Exei Gousto » Senza posate – Χωρίς μαχαιροπήρουνα

Waffles all’arancia – Βάφλες πορτοκάλι

Konstantina-admin — Sun, 21 Mar 2010 21:36:52 +0000

Sono pessima, lo so!!! Direte voi ormai ho finito il dottorato, non ho più scuse per non postare nuove ricette! Jein! (come direbbero i tedeschi, cioè ja+nein). Sì, ho decisamente più tempo libero, appunto per questo ho voglia zero di chiudermi dentro e passare ore e ore davanti al computer…per non dire della voglia di cucinare che per qualche motivo è ai minimi registrati, cioè sì, cucino, non mangio più il buonissimo riso alla cantonese di Herr D. per una settimana di fila ed è da un bel po’ che i delivery ci hanno cancellati dalla lista dei clienti preferiti. Però cucino sano e noioso, questo non per dire che la cucina sana è anche noiosa, ma la mia cucina sana lo è eccome!

Un paio di domeniche fa però mi sono alzata sentendomi troppo buona e generosa: di solito la domenica mattina il grembiule appartiene a Herr D. Da buon marito si deve alzare, preparare la colazione e portarla a letto. Questa volta gli è andata bene, grazie alla mia curiosità di usare il nostro nuovo aggeggio, la piastra per i waffles!

Waffles all’arancia

Ingredienti

120 g di farina
50 g di zucchero
1 bustina (16 g) lievito per dolci
2 uova grandi
170 ml di latte
35 g di burro
4 cucchiai di yogurt all’arancia

Procedimento

Mischiare in una ciotola gli ingredienti secchi: la farina, lo zucchero ed il lievito.
In una seconda ciotola sbattere i tuorli con il latte.
Unire questo composto alla farina e mescolare fino ad ottenere una crema omogenea e liscia.
In una piccola padella o nel microonde scaldare il burro in modo che si sciolga senza bruciarsi!
Unire all’impasto e mescolare.
Aggiungere lo yogurt e mescolare ancora.
Montare a neve (non fermissima) gli albumi ed unirli delicatamente all’impasto.
Accendere la piastra apposita per i waffles. Non appena sarà sufficientemente calda, disporre 3-4 cucchiai (dipende dalla dimensione della piastra) di pastella sulla piastra e chiudere il coperchio. Attendere 3-5 minuti (seguire le indicazioni del produttore) e…voilà les gaufres belges!

Suona facile, no? E invece no! Non lo è stato per niente! Fino al punto “Accendere la piastra” è stato un gioco da bambini. Dopodiché è cominciata la festa. Al primo round ho messo troppa pastella e, appena chiuso il coperchio, si è gonfiata ed usciva da tutte le parti come un mostro! Al secondo round (pauraaaaa) ne ho messa troppo poca, per cui non arrivava alla piastra di sopra e non si è cucinata bene. Dopo 2-3 tentativi non proprio fruttuosi, e con l’aiuto incondizionato di Herr D. che non vedeva l’ora di fare colazione…ci siamo finalmente riusciti!!!

Χάθηκα πάλι, το ξέρω, ντροπή και όνειδος! Τώρα πια, θα μου πείτε, τελείωσες το διδακτορικό, δεν έχει πια δικαιολογίες! Jein! (όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μου οι Γερμανοί, δηλαδή ja+nein). Ναι, έχω σίγουρα πιο πολύ χρόνο, τον οποίο όμως δεν έχω όρεξη και σκοπό να τον περνάω μπροστά από το κομπιούτερ…για να μη σας πω για την όρεξή μου για μαγειρική, που έχει χτυπήσει τιμές απολύτου μηδενός! Δηλαδή όχι ότι δε μαγειρεύω, μαγειρεύω! Δεν τρώω πια το πεντανόστιμο κινέζικο ρύζι με λαχανικά του Herr D. για μια εβδομάδα στη σειρά και εδώ και κάμποσο καιρό τα ντιλίβερι μας έσβησαν από τη λίστα τους με τους αγαπημένους πελάτες. Μαγειρεύω λοιπόν, αλλά “υγιεινό και βαρετό”, όχι ότι η υγιεινή κουζίνα είναι και απαραίτητα βαρετή, αλλά η δική μου υγιεινή κουζίνα είναι αναμφίβολα!

Πριν κανα δυο Κυριακές όμως, ξύπνησα με ένα συναίσθημα υπέρτατης γενναιοδωρίας: κανονικά, Κυριακή πρωί η ποδιά ανήκει στον Herr D. Σαν καλός σύζυγος σηκώνεται, ετοιμάζει το πρωινό και το φέρνει στο κρεβάτι. Αυτή τη φορά του χαμογέλασε η τύχη και ανέλαβα εγώ το πρωινό, ας είναι καλά η περιέργειά μου να δοκιμάσω την καινούρια μας βαφλιέρα!

Βάφλες με άρωμα πορτοκαλιού

Υλικά

120 g αλεύρι
50 g ζάχαρη
16 g μπέικιν πάουντερ
2 μεγάλα αυγά
170 ml γάλα
35 g βούτυρο
4 γιαούρτι πορτοκάλι

Οδηγίες

Σε ένα μπωλ βάζουμε τα στεγνά υλικά: το αλεύρι, τη ζάχαρη και το μπέικιν.
Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τους κρόκους με το γάλα.
Αναμιγνύουμε τα περιεχόμενα των δύο μπωλ και ανακατεύουμε μέχρι να πάρουμε ένα ομοιόμορφο μείγμα.
Σε ένα τηγανάκι ή στο φούρνο μικροκυμάτων ζεσταίνουμε το βούτυρο μέχρι να λειώσει, χωρίς όμως να το κάψουμε!
Το προσθέτουμε στο μείγμα μας και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών μέχρι να αφρατέψουν και να γίνουν μια μαλακή μαρέγκα.
Τα προσθέτουμε στο μείγμα και ανακατεύουμε με προσοχή για να μη “σπάσει” η μαρέγκα.
Ανάβουμε τη συσκευή για βάφλες (κατά κόσμον βαφλιέρα). Όταν κάψει, βάζουμε 3-4 κουταλιές (η ποσότητα εξαρτάται βέβαια από το μέγεθος της πλάκας) από το μείγμα στην πλάκα, τις απλώνουμε ομοιόμορφα, κλείνουμε το καπάκι και μετά από 3-5 λεπτά (ακολουθείστε τις οδηγίες του κατασκευαστή)…voilà les gaufres belges!

Εύκολο ακούγεται, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν δεν ήταν! Μέχρι το σημείο “ανάβουμε τη συσκευή” όλα μια χαρά, πανεύκολα! Μετά άρχισε το πανηγύρι. Στον πρώτο γύρο έβαλα πολύ υλικό στη βαφλιέρα και μόλις την έκλεισα, άρχισε να φουσκώνει και να χύνεται από παντού! (και δώστου μετά καθάρισμα!). Μετά έβαλα πολύ λίγο, οπότε δεν έφτανε στην πάνω πλάκα της βαφλιέρας και ψήθηκε λιγότερο απ’ότι η κάτω μεριά. Μετά από 2-3 τέτοιες αποτυχημένες προσπάθειες, και με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του Herr D. που δεν έβλεπε την ώρα να φάει πρωινό…επιτέλους τα καταφέραμε!!!

