ένα ρευστό σιρόπι από τη ζάχαρη, το νερό και το κρασί.
Το αφήνουμε να κρυώσει και το περιχύνουμε στα φρούτα.
Λιώνουμε το μίγμα στο μπλέντερ και το βάζουμε στο ψυγείο.

Όταν η πανακότα θα έχει στερεοποιηθεί, γεμίζουμε τα ποτήρια με τη σούπα πεπονιού και, αν θέλουμε, διακοσμούμε με λιωμένη άσπρη κουβερτούρα και ολόκληρα κεράσια.

Και, μιας και την έχω καταβρεί με τις διάφορες συλλογές συνταγών, να και μία ακόμα…Με αυτή τη συνταγή, συμμετέχω στη συλλογή “Νόστιμα ποτηράκια” από το blog “Il gatto goloso“.

Il buon giorno si vede dal mattino – Η καλή μέρα απ’το πρωί φαίνεται

Konstantina — Sun, 24 May 2009 01:45:00 +0000

Eh si, il buon giorno si vede dal mattino e, siccome dubito che il mio sarà un mattino esaltante, immersa come sarò in un mucchio di articoli e di fronte allo schermo di un computer che aspetta tutto da me e di scrivere qualche paragrafo da solo non ne vuole proprio sapere (altro che artificial intelligence qui!), ho avuto una crisi di altruismo e ho pensato a voi, cari miei…Allora, se volete svegliarvi con dolcezza, ecco! Vi lascio con una ricettina veloce, semplice e golosa. Si prepara in 15 minuti, si mette in frigo e, mentre vi state godendo gli ultimi minuti a letto, è già pronta! Come avrete forse già capito, sto attraversando la fase “mastice di Chio”. Questa fase non è che una piccola parte di una sindrome più generica chiamatasi “sono-appena-tornata-dalla-Grecia-con-le-valigie-piene-di-roba-dalla-mamma”, che prevede anche l’utilizzo frenetico di pistacchi, come avrete modo di capire presto! Mannaggia…ora che ci penso…un po’ di pistacchi tritati sopra la crema di vaniglia non sarebbero niente male, vero?

Crema di vaniglia al mastice di Chio

Ingredienti

350 ml panna fresca
350 ml latte intero
100 g zucchero
4 cucchiai pieni di maizena
1 baccello di vaniglia
2 cristalli di mastice

Procedimento

Tenere mezzo bicchiere di latte a parte.
Versare il resto del latte, la panna, lo zucchero, il mastice, i semi ricavati dal baccello di vaniglia e il baccello stesso in un pentolino.
Lasciar bollire per alcuni minuti.
Mescolare bene il latte lasciato a parte con la maizena e versarlo nel latte caldo continuando a mescolare.
Lasciar bollire per qualche minuto in modo da ottenere una crema densa.
Togliere il baccello di vaniglia.
Lasciar intiepidire mescolando di tanto in tanto.
Versare la crema in bicchieri e mettere in frigo.

Per chi volesse approfondire le proprie conoscenze per quanto riguarda il magico mondo della pianta di vaniglia, il mio suoceretto ha scritto un post molto informativo qui. Buona domenica a tutti!!

Ε ναι, η καλή μέρα απ’το πρωί φαίνεται και, επειδή αμφιβάλλω ότι το δικό μου το πρωί θα είναι ιδιαίτερα συναρπαστικό έτσι όπως θα είμαι πνιγμένη σε μια στοίβα άρθρα και καθισμένη μπροστά από μια οθόνη ενός υπολογιστή που δε θέλει ούτε να τ’ακούσει να γράψει καμιά παράγραφο μόνος του (τεχνητή νοημοσύνη σου λέει μετά), είχα μια κρίση αλτρουισμού και σκέφτηκα εσάς αγαπημένοι μου…Λοιπόν, αν θέλετε να ξυπνήσετε γλυκά, ορίστε! Σας αφήνω με μια συνταγή γρήγορη και απλή, να γλείφετε τα δάχτυλά σας. Ετοιμάζεται σε 15 λεπτά, μπαίνει στο ψυγείο και, ενώ εσείς χαίρεστε τα τελευταία λεπτά στο κυριακάτικο κρεβατάκι σας, να τη έτοιμη! Όπως ίσως έχετε ήδη καταλάβει, περνάω τη φάση “μαστίχα”. Αυτή η φάση δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι ενός πιο γενικού συνδρόμου με την ονομασία “μόλις-γύρισα-από-την-Ελλάδα-με-τις-βαλίτσες-γεμάτες-πράγματα-από-τη-μαμά-μου”, το οποίο προβλέπει και την ξέφρενη χρήση φυστικιών, όπως θα έχετε την ευκαιρία να διαπιστώσετε σε λίγο καιρό! Πω πω…τώρα που το σκέφτομαι…λίγα τριμμένα φυστίκια πάνω στην κρέμα θα πήγαιναν τέλεια, συμφωνείτε;

Κρέμα βανίλια με μαστίχα

Υλικά

350 ml κρέμα γάλακτος
350 ml πλήρες γάλα
100 g ζάχαρη
4 γεμάτες κουταλιές corn-flour
1 λοβός βανίλιας
2 κρυσταλλάκια μαστίχα

Οδηγίες

Κρατάμε μισό ποτήρι γάλα στην άκρη.
Σε ένα κατσαρολάκι βάζουμε το υπόλοιπο γάλα, την κρέμα γάλακτος, τη ζάχαρη, τη μαστίχα, τα σποράκια που έχουμε εν τω μεταξύ βγάλει από το λοβό της βανίλιας και τον ίδιο το λοβό.
Βράζουμε για μερικά λεπτά.
Ανακατεύουμε καλά το γάλα που είχαμε αφήσει στην άκρη με το corn-flour και το ρίχνουμε στο καυτό γάλα συνεχίζοντας το ανακάτεμα.
Αφήνουμε να βράσει για μερικά λεπτά μέχρι να δέσει η κρέμα.
Βγάζουμε το λοβό της βανίλιας.
Αφήνουμε την κρέμα να κρυώσει ανακατεύοντας κάθε τόσο.
Περιχύνουμε την κρέμα σε ποτήρια και τα βάζουμε στο ψυγείο.

Και για όποιον ενδιαφέρεται να εμβαθύνει τις γνώσεις του γύρω από αυτό το περίφημο φυτό της βανίλιας, ο πεθερούλης μου έχει γράψει ένα κατατοπιστικότατο post εδώ (δυστυχώς μόνο στα Ιταλικά, αλλά το google translator κάτι μπορεί να κάνει!). Καλή Κυριακή σε όλους!