Peperoni ripieni di feta e melanzana – Πιπεριές γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Konstantina — Thu, 19 Nov 2009 05:00:00 +0000

Vi ricorda qualcosa questa foto? Guardate un po’ più a destra, più su, no no, un pochettino più giù, ecco! ecco! fermi, proprio lì! La raccolta Red hot chili peppers. Non sto ~~barrando~~ barando (grazie Cricri!) però riproponendo una ricetta già postata! Anche se questi buonissimi peperoni hanno avuto l’onore di figurare sulla prima pagina della raccolta dei peperoni, sono rimasti senza identità fino ad oggi, giorno memorabile nel quale si svela la ricetta-mistero!

Prendo coraggio da LaGolosastra (alias Cricri o Masotta o Mamadipepimivida) ed il suo bulgur estivo e posto questa ricetta preparata a Ferragosto. E se vi chiedete come mai posto una ricetta così vecchia, embè sì, è vero, è forse una delle ultime cose che ho cucinato, va bene? Poi mi sono dedicata alla Scienza (che sono ‘ste risate, eh??!!!). Per cui è toccato a Herr D. esaurire il suo repertorio culinario (ragù (buonissimo!!), riso alla cantonese, riso alla cantonese, riso alla cantonese, riso alla cantonese (tutti buonissimi!)*). Dopodiché, abbiamo provato (ad approvato) tutti i delivery della zona. Successivamente ci siamo fatti una cultura sui pasti precotti del super-mercato. Poi abbiamo investito i nostri risparmi nello sviluppo eno-gastronomico della zona: il direttore del ristorante giapponese ci ha già assegnato il premio “cliente del mese” con tanto di foto nostra vestiti da sushi-chef, mentre le anatre del ristorante cinese si stanno organizzando per trasformare l’accusa contro di noi da “onnivorismo proletario” a “genocidio”. E siccome abbiamo esaurito tutti i metodi di introduzione di calorie nel corpo umano, temo che presto dovremo tornare a cucinare!

Peperoni ripieni di feta e melanzana

Ingredienti

4 peperoni “corno di bue”
1 melanzana piccola
250 g di formaggio feta
1 cipolla
1 spicchio d’aglio
1 mazzetto di menta e basilico
4 fette di pane raffermo (solo la mollica)
1 manciata di pangrattato
1 manciata di grana grattugiato
2 cucchiai d’olio
sale e pepe

Procedimento

Cuocere la melanzana intera in forno a 200 gradi per ca. 40 minuti o finché la buccia non risulti avvizzita ma non bruciata.
Nel frattempo, lavare i peperoni, togliere loro la calotta superiore e svuotarli completamente.
In un tegamino far soffriggere la cipolla e l’aglio, precedentemente tritati.
Toglierli dal fuoco e unirli alla feta sminuzzata precedentemente con una forchetta.
Aggiungere la menta ed il basilico tritati.
Mentre è ancora calda, spellare la melanzana con l’aiuto di un coltello; la buccia deve venir via molto facilmente, se la melanzana e’ ben cotta.
Frullare la melanzana a velocità bassa in modo che mantenga la sua consistenza.
Unire la melanzana al resto degli ingredienti, salare e pepare e mescolare bene.
Riempire i peperoni e “tapparli” con le fette di pane prima di chiuderli con le calotte.
Posarli in una pirofila oliata e cospargerli di grana e pangrattato.
Cucinarli in forno preriscaldato a 200 gradi per ca. 30 minuti o finché non cominciano a sembrare “bruciacchiati” (poco però, mi raccomando!).

* Per Herr D: scherzo scherzo scherzo!!:D

Κάτι σας θυμίζει αυτή η φωτογραφία, έτσι δεν είναι; Κοιτάξτε λίγο πιο δεξιά, πιο πάνω, όχι όχι, λίγο πιο κάτω, νάτο! εκεί! στοπ! Η συλλογή Red hot chili peppers. Δεν κλέβω όμως…και δε σε σας προτείνω συνταγή που έχω ανεβάσει πιο παλιά! Αν και αυτές οι νοστιμότατες πιπεριές είχαν την τιμή να φιγουράρουν στο εξώφυλλο της συλλογής, παρέμεναν χωρίς ταυτότητα μέχρι σήμερα, ιστορική μέρα κατά την οποία σας αποκαλύπτω τη συνταγή-μυστήριο!

Παίρνω κουράγιο από την LaGolosastra (κατά κόσμον Cricri ή Masotta ή Mamadipepimivida) και το καλοκαιρινό πληγούρι της και προτείνω αυτό το πιάτο, το οποίο το είχα ετοιμάσει το Δεκαπενταύγουστο. Και αν αναρρωτιέστε πώς και ανεβάζω μια τόσο παλιά συνταγή, ε ναι, καλά καταλάβατε, στην κουζίνα έχω να μπω σχεδόν από τότε! Μετά αφοσιώθηκα στην Επιστήμη (τι γελάκια είναι αυτά;;;). Οπότε ήταν η σειρά του Herr D. να εξαντλήσει το μαγειρικό του ρεπερτόριο (ραγκού (υπέροχο!), κινέζικο ρύζι με λαχανικά, κινέζικο ρύζι με λαχανικά, κινέζικο ρύζι με λαχανικά (όλα υπέροχα!)*). Κατόπιν δοκιμάσαμε (και επιδοκιμάσαμε) τα ντιλίβερι της γειτονιάς. Στη συνέχεια εντρυφήσαμε στα προμαγειρεμένα του σούπερ-μάρκετ. Τέλος, επενδύσαμε στην οινο-γαστρονομική ανάπτυξη της περιοχής: ο διευθυντής του γιαπωνέζικου μας ανακύρηξε ήδη πελάτες τους μήνα με αναμνηστική πλακέτα στην οποία ποζάρουμε ντυμένοι sushi-chef, ενώ οι πάπιες του κινέζικου κανονίζουν πώς να μετατρέψουν την κατηγορία κατά ημών από “παμφαγία του προλεταριάτου” σε “γενοκτονία”. Κι επειδή εξαντλήσαμε όλες τις μεθόδους εισαγωγής θερμίδων στο ανθρώπινο σώμα, πολύ φοβάμαι ότι σύντομα θα πρέπει να επιστρέψουμε στην αγαπημένη μας κουζίνα!

Πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με φέτα και μελιτζάνα

Υλικά

4 πιπεριές Φλωρίνης
1 μικρή μελιτζάνα
250 g φέτα
1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 ματσάκι δυόσμο και βασιλικό
4 φέτες φωμί κατά προτίμηση μπαγιάτικο (μόνο την ψύχα)
1 χούφτα φρυγανιά τριμμένη
1 χούφτα παρμεζάνα τριμμένη
2 κουταλιές λάδι
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Ψήνουμε τη μελιτζάνα ολόκληρη στο φούρνο στους 220 βαθμούς για περίπου 40 λεπτά ή μεχρί η φλούδα να μαραθεί, αλλά όχι να καεί.
Εν τω μεταξύ, πλένουμε τις πιπεριές, κόβουμε τα καπάκια τους και τις αδειάζουμε από τα σπόρια.
Σε ένα τηγάνι τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο, τα οποία έχουμε προηγουμένως ψιλοκόψει.
Τα κατεβάζουμε από τη φωτιά και τα ανακατεύουμε με τη φέτα την οποία έχουμε προηγουμένως λιώσει με ένα πιρούνι.
Προσθέτουμε τον ψιλοκομμένο δυόσμο και βασιλικό.
Ξεφλουδίζουμε τη μελιτζάνα ενώ είναι ακόμα ζεστή. Αν είναι αρκετα ψημένη, η φλούδα πρέπει να βγαίνει πολύ εύκολα.
Περνάμε τη μελιτζάνα από το μπλέντερ σε χαμηλή ταχύτητα ώστε να μη γίνει εντελώς κρεμώδης, αλλά να κρατήσει την υφή της.
Προσθέτουμε τη μελιτζάνα στο μίγμα της φέτας, αλατοπιπερώνουμε και ανακατεύουμε καλά.
Γεμίζουμε τις πιπεριές και τις κλείνουμε χρησιμοποιώντας ως καπάκι το φωμί. Στη συνέχεια κλείνουμε και με το δικό τους καπάκι.
Τις βάζουμε τη μία δίπλα στην άλλη σε ένα πυρέξ το οποίο έχουμε προηγουμένως περάσει με λίγο λάδι και τις πασπαλίζουμε με τη φρυγανιά και την παρμεζάνα.
Τις ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για περίπου 30 λεπτά η μέχρι να φαίνονται ξεροψημένες (όχι καμμένες!).

Προς Herr D.: πλακίτσα πλακίτσα:D

Torta al cioccolato di quinoa rosso – Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Konstantina — Wed, 21 Oct 2009 10:41:41 +0000

Dada (un mese fa) e Rosmarina mi hanno invitato a partecipare al giochino-confessione e rivelarvi 10 cose che non sapete di me. Alcune forse le avrete già intuite fra le righe di questo blog…ma va bene lo stesso, no?
1. E da due mesi che cerco di ridurre al minimo l’uso di cosmetici commerciali. Uso puro sapone di Marsiglia per lavarmi i capelli, deodorante e crema per il corpo fatti in casa, idem il detersivo per i piatti…e mi trovo benissimo e con molti meno sensi di colpa verso l’ambiente!
2. Ho scelto di studiare fisica perché per me era come studiare filosofia. Mi illudevo di poter trovare risposte alle mie domande. E invece sono ancora qui dieci anni dopo e non ho capito un bel niente…
3. Vorrei essere contemporaneamente: insegnante di yoga, ostetrica, cuoca e venditrice di marmellate e tante altre cose che non sarò mai.
4. Il mio primo grande viaggio da sola l’ho fatto a 14 anni: USA e Canada per tre mesi. E da allora non mi sono fermata. Adoro viaggiare, vorrei girare il mondo lavorando e imparando dalla gente locale…
5. Ho paura del buio. Quando sono sola in casa la sera, per andare dalla cucina in soggiorno, vado in soggiorno, accendo la luce, torno in cucina, spengo la luce, torno in soggiorno.
6. Potrei vivere di patatine. Quelle super schifose nel sacchetto. E più sono unte più mi piacciono. Tutto colpa di mia mamma che non me le faceva mai mangiare quando ero piccola e mi ha creato un complesso . Ultimamente però posso dire con orgoglio di poter controllare la mia “patatofilia”.
7. Al primo anno dell’Università, per respingere le avances di un compagno di classe, gli ho detto che non potevo uscire con lui perché nel mio destino c’era scritto che dovevo sposarmi con un Italiano. Profezia o autosuggestione?
8. Ho una personalità ossessiva-compulsiva. Quando mi metto a fare una cosa non riesco proprio a staccarmi…passo notti insonni a cucinare, a fare a maglia e…a mangiare patatine:)
9. Mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco.
10. Fare shopping mi turba da morire. Mi da fastidio la musica unz-unz che c’è nella maggior parte dei negozi, la gente che butta i capi per terra, per non parlare poi dei vestiti…molto difficilmente trovo qualcosa che mi piaccia veramente.

Dicevo…odio fare shopping, però ho un nuovo negozio preferito! Certo non di abbigliamento: il Reformhaus, pieno di sacchetti di semi, cereali, farine. Vabbè…che poi vende anche cose tipo “sale ayuverdico” per le bio-vittime è un altro discorso. Anche loro devono fare marketing purtroppo…L’ultima volta sono tornata a casa con un sacchetto di quinoa rosso. Quello “normale” giallo l’avevo già cucinato un paio di volte ed ero molto curiosa di assaggiare il sapore anche di quello rosso. Non so se è stata la mia impressione, ma quello rosso ha un profumo molto più intenso, più “della terra”. Parte del contenuto del sacchetto è stato macinato nel mio super-macina-cereali. La cosa che più mi è piaciuta nel macinare il quinoa è stato che non lascia la pula così come anche il kamut. Mentre quando macino il grano o l’avena devo sempre setacciare la farina per separarla dalle glumelle. E siccome in questa casa non si butta niente, le glumelle poi le uso per decorare la superficie del pane prima di infornarlo, a mο’ di sesamo per intenderci. Per la ricetta mi sono ispirata a questo post…con i dovuti adattamenti;)

Torta di quinoa rosso

Ingredienti

130 g di cioccolato fondente
100 g di burro
100 g di zucchero muscovado
60 g di farina di quinoa rosso
8 g di lievito istantaneo per dolci (per i celiaci lievito senza glutine)
3 uova
la scorza di un limone

Procedimento

Far sciogliere a bagno maria il cioccolato fondente insieme al burro.
Separare i tuorli dagli albumi.
Sbattere i tuorli con lo zucchero fino ad ottenere una crema bianca e leggera.
Aggiungere il cioccolato con il burro e la scorza di limone e mescolare bene.
Una volta amalgamati bene, aggiungere la farina setacciata ed il lievito e mescolare ancora.
In una ciotola montare a neve gli albumi ed uniteli delicatamente al composto.
Versare il tutto in uno stampo da plum cake imburrato ed infarinato.
Mettere lo stampo in forno preriscaldato a 180 gradi per 35 minuti ca. Per verificare che sia cotta, infilare nella parte centrale della torta uno stuzzicadenti. Tirando fuori lo stuzzicadenti deve risultare quasi asciutto, non completamente, visto che questa torta deve rimanere umida.

Aspetto ricette e suggerimenti per il resto del quinoa rimasto nel sacchetto!