Ho inventato la ricetta! – Εφηύρα τη συνταγή!

Konstantina — Wed, 20 May 2009 09:02:50 +0000

Eccomi qui, da vera greca che si rispetti, a correre e sudare poche ore prima della scadenza del concorso “Inventa la ricetta (sezione Verdure Golose)” di Sandra da Un tocco di zenzero. In poche ore devo solo : decidere quale ricetta proporre, fare la spesa, cucinarla, fotografarla, postarla e mandarla a Sandra. Ma sai com’è…se non fai tutto all’ultimo momento, non c’è adrenalina. E se non c’è adrenalina…cosa cucini a fare? Non per giustificarmi, ma il motivo principale per cui mando la mia ricetta solo ora è che solo ora ho deciso di partecipare al concorso. Da subito quando l’ho letto, mi è sembrata una cosa molto carina, che mette la creatività e la fantasia in moto, ma, per qualche motivo ignoto pure a me, solo ora ho avuto il colpo di genio. La ricetta che ho preparato è un insieme di sapori greci molto tradizionali, proposti in una maniera diciamo “alternativa” (questo termine è uno dei più maltrattati degli ultimi anni, chiedo scusa, ma non mi veniva altro in mente..)

L’idea nasce due settimane fa all’aeroporto di Atene aspettando il volo di ritorno a Francoforte. Siamo abbastanza in anticipo, abbiamo già consegnato i nostri bagagli, per cui abbiamo tutto il tempo a disposizione per dare un’occhiata ai negozi e negozietti che spuntano in ogni angolo appena si entra nell’area riservata ai passeggeri.

Mentre Herr D. si perde nei negozi di dischi e si ferma ad ammirare (artisticamente parlando…) Helena Paparizou, io vado a fare la mio solita rifornitura di libri e riviste di cucina. Esco da Papasotiriou (la vostra Feltrinelli per intenderci) poco soddisfatta, ma la mia delusione dura poco: all’angolo vedo un negozietto piccolo, ma molto carino. Mi dirigo verso la mia nuova meta. Il negozio si chiama MastihaShop ed è appunto un negozio cui prodotti, dal dentifricio alle marmellate, hanno un ingrediente in comune: il mastice di Chio. Per chi non lo sapesse, il mastice di Chio è la resina di un cespuglio che cresce solo nella parte sud dell’isola di Chio ed ha tantissimi utilizzi, dalla medicina alla pittura e dall’industria tessile alla pasticceria. Mentre la signora che ha il negozio cerca di farmi fare una cultura su tutti i prodotti possibili ed immaginabili dove mettono il mastice (shampoo, gomma da masticare, caffè…), io sono attratta dai diversi barattoli di conserve: tirokafteri con mastice, aglio cotto con olive e mastice, melanzane affumicate con mastice. Quest’ultimo, chissà per quale motivo, mi è rimasto impreso nella mente e stava diventando quasi un’ossessione ultimamente. Cercavo di immaginare l’abbinamento dell’affumicato mischiato con un sapore così particolare come quello del mastice e non mi davo pace. Alla fine, mi sono arresa: ci devo provare, ho pensato. Però…come usarlo? Metterlo sotto vetro? Sui crostini? Come salsa per la pasta? Idee carine, ma anche un pochino banali…E perché non usare un’altra tradizione greca, quella della pasta fillo, per completare l’opera? Per quanto riguarda la pasta fillo, avendo una mamma cha fa la miglior pasta fillo del mondo e mi ha passato tutti i trucchi per farla, andavo sul sicuro. Per la crema di melanzane sono partita da zero. Ho lasciato libera la mia immaginazione e posso dire che il risultato mi ha appagato e soddisfatto!

Cestini croccanti di melanzane affumicate

Ingredienti

Per la pasta fillo

1 cucchiaino di aceto
1 cucchiaio di olio
mezza tazza di acqua tiepida
un pizzico di sale
farina q.b.

Per la crema di melanzane

2 melanzane
2 cucchiai olio d’oliva
2 manciate di noci tritate
1 spicchio d’aglio
1 cipolla
1 pezzettino di zenzero
1 manciata di uvetta
2 cristalli di mastice di Chio
per decorare: formaggio feta in cubetti, origano e una carota tagliata a strisce.

Procedimento

Per la pasta fillo

Mettere in una ciotola l’aceto, l’olio, il sale e l’acqua.
Aggiungere poco a poco la farina e lavorare fino a ottenere una pasta soffice, liscia ed elastica.
Coprire con un tovagliolo e lasciar riposare circa un’ora.
Stendere la pasta fillo con il matterello il più sottile possibile.
Con l’aiuto di un bicchiere grande, ricavarne dei cerchi.
Oliare e infarinare uno stampo per muffin (quello per almeno 12 muffin) e addaggiarci i cerchi di pasta in modo da ottenere dei cestini.
Infornare in forno preriscaldato a 180 gradi per ca. 15 minuti.

Per la crema di melanzane

Far cuocere le melanzane direttamente sul fuoco del fornello per 5-6 minuti. (Io, che ho la cucina elettrica, le ho messe in forno per 45-50 minuti, sono altrettanto buone).
Mettere in ammollo l’uvetta in acqua tiepida.
Tostare in una pentola le noci.
Aggiungere l’olio e soffriggere l’aglio, la cipolla e lo zenzero.
Aggiungere l’uvetta strizzata ed i cristalli di mastice.
Aggiungere le melanzane spellate e tagliate a pezzi.
Lasciar cuocere per ca. 5 minuti.
Aggiustare di sale e pepe.
Frullare il tutto con il frullatore a immersione.