Η Dada (πριν ένα μήνα) και η Rosmarina με κάλεσαν να συμμετάσχω στο παιχνίδι-εξομολόγηση και να σας αποκαλύψω δέκα πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Κάποια από αυτά ίσως να τα έχετε ήδη καταλάβει μέσα από τις γραμμές αυτού του μπλογκ…αλλά δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;
1. Εδώ και δυο μήνες περίπου προσπαθώ να μειώσω στο ελάχιστο δυνατό τη χρήση καλλυντικών του εμπορίου. Χρησιμοποιώ σαπούνι Μασσαλίας για τα μαλλιά, σπιτικό αποσμητικό και κρέμα σώματος, το ίδιο και για το απορρυπαντικό πιάτων…και δουλεύουν μια χαρά και νιώθω και λιγότερες τύψεις απέναντι στο περιβάλλον!
2. Αποφάσισα να σπουδάσω Φυσική, γιατί για μένα ήταν σα να σπούδαζα φιλοσοφία. Παραμυθιαζόμουνα ότι μπορούσα να βρω απαντήσεις στις απορίες μου. Κι είμαι ακόμα εδώ μετά από δέκα χρόνια και δεν έχω καταλάβει την τύφλα μου!
3. Θα ήθελα να είμαι συγχρόνως: δασκάλα γιόγκα, μαία, μαγείρισσα και πωλήτρια μαρμελάδων και άλλα πολλά που δε θα γίνω ποτέ.
4. Το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι μόνη μου το έκανα όταν ήμουν 14. ΗΠΑ και Καναδάς για τρεις μήνες. Και από τότε δε σταμάτησα. Λατρεύω τα ταξίδια, θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο δουλεύοντας και μαθαίνοντας από τους ντόπιους…
5. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι το βράδυ, για να πάω από το την κουζίνα στο σαλόνι, πάω στο σαλόνι, ανάβω το φως, γυρίζω στην κουζίνα, σβήνω το φως και γυρίζω στο σαλόνι.
6. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο μα πατατάκια. Και όσο πιο λαδερά και γλιτσερά τόσο το καλύτερο. Και για όλα φταίει η μαμά μου που δε με άφηνε να τρώω πατατάκια όταν ήμουν μικρή και μου δημιούργησε σύνδρομο στέρησης πατατακίων. Τώρα τελευταία όμως μπορώ να πω ότι ελέγχω αρκετά καλά την πατατοφιλία μου.
7. Στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου, για να αποφύγω έναν συμφοιτητή που μου την έπεφτε, του είπα ότι δε μπορεί νε γίνει τίποτα μεταξύ μας, γιατί το πεπρωμένο μου είναι να παντρευτώ Ιταλό. Προφητία ή αυθυποβολή;
8. Είμαι μία ψυχαναγκαστική προσωπικότητα. Όταν αρχίσω να κάνω κάτι, δεν καταφέρνω να σταματήσω…περνάω νύχτες άυπνες μαγειρεύοντας, πλέκοντας και…τρώγοντας πατατάκια:)
9. Μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας.
10. Το shopping με ενοχλεί αφάνταστα. Με ενοχλεί η ντάπα-ντούπα μουσική που βάζουν τα περισσότερα καταστήματα, οι άνθρωποι που ρίχνουν τα ρούχα στο πάτωμα στη μανία τους να βρουν το κατάλληλο, για να μην πω για τα ρούχα…που δύσκολα βρίσκω κάτι να μου αρέσει αληθινά.

Έλεγα λοιπόν…το shopping δε μου αρέσει καθόλου, έχω όμως ένα καινούριο αγαπημένο κατάστημα! Βέβαια δεν είναι κατάστημα ρούχων: το Reformhaus, γεμάτο σακουλάκια με σπόρους, δημητριακά, αλεύρια. Εντάξει, πουλάει και κάτι προϊόντα του τύπου “αλάτι αγιουβέρδικο” για τα μπιο-θύματα, αλλά τι να κάνουμε, μάρκετινγκ είναι αυτό…Την τελευταία φορά γύρισα σπίτι με ένα σακουλάκι κόκκινο quinoa. Το “κανονικό” quinoa, το κίτρινο, το είχα ήδη μαγειρέψει κανα δυο φορές, αλλά ήμουν περίεργη να δοκιμάσω και το κόκκινο. Δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά το άρωμά του μου φάνηκε πιο έντονο και “γήινο”. Μέρος από το σακουλάκι το άλεσα στο σούπερ-μύλο-δημητριακών μου. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο άλεσμα είναι ότι, όπως και το καμούτ, δεν αφήνει “φλούδες”. Ενώ όταν αλέθω στάρι ή βρώμη πρέπει πάντα να κοσκινίσω το αλεύρι. Και επειδή σε αυτό το σπίτι δεν πετάμε τίποτα, αυτό που μένει από το κοσκίνισμα το χρησιμοποιώ στην επιφάνεια του ψωμιού πριν το βάλω στο φούρνο, περίπου όπως το σουσάμι δηλαδή. Για τη συνταγή εμπνεύστηκα από αυτό το post…με τις ανάλογες προσαρμογές;)

Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Υλικά

130 g σοκολάτα κουβερτούρα
100 g βούτυρο
100 g ζάχαρη muscovado
60 g αλεύρι από κόκκινο quinoa
8 g baking powder (για τους κοιλιοκακικούς b.p. χωρίς γλουτένη)
3 αυγά
το ξύσμα ενός λεμονιού

Οδηγίες

Λιώνουμε σε μπαιν-μαρί την κουβερτούρα μαζί με το βούτυρο.
Χωρίζουμε τους κρόκους από το ασπράδι των αυγών.
Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη μέχρι να γίνουν μια ελαφριά άσπρη κρέμα.
Προσθέτουμε τη σοκολάτα με το βούτυρο και το ξύσμα λεμονιού και ανακατεύουμε καλά.
Προσθέτουμε το κοσκινισμένο αλεύρι και το baking powder και ανακατεύουμε ακόμα μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν μαρέγγα και τα προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας μαλακά για να μη “σπάσει” η μαρέγγα.
Ρίχνουμε το μίγμα σε μια μαρόστενη φόρμα κέικ, την οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 35 λεπτά περίπου. Για να σιγουρευτούμε ότι το κέικ είναι έτοιμο, το τρυπάμε στη μέση με μία οδοντογλυφίδα. Θα πρέπει να βγει σχεδόν στεγνή, όχι εντελώς, αφού αυτό το κέικ είναι κάπως υγρό στο εσωτερικό.

Περιμένω συνταγές και ιδέες για το υπόλοιπο quinoa που έχει μείνει στο σακουλάκι!

Marmellata di mirtilli al thè nero – Μαρμελάδα από μπλε μούρα με μαύρο τσάι

Konstantina — Sun, 11 Oct 2009 15:55:50 +0000

Visto che tra poco finisco il dottorato e sarò felicemente disoccupata, è arrivato il momento di pensare al mio futuro. Siccome rimanere nell’abito accademico mi fa venire i brividi e chiudermi in un laboratorio industriale mi fa venire gli incubi, dopo quell’ultimo viaggio in Alsazia, ho trovato la mia vocazione…Il piano è il seguente: a dicembre, per la prima volta nella nostra vita giocheremo al lotto e naturalmente vinceremo una somma sufficiente per comprare una casa in Alsazia. Lì, mi metterò a preparare marmellate di tutti i tipi ed andrò a venderle in giro per i mercati artigianali. Intanto, come brava manager di me stessa, parto già con l’allenamento e le prove;)

Il titolo di questo post potrebbe anche essere “La marmellata pigra”, perché questa marmellata è stata preparata nella macchina del pane, senza nemmeno un minuto di mescolamento a mano. Hanno fatto tutto le miracolose manine della macchina del pane.