Riempire i cestini di pasta fillo con la crema di melanzane, e decorare con un po’ di origano, dei cubetti di formaggio feta e delle strisce di carote per formare la “maniglia” del cestino. (Volendo, le carote si possono pure marinare in olio e limone prima di metterle nei cestini)

Να’μαι λοιπόν, σα γνήσια Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της, τελευταία και καταϊδρωμένη λίγες ώρες πριν από τη λήξη του διαγωνισμού “Εφεύρε τη συνταγή” της Sandra από το Un tocco di zenzero. Μέσα σε λίγες ώρες έπρεπε μόνο να: αποφασίσω ποια συνταγή θέλω να φτιάξω, να ψωνίσω τα υλικά, να τη μαγειρέψω, να τη φωτογραφίσω, να κάνω το post και να τη στείλω στη Sandra. Αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα…αν δεν κάνεις τα πάντα την τελευταία στιγμή, δεν υπάρχει αδρεναλίνη. Και χωρίς αδρεναλίνη…τι να την κάνεις τη μαγειρική; Όχι για να διακαιολογηθώ, αλλά ο κύριος λόγος για τον οποίο στέλνω τη συνταγή μου μόλις σήμερα, είναι ότι μόλις σήμερα αποφάσισα να συμμετέχω στη συλλογή αυτών των συνταγών. Αμέσω μόλις είχα διαβάσει γι’αυτή την πρωτοβουλία, μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα, βάζει σε κίνηση τη δημιουργικότητα και τη φαντασία, αλλά, για κάποιο λόγο άγνωστο ακόμα και σε μένα, μόλις τώρα μου ήρθε η επιφοίτηση. Η συνταγή που προτείνω είναι ένα μίγμα από ελληνικές γεύσεις πολύ παραδοσιακές, ειδωμένες με μια “εναλλακτική” ματιά (το ξέρω ότι αυτός ο όρος είναι ένας από τους πιο κακοποιημένους των τελευταίων ετών, συγχωρέστε με, αλλά δε μου ερχόταν άλλη λέξη στο μυαλό…).

Η ιδέα γεννήθηκε πριν από δύο εβδομάδες στο αεροδρόμιο της Αθήνας περιμένοντας την πτήση επιστροφής προς Φρανκφούρτη. Έχουμε έρθει αρκετά νωρίς, έχουμε ήδη παραδώσει τις αποσκευές μας, οπότε έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας να ρίξουμε μια ματιά στα διάφορα μαγαζιά και μαγαζάκια που ξεφυτρώνουν σε όλες τις γωνιές μόλις περάσεις στο χώρο που είναι αποκλειστικά για τους επιβάτες.

Ενώ ο Herr D. χάνεται στα καταστήματα δίσκων και σταματάει για να θαυμάσει (από καλλιτεχνικής απόψεως…) την Ελενίτσα (την Παπαρίζου…έτσι τη φωνάζει…), εγώ πάω για τη συνηθισμένη έρευνα βιβλίων και περιοδικών μαγειρικής. Βγαίνω από τον Παπασωτηρίου όχι και ιδιαίτερα ικανοποιημένη, αλλά η απογοήτευσή μου κρατάει λίγο: στη γωνία βλέπω ένα μαγαζάκι μικρό, αλλά πολύ χαριτωμένο. Κατευθύνομαι προς το νέο μου στόχο. Το κατάστημα ονομάζεται MastihaShop και, όπως λέει και το όνομά του, τα προϊόντα του, από την οδοντόκρεμα μέχρι τις μαρμελάδες, έχουν ένα κοινό συστατικό, τη μαστίχα. Κι ενώ η κυρία που έχει το κατάστημα προσπαθεί να μου μάθει τα πάντα γύρω από τη μαστίχα και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς που μπορείς να κάνεις με τη μαστίχα (σαμπουάν με μαστίχα, τσίχλα με μαστίχα, καφές με μαστίχα…), το βλέμμα μου έχει κολλήσει στα διάφορα βαζάκια που είναι παρατεταγμένα στο ράφι και μου κλείνουν το μάτι: τυροκαφτερή με μαστίχα, σκόρδο ψητό με ελιές και μαστίχα, μελιτζάνες καπνιστές με μαστίχα. Αυτό το τελευταίο ειδικά, ποιος ξέρει για ποιο λόγο, μου κόλλησε στο μυαλό και δε με άφηνε σε ησυχία. Στο τέλος, παρέδωσα τα όπλα: πρέπει να το δοκιμάσω, είπα. Αλλά…πώς να το χρησιμοποιήσω; Σαν κρέμα σε βαζάκια; Σε φρυγανισμένο ψωμί; Σαν σάλτσα σε ζυμαρικά; Καλές ιδέες, αλλά λίγο συνηθισμένες…Και γιατί να μη χρησιμοποιήσω ένα άλλο μεγαθήριο της ελληνικής κουζίνας, το φύλλο για πίτες, για να ολοκληρώσω το έργο μου; Όσον αφορά το φύλλο, έχοντας μια μαμά που ανοίγει το καλύτερο φύλλο του κόσμου και μου έχει πει όλα τα κόλπα και τα μυστικά για ένα καλό φύλλο, πήγαινα στα σίγουρα. Για την κρέμα μελιτζάνας, ξεκίνησα από το μηδέν. Άφησα ελεύθερη τη φαντασία μου και μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα με δικαίωσε!

Τραγανά καλαθάκια καπνιστής μελιτζάνας

Υλικά

Για το φύλλο

1 κουταλάκι του γλυκού ξύδι
1 κουταλιά της σούπας λάδι
μισό φλυτζάνι χλιαρό νερό
1 πρέζα αλάτι
αλεύρι (όσο πάρει)

Για την κρέμα μελιτζάνας

2 μελιτζάνες
2 κουταλιές ελαιόλαδο
2 χούφτες τριμμένο καρύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 κρεμμύδι
1 κομματάκι πιπερόριζα
1 χούφτα σταφίδα
2 κρυσταλλάκια μαστίχα
για τη διακόσμηση: λίγη φέτα, ρίγανη και ένα καρότο κομμένο σε λεπτές λωρίδες.

Οδηγίες
Για το φύλλο

Βάζουμε σε μια λεκάνη το ξύδι, το λάδι, το αλάτι και το νερό.
Προσθέτουμε σιγά σιγά το αλεύρι και δουλεύουμε το μίγμα μέχρι να γίνει λείο και ελαστικό.
Καλύπτουμε με μία πετσέτα και το αφήνουμε να σταθεί για περίπου μία ώρα.
Ανοίγουμε το φύλλο όσο πιο λεπτό γίνεται.
Με τη βοήθεια ενός μεγάλου ποτηριού, κόβουμε από το φύλλο δίσκους.
Λαδώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα για muffin (από αυτές που παίρνουν τουλάχιστον 12 muffin) και βάζουμε τους δίσκους με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίσουμε καλαθάκια.
Βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 15 λεπτά.

Για την κρέμα μελιτζάνας

Ψήνουμε τις μελιτζάνες κατευθείαν στις εστίες γκαζιού για 5-6 λεπτά. (Εγώ που έχω ηλεκτρικές εστίες, έψησα τις μελιτζάνες στο φούρνο για 45-50 λεπτά, γίνονται επίσης νόστιμες).
Βάζουμε τη σταφίδα να μουλιάσει σε χλιαρό νερό.
Καβουρδίζουμε σε μια κατσαρόλα τα καρύδια.
Προσθέτουμε το λάδι και τσιγαρίζουμε το σκόρδο, το κρεμμύδι και την πιπερόριζα.
Προσθέτουμε τη σταφίδα (στραγγισμένη) και τα κρυσταλλάκια μαστίχας.
Τέλος, προσθέτουμε τις μελιτζάνες ξεφλουδισμένες και κομμένες σε κομμάτια.
Αφήνουμε στη φωτιά για 5 περίπου λεπτά.
Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
Λιώνουμε το μίγμα με το μπλέντερ χειρός.

Γεμίζουμε τα καλαθάκια με την κρέμα μελιτζάνας και διακοσμούμε με ρίγανη, κυβάκια φέτας και λωρίδες καρότου, που θα είναι τα “χερούλια” από τα καλαθάκια. (Αν θέλουμε, τα καρότα μπορούμε να τα μαρινάρουμε σε λάδι και λεμόνι πριν τα βάλουμε στα καλαθάκια).

Panna (quasi) cotta – Σχεδόν πανακότα

Konstantina — Thu, 14 May 2009 06:49:30 +0000

Cosa fanno un Italiano, un Americano, due Tedeschi, due Indiani, due Mongoli e mezzo* e una Greca con un bicchiere in mano? Cosa bevono? Niente! Non bevono! Mangiano! E no, non è una barzelletta, è la realta dei dottorandi del Max-Planck-Institute. Con tutto questo miscuglio di nazionalità che c’è li, quando ci troviamo fuori dopo il lavoro, è raro che siano presenti nello stesso momento più di due persone della stessa nazionalità…(ovviamente ad eccezzione dei Cinesi che spuntano da ogni angolo, brillano però con la loro assenza da questa “barzelletta” qui.)

Dicevo…avevamo invitato a cena i miei colleghi e, siccome mi chiedono sempre il tiramisù (non per dire, ma il mio tiramisù è famosissimo qui, nella Terra dei Wurstel), questa volta avevo deciso di non fargli il favore e preparare qualcosa altro. Mica potevo rischiare la mia fama di cuoca sublime quale sono, preparando sempre le stesse cose! Siccome però volevo abbinarlo al resto della cena che era chiaramente “Cucina Italiana” e siccome volevo una cosa semplice e veloce, ho pensato all’altro classico: la panna cotta. E non una panna cotta qualsiasi…panna cota alle fragole e cocco!

Quasi panna cotta alle fragole e cocco

Ingredienti (per 10 bicchierini)

1000 ml panna fresca
250 ml latte di cocco
6 foglioline di gelatina
200 g zucchero

Per le fragole

1 cestino di fragole
succo di mezzo limone
2 cuchiaini di maizena
200 g zucchero

Procedimento

Mettere la gelatina in acqua fredda.
Portare a ebollizione la panna con il latte di cocco e lo zucchero e lasciar bollire per qualche minuto.
Aggiungere la gelatina ammollata e strizzata, farla sciogliere e lasciar intiepidire il composto.
Mettere la pannacotta in bicchierini pieni fino a tre quarti.
Lasciare in frigo per qualche ora.

Per le fragole

Frullare le fragole (tenerne alcune intere per decorare).
Aggiungere il succo di limone, lo zucchero e la maizena e mescolare bene.
Mettere il tutto in un pentolino a fuoco medio basso fino ad ottenere una consistenza relativamente densa.
Lasciar raffreddare.
Versare sopra la pannacotta nei bicchieri e decorare con le fragole rimaste.

E perché panna (quasi) cotta?…mi direte ora voi. Eh…perché ogni tanto, anche le cuoche sublimi (non faccio nomi) hanno i loro momenti di sorpresa culinaria. La storia va così…Un po’ di tempo fa ho fatto la panna cotta aggiungendo la farina di cocco, buonissima, ma la farina di cocco dava una consistenza che a me personalmente non dispiaceva, ma ad un altro coinquilino della casa (non insistete, non faccio nomi!) un po’ sì. Allora, siccome non volevo rinunciare al gusto “coccoso”, ho avuto l’idea geniale di sostituire la farina di cocco con il latte di cocco. Suppongo però che sia a causa di quell’ultimo, che la mia panna cotta è diventata una crema molto densa più che una crema gelatinosa. Comunque, dentro i bicchierini e con le fragole sopra, era una meraviglia e ha fatto la sua “sporca figura”!

*Due i genitori più mezzo il bambino (che sembra asiatico, ma dalla sua bocca esce solo la lingua “ariana”…alla faccia di Hitler!)

Τι κάνουν ένας Ιταλός, ένας Αμερικάνος, δύο Γερμανοί, δύο Ινδοί, δυόμισι* Μόγγολοι και μία Ελληνίδα με ένα ποτήρι στο χέρι ο καθένας; Τι πίνουν; ΤΙΠΟΤΑ! Δεν πίνουν! Τρώνε! Και όχι, δεν είναι ανέκδοτο, είναι η πραγματικότητα των διδακτορικών φοιτητών του Max-Planck-Institute. Με τέτοια πολυεθνικότητα που πέφτει εκεί μέσα, όταν μαζευόμαστε εκτός δουλειάς, ζήτημα είναι αν βρίσκονται συγχρόνως πάνω από δύο άτομα της ίδιας εθνικότητας…(βεβαίως εξαιρούνται οι Κινέζοι, που, ναι μεν ξεφυτρώνουν από παντού, στο συγκεκριμένο όμως “ανέκδοτο”, λείπουν πανηγυρικά!)

Είχαμε λοιπόν καλέσει τις προάλλες τους προαναφερόμενους συναδέλφους για δείπνο και επειδή πάντα τιραμισού μου ζητάνε (όχι να το παινευτώ, αλλά το τιραμισού μου είναι διάσημο εδώ στη Χώρα του Λουκάνικου), είπα αυτή τη φορά να μην τους κάνω τη χάρη και να φτιάξω κάτι άλλο. Όχι και να μου βγει το όνομα ότι ξέρω να φτιάχνω μόνο τιραμισού! Επειδή όμως ήθελα να συνάδει με το υπόλοιπο δείπνο που ήταν καθαρά “Cucina Italiana”, και επειδή ήθελα κάτι απλό και γρήγορο, είπα να φτιάξω πανακότα. Και όχι πανακότα ό,τι κι ό,τι, ούτε πανακότα Γιώτη…πανακότα με καρύδα και φράουλες!