Marmellata di mirtilli al thè nero

Ingredienti (per un vasetto da 200 ml)

300 g di mirtilli
150 g di zucchero muscovado
σucco di mezzo limone
1 bustina di thè nero al bergamotto

Procedimento

Mettere i mirtilli in una ciotola, cospargerli dello zucchero e del suco di limone, mescolare e lasciare a macerare per una notte in frigorifero.
Il giorno seguente mettere il tutto nel cestello della macchina del pane, aggiungere il thè ed avviare il programma “marmellata”.

Note:

Al termine, se si nota che la marmellata si deve ancora restringere, lasciare il coperchio della macchina del pane aperto ed avviare il programma di mantenimento in caldo per addensarla un po’.
Per capire se la marmellata è pronta, fare la prova piattino: mettere per cinque minuti un piattino in freezer a raffreddare. Togliere dal freezer e versarci un cucchiaino di marmellata sul piattino e contare fino a 60. Inclinare il piattino, se la marmellata scivola deve cuocere ancora.
Se si vuole ottenere un risultato più “vellutato”, senza pezzi di frutta, prima di cuocere i mirtilli si possono passare al passaverdura.

Sognare non nuoce, no? Anzi…!

Μιας και σε λίγο καιρό τελειώνω το διδακτορικό και θα είμαι μια ευτυχής άνεργη, έφτασε η στιγμή να σκεφτώ το μέλλον μου. Κι επειδή το να μείνω στον ακαδημαϊκό τομέα μου δημιουργεί ρίγη και το να κλειστώ σε ένα βιομηχανικό εργαστήριο μου δημιουργεί εφιάλτες, μετά από το τελευταίο ταξίδι στην Αλσατία, βρήκα το “δρόμο” μου…Το σχέδιο είναι το εξής: το Δεκέμβρη θα παίξουμε για πρώτη φορά στη ζωή μας λόττο και φυσικά θα κερδίσουμε ένα ποσό αρκετά μεγάλο ώστε να αγοράσουμε ένα σπίτι στην Αλσατία. Εκεί, θα αρχίσω να μαγειρεύω μαρμελάδες όλων των ειδών και θα πηγαίνω στις υπαίθριες αγορές με χειροποίητα προϊόντα για να τις πουλάω. Εν τω μεταξύ, σαν καλή μάνατζερ του εαυτού μου, αρχίζω την προπόνηση και τις πρόβες;)

Ο τίτλος αυτής της ανάρτησης θα μπορούσε να είναι “Η τεμπέλικη μαρμελάδα”, γιατί η συγκεκριμένη μαρμελάδα μαγειρεύτηκε στη μηχανή του ψωμιού, χωρίς ούτε ένα λεπτό ανακατέμματος στο χέρι. Όλη τη δουλειά την έκαναν τα θαυματουργά χεράκια της μηχανής του ψωμιού!

Μαρμελάδα από μπλε μούρα με μαύρο τσάι

Υλικά

300 g ~~μπλε μούρα (μα πώς στο καλό λέμε στα Ελληνικά τα blueberries??)~~ μύρτιλλα
150 g ζάχαρη muscovado
χυμός μισού λεμονιού
1 φακελάκι μαύρο τσάι με άρωμα περγαμόντο

Οδηγίες

Βάζουμε τα μύρτιλλα σε ένα δοχείο, τα καλύπτουμε με τη ζάχαρη και το χυμό λεμονιού, ανακατεύουμε και τα αφήνουμε στο ψυγείο όλο το βράδυ.
Την επόμενη μέρα βάζουμε το μίγμα στο δοχείο της μηχανής του ψωμιού, προσθέτουμε το τσάι και ξεκινάμε το πρόγραμμα “μαρμελάδα”.

Σημειώσεις:

Μετά το τέλος του προγράμματος, αν η μαρμελάδα δεν είναι ακόμα όσο σφιχτή θέλουμε, αφήνουμε το καπάκι της μηχανής του ψωμιού ανοιχτό και την αφήνουμε στο πρόγραμμα διατήρησης θερμοκρασίας.
Για να καταλάβουμε αν η μαρμελάδα είναι έτοιμη, κάνουμε το τεστ του κρύου πιάτου: βάζουμε για πέντε λεπτά ένα πιατάκι στην κατάψυξη, το βγάζουμε από την κατάψυξη και του ρίχνουμε ένα κουταλάκι μαρμελάδα. Μετράμε μέχρι το 60 και γυρίζουμε το πιατάκι. Αν η μαρελάδα κυλήσει, σημαίνει ότι πρέπει να ψηθεί ακόμα.
Αν θέλουμε ένα πιο “βελούδινο” αποτέλεσμα, χωρίς κομματάκια φρούτων, πριν ψήσουμε τη μαρμελάδα περνάμε τα φρούτα από τη μηχανή του πουρέ.

Τα όνειρα δε βλάπτουν, έτσι δεν είναι; Αντιθέτως!

La brioche di Pierre Hermè – Η ζύμη μπριός του Pierre Hermè

Konstantina — Fri, 24 Jul 2009 06:26:48 +0000

Eccomi quiiii!!!! In verità è da lunedì sera che sono tornata, ma non avevo tanta voglia di scrivere…Forse perché vi avevo promesso di parlare della mega-paella in Svizzera e mi risultava difficile racchiudere quelle giornate fantastiche in due righe. O forse perché vorrei tanto parlare della Svizzera, ma sembrerebbe fuori luogo in un foodblog…non lo so.

Ho deciso dunque di descrivere quei giorni attraverso una ricetta, o meglio due. Sono le due ricette che ho scelto di preparare e condividere per la colazione di sabato mattina in Svizzera. Dopo una serata di festa con 150 Couchsurfers, alcuni già amici di vecchia data, altri conosciuti in quel momento, era quello che ci voleva: una bomba di energia spalmata su una fetta di pan brioche.

E la bomba di energia ha fatto esplodere anche la bomba dell’amicizia: tanta gente che non avrei avuto il modo di conoscere altrimenti (infondo decidere chi tra 150 persone conoscere meglio non è per niente facile quando si tratta di persone da paesi diversi, che girano il mondo, che hanno un sacco di storie mozzafiato da raccontarti) è venuta a parlarmi durante il giorno per dirmi quanto era buona la crema di agrumi…anche la brioche, ma devo ammettere che la crema di agrumi ha avuto un successo inaspettabile! Ho pure ricevuto una proposta di matrimonio, ahahah:D

La brioche nanterre di Pierre Hermé

Ingredienti

500 g di farina
1 bustina di lievito secco o 12 g di lievito fresco
90 g di zucchero
6 uova+1 per spennellare
2 cucchiaini scarsi di sale
350 g di burro non salato

Procedimento

Versare nell’impastatrice la farina, il lievito e lo zucchero.
Mescolare a velocità media.
Aggiungere 4 delle uova e mescolare ancora.
In seguito aggiungere il resto delle uova, uno alla volta, incorporandoli bene nell’impasto.
Quando l’impasto comincia a staccarsi dalle pareti della ciotola, aggiungere il sale ed il burro a pezzi.
Continuare a mescolare a velocità media.
L’impasto è pronto quando si stacca completamente dalle pareti.
Coprire con la pellicola trasparente e lasciar riposare a temperature ambiente per 2-3 ore.
Quando l’ impasto è raddoppiato di volume, rompere la lievitazione con un pugno, coprire ancora con la pellicola e lasciar in frigo per 1,5 ora.
Dividere l’impasto in 4 e formare delle palline.
Mettere le palline una accanto all’altra in uno stampo da plumcake e, usando le forbici, formare dei tagli a croce.
Lasciar riposare fin quando non avranno raggiunto il doppio del volume.
Spennellarle con l’uovo mescolato precedentemente con dello zucchero.
Cucinare in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 40 minuti.