Σχεδόν πανακότα με φράουλες και καρύδα

Υλικά (για 10 ποτηράκια)

1000 ml κρέμα γάλακτος
250 ml γάλα καρύδας
6 φύλλα ζελατίνας
200 g ζάχαρη

Για τις φράουλες

1 κεσεδάκι φράουλες
χυμός μισού λεμονιού
2 κουταλάκια corn-flour
200 g ζάχαρη

Οδηγίες

Βάζουμε τη ζελατίνη σε κρύο νερό.
Σε μια κατσαρόλα ανακατεύουμε την κρέμα γάλακτος, το γάλα καρύδας και τη ζάχαρη και το αφήνουμε να βράσει για μερικά λεπτά.
Στίβουμε τη ζελατίνη, την προσθέτουμε στην κατσαρόλα και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει.
Αφήνουμε το μίγμα να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου.
Χύνουμε το μίγμα σε ποτηράκια τα οποία γεμίζουμε μέχρι τα τρία τέταρτα.
Τα βάζουμε στο ψυγείο.

Για τις φράουλες

Λιώνουμε στο μπλέντερ τις φράουλες (κρατάμε μερικές ολόκληρες για διακόσμηση).
Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού, τη ζάχαρη, το corn-flour και ανακατεύουμε καλά.
Βάζουμε το μίγμα σε ένα κατσαρολάκι σε μέτρια/χαμηλή φωτιά μέχρι να δέσει η σαλτσούλα.
Αφήνουμε να κρυώσει.
Περιχύνουμε τα ποτηράκια της πανακότας και στολίζουμε με φράουλες.

Γιατί “σχεδόν” πανακότα θα μου πείτε τώρα;;; Ε…γιατί καμιά φορά, ακόμα και οι διάσημοι σεφ (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) βρίσκονται μπροστά σε γαστρονομικές εκπλήξεις. Η ιστορία έχει ως εξής: πριν λίγο καιρό είχα φτιάξει ξανά πανακότα και είχα προσθέσει και καρύδα τριμμένη, που έδινε ωραία γεύση, αλλά και μία υφή που εμένα προσωπικά δε με ενοχλεί, αλλά κάποιους άλλους ενοίκους της οικίας μας (μην επιμένετε, ονόματα δε λέμε!) ναι. Επειδή δεν ήθελα να εγκαταλείψω την προσπάθεια της “καρυδάτης” πανακότας, λέω “και γιατί να μην αντικαταστήσω την τριμμένη καρύδα με γάλα καρύδας;”. Κάτι τέτοια κάνω καμιά φορά….τέλος πάντων….Το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας είναι ότι, μάλλον λόγω του γάλατος της καρύδας, η πανακότα μου έγινε πιο πολύ σαν μια πολύ σφιχτή κρέμα, παρά σαν ζελατινοειδή κρέμα όπως είναι κανονικά η πανακότα. Πάντως μέσα στα ποτηράκια και με τις φράουλες από πάνω ήταν μια χαρά. Πολύ σουξέ!

*Δύο οι γονείς συν μισό το παιδάκι (που είναι μεν εντελώς Ασιάτης, αλλά από το στόμα του βγαίνει μόνο η “αριανή”…το είδαμε κι αυτό).

Μαμά – Mamma

Konstantina — Sun, 10 May 2009 10:46:36 +0000

Όλα αυτά τα χρόνια ήσουν εσύ που μας έφτιαχνες τούρτες, μπισκότα, κέικ, να μη μας λείψει τίποτα, να μη φάμε τίποτα “απ’έξω”. Και ξέρω ότι θα συνεχίσεις να μας κακομαθαίνεις ακόμα και όταν θα είσαι μια γιαγιούλα αλλά εμείς θα είμαστε για σένα ακόμα τα μωράκια σου. Εσύ μεγαλώνεις, εμείς για σένα, ποτέ. Πόσα χρόνια είναι που είμαι μακριά σου και δεν περνάμε μαζί τη Γιορτή σου Μανούλα; Και να’ταν μόνο αυτή η μέρα…Πόσα φιλιά και αγκαλιές σου στέρησα από τότε που η Ελλάδα ξαφνικά μίκρυνε πολύ για μένα και άρχισε να με σφίγγει…

Σήμερα είναι η γιορτή σου. Και αυτή τη φορά σου έφτιαξα εγώ ένα γλυκάκι. Για να σου πω ότι σε αγαπώ πάντα, ακόμα και όταν δε σε καταλαβαίνω, ακόμα και όταν σε μαλώνω. Και ότι είσαι ένας θησαυρός. Και ότι ό,τι καλό έχω στη ζωή μου το χρωστάω σ’εσένα. Και γι’αυτό δε φτάνουν όλα τα σ’αγαπώ και τα ευχαριστώ του κόσμου.
Επειδή ξέρω όμως ότι είσαι γενναιόδωρη, είμαι σίγουρη ότι θα χαρείς να μοιραστείς αυτό το δωράκι με μια άλλη μαμά. Τη Μαμά-Ροζέττα. Που με δέχτηκε στην οικογένειά της από την πρώτη στιγμή. Που με έκανε πριγκήπισσα στο βασίλειό της. Που με κανακεύει και με κακομαθαίνει και με μου δίνει δίκια ακόμα κι εκεί που δεν τα έχω.
Πόσο τυχερή πρέπει να είμαι για να έχω όχι μόνο την καλύτερη Μανούλα του κόσμου, αλλά και την καλύτερη Πεθερούλα του κόσμου (ναι, κι εσύ Πεθερούλη μου ο καλύτερος πεθερός του κόσμου είσαι, αλλά είναι εκτός θέματος, το καταλαβαίνεις πιστεύω!!)
Χρόνια Πολλά σε όλες τις Μανούλες του κόσμου!
Και επειδή έγινα πολύ μελοδραματική σήμερα, πάρτε τη συνταγή, ανασκουμπωθείτε και κάντε κι εσείς κάτι, όλα εγώ θα τα κάνω, ε;;;

Καρδούλες με κρέμα φράουλας και φυστίκια

Υλικά

3 αυγά
90 g ζάχαρη
40 g αλεύρι
35 g άμυλο πατάτας

Για την κρέμα φράουλας

150 g φράουλες
χυμός μισού λεμονιού
1 γεμάτο κουτάλι corn-flour
3 αυγά
100 g βούτυρο
120 g ζάχαρη

Για την κάλυψη

2 αυγά
50 ml κρέμα γάλακτος
100 g ζάχαρη
100 g βούτυρο
φυστίκια

Οδηγίες

Χτυπάμε τα αυγά πολύ καλά με τη ζάχαρη μέχρι να γίνουν ένα μίγμα σφιχτό που να “γράφει”.
Ανακατεύουμε το αλέυρι με το άμυλο πατάτας.
Τα προσθέτουμε σιγά σιγά στο μίγμα και ανακατεύουμε μαλακά με μία ξύλινη κουτάλα.
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε φορμίτσες σε σχήμα καρδιάς.
Τις γεμίζουμε με το μίγμα μέχρι τα τρία τέταρτα.
Τις βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 150° για 40 περίπου λεπτά.

Για την κρέμα φράουλας

Λιώνουμε τις φράουλες στο μπλέντερ (αφού έχουμε κρατήσει μερικές να τις προσθέσουμε κομματάκια μετά στην κρέμα).
Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού.
Προσθέτουμε το corn-flour και ανακατεύουμε καλά.
Σε ένα μεταλλικό μπώλ βάζουμε τα υπόλοιπα υλικά και προσθέτουμε τις φράουλες.
Βάζουμε το μπώλ σε μπαιν-μαρί σε μέτρια φωτιά και ανακατεύουμε καλά για 20 περίπου λεπτά ή μέχρι να δέσει η κρέμα.
Προσθέτουμε τα κομματάκια φράουλας.

Για την κάλυψη

Βάζουμε σε ένα κατσαρολάκι τους κρόκους, την κρέμα γάλακτος και τη ζάχαρη.
Το βάζουμε σε χαμηλή φωτιά και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να πίξει λίγο η κρέμα. Προσοχή! Δεν πρέπει να βράσει!
Την κατεβάζουμε από τη φωτιά και βάζουμε το κατσαρολάκι σε μια λεκανίτσα με κρύο νερό.
Προσθέτουμε το βούτυρο σε κομματάκια και ανακατεύουμε συνεχώς για να λιώσει.
Την αφήνουμε στο ψυγείο για μία τουλάχιστον ώρα ώστε να σφίξει καλά.

Κόβουμε τις καρδούλες από παντεσπάνι οριζόντια στα δύο. Σε αυτό το σημείο, αν θέλουμε, μπορούμε να ραντίσουμε το παντεσπάνι με λίγο λικέρ. Βάζουμε μια καλή στρώση κρέμα φράουλας και τέλος καλύπτουμε με την κρέμα για την κάλυψη και τα φυστίκια σε κομματάκια.

Υ.Γ.1 Παράκληση προς τη Μαμά μου: μη με πάρεις τηλέφωνο κλαίγοντας από τη συγκίνηση, γιατί ξέρεις πώς είμαστε εμείς οι δύο…αν ανοίξουν οι βρύσες…!
Υ.Γ.2 Στέλνω αυτό το post στο Celebrating Mother’s Day της Ivy, που είχε την τόσο ωραία ιδέα να συλλέξει όλα τα σημερινά posts γραμμένα για τις Μανούλες μας.

Tutti questi anni sei stata tu a preparare torte, biscotti, ciambelle, che non ci doveva mancare niente, che i tuoi figli non devono mangiare la robaccia che vendono “fuori”. E lo so che continuerai a viziarci fino a quando sarai una vecchietta ma noi saremo per te ancora i tuoi bambini. Tu cresci. Noi per te, mai. Quanti anni è che siamo lontane e non passiamo insieme il giorno della tua Festa, Mammina? E fosse solo questo giorno…Quanti baci e abbracci ti ho fatto mancare da quando la Grecia all’improvviso è diventata troppo piccola e stretta per me?
Oggi è la tua Festa. E questa volta il dolce te l’ho preparato io. Per dirti che ti amo sempre, anche quando non ti capisco, anche quando ti rimprovero. Per dirti che sei un tesoro. E tutto il bene che ho nella mia vita lo devo a te. E per dirti questo non bastano tutti i “ti amo” e i “grazie” del mondo.
Siccome però so che tu sei una persona generosa, sono sicura che ti farà piacere dividere questo regalo con un’altra mamma. Mamma-Rosetta. Che mi ha accettato nella sua famiglia dal primo istante. Che mi ha nominata la principessa del suo regno. Che mi coccola e mi vizia e mi da ragione anche quando di ragione ne ho proprio poca.
Quanto fortunata sono che, a parte avere la miglior Mammina del mondo, ho pure la miglior Suoceretta del mondo (si, anche tu Suoceretto sei il migliore del mondo, ma è fuori tema, lo capisci, no?)
Tanti auguri a tutte le Mamme del mondo!
E siccome oggi sono stata troppo melodrammatica, ecco a voi la ricetta, rimboccate le maniche e fatte qualcosa pure voi, mica posso fare tutto io, eh?!

Cuoricini con crema di fragole e pistacchi

Ingredienti

3 uova
90 g zucchero
40 g farina
35 g fecola di patate

Per la crema di fragole

150 g fragole
succo di metà limone
1 cucchiaio pieno di maizena
3 uova
100 g burro
120 g zucchero

Per la copertura

2 uova
50 ml panna
100 g zucchero
100 g burro
pistacchi

Procedimento

Per il pan di spagna

Sbattere a lungo le uova con lo zucchero finché diventano spumosi e l’impasto “scrive” quando lasciato cadere dalla frusta.
Aggiungere la farina e la fecola setacciate.
Mescolare delicatamente con un cucchiaio di legno in modo che si incorpori al composto senza smontarlo.
Imburrare ed infarinare delle formine a forma di cuore.
Riempirle con l’impasto fino a tre quarti.
Infornare a forno preriscaldato a 150° per circa 40 minuti.

Per la crema di fragole

Frullare le fragole (dopo averne messo alcune da parte per aggiungerle a pezzettini alla fine).
Aggiungere il succo del limone.
Diluire la fecola nelle fragole frullate e mescolare bene.
In un recipiente adatto a cottura a bagnomaria mescolare le fragole frullate con il resto degli ingredienti.
Mettere il recipiente in un pentolino con un po’ di acqua e far bollire a fuoco basso. Mescolare di continuo per una ventina di minuti fino a quando la crema si sarà addensata.
Aggiungere le fragole a pezzettini.

Per la copertura

Mescolare in un pentolino i tuorli, la panna e lo zucchero.
Mettere a fuoco basso e continuare a mescolare fino a ottenere un impasto cremoso. Attenzione! Non deve bollire!
Spegnere il fuoco e mettere il pentolino in acqua fredda.
Aggiungere il burro a pezzetti e mescolare in continuazione fino a quando si sarà sciolto.
Mettere la crema in frigo per almeno un’ora e lasciarla addensare.