Nota: la ricetta originale prevede 7 uova, 400 g di burro e 50 g di zucchero. Con tali quantità l’impasto mi risultava troppo appiccicoso e poco dolce, per cui…ho improvvisato! L’impasto è comunque molto morbido e difficile da lavorare, ma il risultato soffice appagherà le vostre fatiche!

Prima di chiudere vorrei scusarmi per la lunga assenza dai vostri blog. Questo è un periodo veramente impegnativo e pieno di stress. Sto cercando di mettere insieme le ultime cose per finire il mio dottorato. Ho poca voglia. Ho tanta voglia invece di chiudere questo capitolo e partire, andare altrove, assaggiare sapori diversi, guardare cieli nuovi (definitivamente meno nuvolosi!), per cui purtroppo il tempo da dedicare sia al mio che ai vostri blog scarseggia.
Mi mancate tutti però e spero di trovare presto il tempo per passare da voi a leggere cosa mi avete combinato mentre ero via:)

Να’μαι κι εγώ!!! Για να σας πω την αλήθεια, έχω γυρίσει από τη Δευτέρα, αλλά δεν είχα και πολλή όρεξη να γράψω…Ίσως επειδή σας είχα υποσχεθεί να σας περιγράψω την super-paella στην Ελβετία, αλλά μου ήταν δύσκολο να κλείσω αυτές τις υπέροχες μέρες σε δυο γραμμές. Ίσως επειδή θα ήθελα πολύ να μιλήσω για την Ελβετία, αλλά μου φαίνεται λίγο άσχετο να κάνω κάτι τέτοιο σε ένα foodblog…δεν ξέρω.

Αποφάσισα λοιπόν να περιγράψω αυτές τις μέρες μέσα από μία συνταγή, ή καλύτερα δύο. Είναι οι δύο συνταγές που επέλεξα να ετοιμάσω και να μοιραστώ για το πρωινό του Σαββάτου στην Ελβετία. Μετά από μια βραδιά γλεντιού με 150 Couchsurfers, μερικοί ήδη παλιοί μου φίλοι, άλλοι γνωριμίες εκείνης της στιγμής, ήταν ό τι έπρεπε: μια ενεργειακή βόμβα αλλειμένη σε μία φέτα μπριός.

Και η ενεργειακή βόμβα βοήθησε να εκραγεί και η βόμβα της φιλίας: πολύς κόσμος που δε θα είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω αλλιώς (καταβάθος, το να επιλέξεις ποιους ανάμεσα σε 150 ανθρώπους θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα δεν είναι εύκολο όταν πρόκειται για ανθρώπους από όλες τις γωνιές της Γης, που γυρίζουν τον κόσμο, που έχουν να σου διηγηθούν ένα σωρό ιστορίες που σου κόβουν την ανάσα) ήρθε να μου μιλήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας για να μου πει πόσο του άρεσε η κρέμα εσπεριδοειδών…και το μπριός, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι η κρέμα εσπεριδοειδών είχε ανέλπιστη επιτυχία. Μέχρι και πρόταση γάμου δέχτηκα, χαχαχα:D

Μπριός ναντέρ του Pierre Hermè

Υλικά

500 g αλεύρι
1 φακελάκι μαγιά ξηρή ή 12 g φρέσκια
90 g ζάχαρη
6 αυγά+1 για επάλλειψη
2 κοφτά κουταλάκια αλάτι
350 g μη αλατισμένο βούτυρο

Οδηγίες

Ρίχνουμε το αλέυρι στο μπωλ του μίξερ μαζί με τη μαγιά και τη ζάχαρη.
Ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Προσθέτουμε 4 από τα αυγά και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τα υπόλοιπα αυγά ένα-ένα, ενσωματώνοντάς τα καλά στο μίγμα.
Όταν το μίγμα αρχίζει να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπωλ, προσθέτουμε το αλάτι και το βούτυρο σε κομμάτια.
Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Το μίγμα είναι έτοιμο όταν ξεκολλάει εντελώς από τα τοιχώματα.
Καλύπτουμε το μίγμα με μεμβράνη και το αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου για 2-3 ώρες.
Όταν το μίγμα θα έχει διπλασιαστεί σε όγκο, σταματάμε το φούσκωμα με μια μπουνιά, ξανακαλύπτουμε με τη μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για 1,5 ώρα.
Χωρίζουμε το μίγμα στα 4 και το πλάθουμε σε μπαλίτσες.
Βάζουμε τις 4 μπαλίτσες τη μία δίπλα στην άλλη σε μια μακρόστενη φόρμα και κόβουμε την κορυφή κάθε μίας με το ψαλίδι σε σχήμα σταυρού.
Αφήνουμε να φουσκώσουν μέχρι το διπλάσιο του όγκου τους.
Περνάμε με το πινέλο το αυγό, το οποίο προηγουμένως έχουμε ανακατέψει με λίγη ζάχαρη.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40 περίπου λεπτά.

Σημείωση: η αυθεντική συνταγή περιέχει 7 αυγά, 400 g βούτυρο και 50 g ζάχαρη. Με αυτές τις ποσότητες εμένα το μίγμα μου έβγαινε υπερβολικά κολλώδες και εντελώς άγλυκο, οπότε…αυτοσχεδίασα! Έτσι κι αλλιώς βέβαια το μίγμα είναι πολύ μαλακό και δύσκολο να δουλευτεί, αλλά το αφράτο αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει!

Πριν κλείσω θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη για τη μακρά απουσία μου από τα μπλογκ σας. Αυτή την περίοδο είμαι αρκετά πιεσμένη. Προσπαθώ να ενώσω τα τελευταία κομμάτια του διδακτορικού μου. Δεν έχω και πολλή όρεξη. Αντίθετα έχω μεγάλη όρεξη να κλείσω αυτό το κεφάλαιο και να πάω αλλού, να δοκιμάσω διαφορετικές γεύσεις, να κοιτάξω νέους ουρανούς (σίγουρα λιγότερο συννεφιασμένους!). Γι’αυτό, ο χρόνος που αφιερώνω τόσο στο δικό μου όσο και στα δικά σας μπλογκ είναι λογοστός. Μου λείπετε όλοι όμως και ελπίζω να βρω σύντομα το χρόνο να περάσω από σας να δω τι αταξίες κάνατε όσο έλειπα:)

Involtini tricolore – Τρίχρωμα ρολά

Konstantina — Sun, 05 Jul 2009 08:32:29 +0000

Buongiorno a tutti!! Come avete capito dal titolo, oggi ricetta di involtini…giusto per cambiare:) Vi prometto però che questo sarà l’ultimo post di involtini per i prossimi…20 giorni (ce la farò, ce la farò, ce la farò…).