Tagliare i cuoricini di pan di spagna orizzontalmente in due. A questo punto, se si vuole, si può spruzzare il pan di spagna con un po’ di limoncello. Spalmare di crema di fragole e coprire con la crema della copertura ed i pistacchi.

P.S. Richiesta verso mia Mamma: non mi chiamare piangendo di commozione, perché sai come siamo noi due…quando apriamo i rubinetti…!
P.P.S. Mando questo post a Celebrating Mother’s Day di Ivy, che ha avuto la bellissima idea di mettere insieme tutti i post scritti oggi per le nostre Mamme.

Muffins di farine miste – Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Konstantina — Thu, 07 May 2009 07:10:42 +0000

Ricettina veloce veloce, nata per testare il mio nuovo mulino per cereali, yeah!! Perfetta per quelle mattine che ti alzi e sembra che sia primavera, ma sotto sotto fa ancora un po’ di freddo (praticamente quello che succede il 90% dei giorni durante l’estate tedesca). Lasciano un profumo “caldo” in cucina che ti sembra di vivere nella pubblicità del Mulino Bianco. Ecco a voi!

Muffins di farine miste

Ingredienti (ca. 12 muffins)

2 uova
150 g zucchero
1 tazzina di olio d’oliva
1 tazzina di latte
150 g farina di grano tenero
50 g farina di riso
50 g farina di mandorle
50 g manitoba
1 bustina baking powder

Procedimento

Rompere le uova in una ciotola, aggiungere lo zucchero e sbattere fino a ottenere un composto omogeneo.
Aggiungere l’olio e il latte e mescolare bene.
Mischiare e setacciare in una ciotola tutte le farine e il baking powder.
Unirli poco alla volta al composto e mescolare fino a che il tutto risulti cremoso e senza grumi.
Versare l’impasto negli stampi da muffin preventivamente imburrati e infarinati fino a riempirli per tre quarti.
Ponerli in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 15-20 minuti.

E con il caffé?
E dopo pranzo?
E quando si torna stanchi dal lavoro?
Muffins a manetta!!!

P.S. Ovviamente, il mulino per cereali non é necessario per fare questi muffins. In super-mercato si possono trovare tutti i tipi di farina.

Γρήγορη συνταγούλα, δημιουργήθηκε για να δοκιμάσω τον καινούριο μου μύλο δημητριακών. Ιδανική για εκείνα τα πρωινά που ξυπνάς και σου φαίνονται ανοιξιάτικα, αλλά καταβάθος κάνει ακόμα λίγο κρύο (στην ουσία αυτό που συμβαίνει το 90% των ημερών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στη Γερμανία). Αφήνουν ένα “ζεστό” άρωμα στην κουζίνα, που σου φαίνεται σα να ζεις στο Μικρό σπίτι στο λειβάδι. Ορίστε, κοπιάστε!

Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Υλικά (περίπου 12 muffins)

2 αυγά
150 g ζάχαρη
1 κουπίτσα ελαιόλαδο
1 κουπίτσα γάλα
150 g αλεύρι μαλακό
50 g ριζάλευρο
50 g αλεύρι αμυγδάλων
50 g manitoba
1 φακελάκι baking powder

Οδηγίες

Σπάμε τα αυγά σε ένα μπώλ, προσθέτουμε τη ζάχαρη και χτυπάμε καλά μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Προσθέτουμε το λάδι και το γάλα και ανακατεύουμε καλά.
Κοσκινίζουμε σε ένα μπώλ τα αλεύρια με το baking powder.
Τα προσθέτουμε σιγά σιγά στο μίγμα και ανακατεύουμε μέχρι το μείγμα να είναι κρεμώδες και χωρίς σβώλους.
Χύνουμε το μίγμα στα φορμάκια για muffin, τα οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει, μέχρι να είναι γεμάτα κατά τρία τέταρτα.
Τα βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 15-20 λεπτά.

Και με τον καφέ;
Και μετά το φαγητό;
Και όταν γυρίσουμε κουρασμένοι από τη δουλειά;
Muffins παντός καιρού!

Υ.Γ. Φυσικά, δε χρειάζεται να έχετε μύλο δημητριακών. Στο σούπερ-μάρκετ, μπορείτε να βρείτε όλων των λογιών τα αλεύρια.

Citrus Curd

Konstantina — Wed, 22 Apr 2009 15:42:21 +0000

Less is more…oppure, come direbbe un’artista eccellente del 21simo secolo: Out is the new in…

Segue ricetta salva-vita*, perfetta per occasioni di emergenza, dato che non bisogna nemmeno andare al super-mercato: gli ingredienti ce li avete già da qualche parte nascosti in cucina:

Crema di agrumi

Ingredienti

2 arance
1 limone
150 g zucchero
4 uova
100 g burro
1 cucchiaio colmo di amido di mais (variare in base a quanto densa si vuole la crema)

Procedimento

Lavare le arance e grattugiare la loro buccia.
Estrarne il loro succo insieme al succo del limone.
Diluire la fecola nel succo.
In un recipiente adatto a cottura a bagno-maria mescolare il succo, la buccia, lo zucchero, le uova e il burro tagliato a pezzetti.
Mettere il recipiente in un pentolino con un po’ di acqua e far bollire a fuoco basso. Mescolare di continuo per una decina di minuti fino a quando la crema si sarà addensata.
Versare la crema ancora calda in un barattolo di vetro, chiudere, lasciar rafreddare e conservare in frigo.

..E mentre stai li e non riesci a decidere se spalmarla sul pan di spagna, riempirci i biscotti, le crepes o la crostata, ti accorgi di stare col dito nel vasetto e della crema non rimane che un ricordo dolce…

*a parte essere salva-vita, questa ricetta appartiene anche alla categoria “cibo-coccola”. Il cibo-coccola può essere qualsiasi cosa, dalla minestra fumante che ci preparava la mamma quando avevamo il raffreddore, al pane soffice e croccante cotto al forno a legna della nonna. La coccola non la offre il cibo stesso, ma le memorie legate ad esso, i sapori, i profumi e il calore che ci avvolgono al solo pensiero. E’ il cibo che si cerca quando il mondo sembra troppo grande e si ha solo bisogno di sentirsi rassicurati che “si, domani sarà un giorno migliore!”.

Less is more…. ή, όπως θα έλεγε και μία εξέχουσα καλλιτέχνις του 21ου αιώνα: Out is the new in…

Ακολουθεί life-saver συνταγή*, ιδανική για επείγουσες καταστάσεις, γιατί δε χρειάζεται καν να πάτε super-market: τα υλικά τα έχετε ήδη, κάπου κρυμμένα στην κουζίνα:

Κρέμα εσπεριδοειδών

Υλικά

2 πορτοκάλια
1 λεμόνι
150 g ζάχαρη
4 αυγά
100 g βούτυρο
1 γεμάτο κουτάλι corn-flour (ανάλογα με το πόσο ρευστή θέλετε να βγει η κρέμα)

Οδηγίες

Πλένουμε τα πορτοκάλια και ξύνουμε τη φλούδα τους.
Στίβουμε το λεμόνι και τα πορτοκάλια.
Λιώνουμε το corn-flour μέσα στο χυμό.
Βάζουμε το χυμό με τα εναπομείνοντα υλικά σε ένα σκεύος κατάλληλο για bain-marie, το οποίο με τη σειρά του βάζουμε σε κατσαρολάκι με λίγο νερό και ανακατεύουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να δέσει.
Όταν είναι έτοιμο, κι ενόσω είναι ακόμα ζεστό, το βάζουμε σε γυάλινο βαζάκι και το αφήνουμε να κρυώσει. Διατηρείται στο ψυγείο.

…Κι εκεί που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θα την αλείψεις στο παντεσπάνι, αν θα την κάνεις γέμιση για μπισκότα, για κρέπες ή για τάρτες, ανακαλύπτεις ότι είσαι με το δάχτυλο μέσα στο βαζάκι και από την κρέμα δεν έχει μείνει παρά μια γλυκιά ανάμνηση…

* εκτός από life-saver, αυτή η συνταγή εμπίπτει και στην κατηγορία “φαγητό-χάδι”. Φαγητό-χάδι μπορεί να είναι οτιδήποτε, από την αχνιστή κοτόσουπα που μας έφτιαχνε η μαμά όταν ήμασταν συναχωμένοι, μέχρι το αφράτο και τραγανό φωμί ψημένο στο χτιστό φούρνο της γιαγιάς. Το χάδι δεν το προσφέρει το ίδιο το φαγητό, αλλά οι αναμνήσεις που είναι δεμένες μαζί του, οι γεύσεις, τα αρώματα και η ζεστασιά που μας τυλίγουν και μόνο με τη σκέψη του. Είναι το φαγητό που αναζητάμε όταν ο κόσμος μας φαίνεται τρομακτικά τεράστιος και εμείς έχουμε μόνο ανάγκη από φροντίδα και προδέρμ…

Exei Gousto » Voglia di… – Όρεξη για…

Waffles all’arancia – Βάφλες πορτοκάλι

Waffles all’arancia

Βάφλες με άρωμα πορτοκαλιού

E’ acceso? – Με ακούτε;

Crema allo zabaione

Κρέμα με ζαμπαγιόνε

Ancora una vellutata di zucca? – Ακόμα μια κολοκυθόσουπα;

Vellutata di zucca arrosto con crostini di gorgonzola

Σούπα βελουτέ ψημένης κολοκύθας με κροστίνι με γκοργκοντζόλα

Guest Post di Ricette 2.0

Risotto alla salsiccia

Baklava – Μπακλαβάς

Baklava

Μπακλαβάς

New York – New York

Cheesecake stile New York

Cheesecake Νέας Υόρκης

Buon compleanno Mamma! – Χρόνια πολλά Μαμά!

Peperoni ripieni di feta e melanzana – Πιπεριές γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Peperoni ripieni di feta e melanzana

Πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Polpettone vegetariano al Riesling e…una sorpresa! – Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ και…μια έκπληξη!

Polpettone vegetariano

Ρολό για χορτοφάγους αλ Ρίσλινγκ

Torta al cioccolato di quinoa rosso – Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Torta di quinoa rosso

Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Chicken Korma

Pollo Korma

Κοτόπουλο Κόρμα

Gazpacho di carote – Γκασπάτσο από καρότα

Gazpacho di carote

Γκασπάτσο από καρότα

Il budino di Harry Potter – Η πουτίνγκα του Χάρι Πότερ

Budino chiffon all’arancia

Σιφόν πουτίνγκα πορτοκαλιού

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi – Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Penne di farro con crema di zucchine e gamberi

Πέννες με κρέμα κολοκυθιού και γαρίδες

Gazpacho di patate dolci e cocco per celiaci** – Γκασπάτσο χωρίς γλουτένη με γλυκοπατάτα και καρύδα**

Gazpacho di patate dolci e cocco

Γκασπάτσο με γλυκοπατάτα και καρύδα

Insalata d’orzo al pesto – Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο

Insalata d’orzo al pesto e gamberetti

Σαλάτα κριθαριού αλ πέστο με γαρίδες

La brioche di Pierre Hermè – Η ζύμη μπριός του Pierre Hermè

La brioche nanterre di Pierre Hermé

Μπριός ναντέρ του Pierre Hermè

Spaghetti al limone e caviale rosso – Μακαρόνια με λεμόνι και κόκκινο χαβιάρι

Involtini tricolore – Τρίχρωμα ρολά

Involtini tricolore

Τρίχρωμα ρολά

Involtini di moussakà – Ρολά μουσακά

Involtini di moussakà

Ρολά μουσακά

Pesto di asparagi – Πέστο από σπαράγγια

Penne di farro al pesto di asparagi

Πέννες με πέστο σπαραγγιών

Cercando il frollino perfetto – Ψάχνοντας το τέλειο μπισκότο

Frollini di riso

Μπισκότα ρυζιού

Panna cotta e zuppa di melone – Πανακότα και σούπα πεπονιού

Pannacotta e zuppa di melone

Πανακότα και σούπα πεπονιού

Il buon giorno si vede dal mattino – Η καλή μέρα απ’το πρωί φαίνεται

Crema di vaniglia al mastice di Chio

Κρέμα βανίλια με μαστίχα

Ho inventato la ricetta! – Εφηύρα τη συνταγή!

Cestini croccanti di melanzane affumicate

Τραγανά καλαθάκια καπνιστής μελιτζάνας

Panna (quasi) cotta – Σχεδόν πανακότα

Quasi panna cotta alle fragole e cocco

Σχεδόν πανακότα με φράουλες και καρύδα

Μαμά – Mamma

Καρδούλες με κρέμα φράουλας και φυστίκια

Cuoricini con crema di fragole e pistacchi

Muffins di farine miste – Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Muffins di farine miste

Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Gazpacho di patate dolci e cocco per celiaci – Γκασπάτσο χωρίς γλουτένη με γλυκοπατάτα και καρύδα