Ancora una ricetta ispirata dal volume “Carni rosse e bianche” della collana “La grande cucina italiana”, di cui avevo parlato qui. Semplice e veloce, ideale per una domenica pigra come quella di oggi…il sole brilla, il cielo è blu e chi vuole starsene a casa a cucinare e perdere questo evento crucco alquanto raro?!

Involtini tricolore

Ingredienti

3 fettine sottili di maiale (se sono troppo spesse, aprirle in due parti a “panino”)
6 fette di pancetta
2 peperoni rossi
2 peperoni gialli
2 peperoni verdi
10 foglie di basilico
semi di sesamo
olio d’oliva
sale e pepe

Procedimento

Tagliare i peperoni a listarelle piuttosto sottili.
Salare, pepare e oliare leggermente le fettine di carne.
Porre sopra ogni fettina 1 fetta di pancetta (o due in base a quanto è larga la fettina) e 1-2 foglie di basilico.
Adagiare al centro lungo la fettina delle listarelle di peperoni (un colore a volta) e arrotolare a cannolo.
Avvolgere gli involtini in carta stagnola e sigillare le estremità arrotolando a caramella.
Infornare a 200 gradi per 15-20 minuti.
Scartare gli involtini e rotolarli nei semi di sesamo.
Tagliare gli involtini a fette spesse, accompagnati dal resto dei peperoni, precedentemente saltati in padella.

Nota: La scelta della carne è importante per la buona riuscita di questa ricetta…Io ho usato dei filetti che hanno poco grasso, per cui gli involtini, per quanto saporiti, erano un po’ troppo asciutti. La prossima volta andrò di sicuro per qualcosa di più “unto”! Anche marinare la carne non sarebbe una brutta idea, che ne dite?

E vista la quantità di peperoni di questo piatto, con questa ricetta partecipo alla raccolta “Red hot chili peppers” e vi ricordo che aspetto le vostre ricette “peperonate” entro il 15 agosto!

Καλημέρες καλημέρες! Όπως θα έχετε ήδη καταλάβει από τον τίτλο, σήμερα συνταγή ρολών, έτσι για αλλαγή:) Σας υπόσχομαι όμως ότι αυτό είναι το τελευταίο ποστ με ρολά για τις επόμενες…20 μέρες (μπορώ να τα καταφέρω, μπορώ να τα καταφέρω, μπορώ να τα καταφέρω…).

Ακόμα μια συνταγή εμπνευσμένη από τον τόμο “Κρέας κόκκινο και άσπρο” της σειράς “Η μεγάλη Ιταλική κουζίνα”, για την οποία είχα μιλήσει εδώ. Απλή και γρήγορη, ιδανική για μια τεμπέλικη Κυριακή σαν τη σημερινή…ο ήλιος λάμπει, ο ουρανός είναι πεντακάθαρος και ποιος έχει όρεξη για μαγείρεμα και να χάσει αυτό το σπάνιο (ναι, για εμάς εδώ είναι σπάνιο!) γεγονός;;!!

Τρίχρωμα ρολά

Υλικά

3 λεπτές φέτες χοιρινό (αν είναι χοντρές τις ανοίγουμε στα δύο)
6 φέτες παντσέτα
2 κόκκινες πιπεριές
2 κίτρινες πιπεριές
2 πράσινες πιπεριές
10 φύλλα βασιλικό
σουσάμι
ελαιόλαδο
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Κόβουμε τις πιπεριές σε λεπτές λωρίδες.
Αλατοπιπερώνουμε και λαδώνουμε ελαφρώς το κρέας.
Πάνω σε κάθε φέτα χοιρινό βάζουμε 1 φέτα παντσέτα (ή και 2 ανάλογα με το πόσο μεγάλο είναι το κομμάτι) και 1-2 φύλλα βασιλικό.
Στη μέση κάθε φέτας και καθ’όλο το μήκος, βάζουμε λίγες λωρίδες πιπεριάς (ένα χρώμα τη φορά) και κλείνουμε σε ρολό.
Τυλίγουμε τα ρολά σε αλουμινόχαρτο και κλείνουμε σε φόρμα καραμέλας.
Βάζουμε στο φούρνο στους 200 βαθμούς για 15-20 λεπτά.
Ξετυλίγουμε τα ρολά και τα περνάμε από το σουσάμι.
Κόβουμε σε χοντρές φέτες και συνοδεύουμε με τις υπόλοιπες πιπεριές, τις οποίες έχουμε προηγουμένως σωτάρει στο τηγάνι.

Σημείωση: Η επιλογή του κρέατος για την επιτυχία της συνταγής είναι σημαντική…Εγώ χρησιμοποίησα φιλέτο, το οποίο έχει πολύ λίγο λίπος και ως εκ τούτου τα ρολά, αν και νόστιμα, μου βγήκαν αρκετά στεγνά. Την επόμενη φορά θα πάω σίγουρα για κάτι πιο “βρώμικο”!

Και δεδομένης της ποσότητας πιπεριών σε αυτό το πιάτο και επειδή αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει, με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στη συλλογή “Red hot chili peppers” και σας θυμίζω ότι περιμένω τις “πιπερονάτες” συνταγές σας μέχρι τις 15 Αυγούστου!

Involtini wonton aromatizzati al tè nero – Ρολά wonton με άρωμα μαύρου τσαγιού

Konstantina — Thu, 25 Jun 2009 04:00:25 +0000

Aaaaahhhhhhh, finalmente stanotte ho dormito tranquilla. Perché dovete sapere che noi, personalità ossessive barra compulsive, se ci mettiamo qualcosa in testa non riusciamo a liberare lo spirito e la mente finchè non otteniamo il risultato desiderato.

Nel mio caso l’oggetto di desiderio era una ricetta con le tisane…La scelta è stata difficile, sono passata dalla bavarese di camomilla (no comments please!!) agli spiedini di pollo marinati in camomilla e miele. Alla fine, anche se ho tanto desiderato usare la camomilla, raccolta da mia mamma come ogni anno, mi sono arresa e ho preferito tentare la sorte con qualche altra tisana. Sfogliando il libro Super Natural Cooking di Heidi Swanson, ho trovato questo. Avete presente nei fumetti quando all’eroe viene un colpo di genio e si accendo tre mila lampadine? Ecco, mi sono sentita più o meno così. Ovviamente ho adattato la ricetta ai miei gusti, ho tolto l’aglio (troppo forte, avrebbe coperto il gusto del tè), ho usato un altro tipo di tè e ho preferito la ricotta al posto del tofu. Il risultato finale mi ha dato tanta tanta soddisfazione! Questi involtini sono facili e veloci da preparare ed il tè aromatizzato si sente giusto quel poco che basta per dare carattere a questa pietanza.

Involtini wonton al tè nero

Ingredienti (per 10 involtini)

1 cipolla
300 g funghi
300 g spinaci
250 g ricotta
4 cucchiai di salsa si soia
20 fogli di pasta per wonton
olio per friggere
200 g chutney di mango
50 ml aceto di mele
4 g tè nero aromatizzato al bergamoto

Procedimento

Pestare le foglie di tè al mortaio fino a ottenere una polvere.
Trittare la cipolla.
Tagliare a spicchi i funghi.
Soffriggere la cipolla in un po’ di olio.
Aggiungere i funghi e farli appassire per 5 minuti.
Aggiungere gli spinaci e mescolare per 3-4 minuti.
Togliere dal fuoco.
Mescolando unire al composto la ricotta, la salsa di soia e tre quarti del tè.
A questo punto aggiustare di sale e pepe.
Assemblare usando 2 fogli di wonton sovrapposti per ogni involtino.
Friggere gli involtini in olio caldo finchè non risultino leggermente dorati.

Per la salsina unire il chutney di mango con l’aceto ed il resto del tè e mescolare bene.

Nota: Attenzione mentre friggete, questa sfoglia tende ad attaccarsi tanto a tal punto che io ho dovuto friggere gli involtini uno a uno.

Con questa ricetta partecipo al concorso di Genny “Ci mangiamo una tisana?”

Αααααααααααααχχχχχχ, επιτέλους απόψε κοιμήθηκα ήρεμη. Γιατί, πρέπει να ξέρετε, εμείς οι μάνιο παύλα καταπιεστικές προσωπικότητες, αν βάλουμε κάτι στο κεφάλι μας, δεν καταφέρνουμε να ελευθερώσουμε το πνεύμα και το μυαλό αν δεν φτάσουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Στη περίπτωσή μου, το αντικείμενο του πόθου μου ήταν μια συνταγή με βότανα…Η επιλογή ήταν δύσκολη. Πέρασα από τη μους χαμομηλιού (δε θέλω ου!!) στα σουβλάκια κοτόπουλου μαριναρισμένα με μέλι και χαμομήλι. Στο τέλος, αν και πολύ θα ήθελα να χρησιμοποιήσω το χαμομήλι που μαζεύει κάθε χρόνο η μαμά μου, παρέδωσα τα όπλα και αποφάσισα να προσπαθήσω με κάποιο άλλο βότανο. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο Super Natural Cooking της Heidi Swanson, βρήκα αυτό. Έχετε υπ’όψιν σας στα κόμικς όταν στον ήρωα έρχεται μια λαμπρή ιδέα που αναβοσβήνουν τρεις χιλιάδες φωτάκια;; Ε, κάπως έτσι ένοιωσα. Προφανώς προσάρμοσα τη συνταγή στα γούστα μου: έβγαλα το σκόρδο (η δυνατή του γεύση θα κάλυπτε το τσάι), χρησιμοποίησα άλλο είδος τσαγιού και αντί για τόφου προτίμησα τη ρικότα. Το τελικό αποτέλεσμα μου έδωσε τεράστια ικανοποίηση! Αυτά τα ρολά φτιάχνονται εύκολα και γρήγορα και το αρωματισμένο τσάι είναι διακριτικό και ευδιάκριτο συγχρόνως ώστε το πιάτο αυτό να πάρει ένα ξεχωριστό χαρακτήρα.

Ρολά wonton με άρωμα μαύρου τσαγιού

Υλικά (για 10 ρολά)

1 κρεμμύδι
300 g μανιτάρια
300 g σπανάκια
250 g ρικότα
4 κουταλιές σάλσα σόγιας
20 φύλλα ζύμης για wonton
λάδι για το τηγάνισμα
200 g μάνγκο chutney
50 ml ξύδι μήλου
4 g μαύρο τσάι με άρωμα περγαμόντο

Οδηγίες

Χτυπάμε τα φύλλα τσαγιού στο γουδί μέχρι να γίνουν σκόνη.
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι.
Κόβουμε τα μανιτάρια σε φετούλες.
Τσιγαρίζουμε το κρεμμύδι.
Προσθέτουμε τα μανιτάρια και τα αφήνουμε να “μαραθούν” για 5 λεπτά.
Προσθέτουμε το σπανάκι και ανακατεύουμε για 3-4 λεπτά.
Κατεβάζουμε από τη φωτιά.
Ανακατεύοντας, ενώνουμε στο μίγμα τη ρικότα, τη σάλσα σόγιας και τρία τέταρτα του τσαγιού.
Αλατοπιπερώνουμε.
Φτιάχνουμε τα ρολά χρησιμοποιώντας 2 φύλλα ζύμης το ένα πάνω στο άλλο για κάθε ρολό.
Τηγανίζουμε σε καυτό λάδι μέχρι να πάρουν ελαφρώς χρώμα.

Για τη σάλτσα ανακατέψτε καλά το chutney με το ξύδι και το υπόλοιπο τσάι.

Σημειώσεις: Αν δεν έχετε ρικότα, μπορείτε να βάλετε κάποιο άλλο ελαφρύ τυρί, όπως το ανθότυρο. Αν και ο πειρασμός είναι μεγάλος, θα απέφευγα τη φέτα, γιατί η έντονη γεύση της θα καλύψει εντελώς το άρωμα του τσαγιού.
Όσον αφορά το τηγάνισμα, η ζύμη έτεινε να κολλάει σε οτιδήποτε υπήρχε κοντά (ρολά, πηρούνα κλπ), οπότε αναγκάστηκα να τηγανίσω τα ρολά ένα ένα.

Με αυτή τη συνταγή συμμετέχω στο διαγωνισμό της Genny “Ας φάμε ένα τσάι!”

Involtini di moussakà – Ρολά μουσακά

Konstantina — Mon, 22 Jun 2009 06:26:58 +0000

Buongiorno, buongiorno!! Questa volta ci ho messo un po’ di giorni prima di pubblicare una nuova ricetta…per cui mi faccio perdonare passando direttamente al dunque senza troppe parole ed introduzioni! Il piatto di oggi è una versione rivisitata di una pietanza greca moooooolto conosciuta, forse quella che rappresenta di più la cucina greca all’estero (penso che per un Greco ci siano altri piatti ben più rappresentativi di questo).

Allora praticamente la ricetta è la classica ricetta di moussakà o mussaka o….non so, ne ho trovate 123.789 versioni diverse su come scriverlo. L’unica cosa che ho cambiato è il modo di comporre il prodotto finale: invece del solito timballo perché non fare dei mini-moussakà a forma di involtini?

Involtini di moussakà

Ingredienti

2 melanzane
mezzo chilo di patate
100 ml olio d’oliva
1 cipolla
1 spicchio d’aglio
2 carote
300 g carne macinata mista
mezzo bicchiere di vino bianco
400 g cubetti di pomodoro
un cucchiaio scarso di zucchero
1 mazzetto di prezzemolo tritato
10 foglioline di menta sminuzzate
un pizzico di cannella
un pizzico di origano
un cucchiaio di dado di verdura
sale e pepe
2 tazze di besciamella all’uovo
parmigiano grattugiato
pangrattato

Procedimento

Tagliare le melanzane a fette sottili (ca. 0.5 cm) per il verso della lunghezza , salarle e oliarle.
Pelare le patate e tagliarle a fette sottili, salarle e oliarle.
Passare le melanzane e le patate al grill finché non risultino morbide e dorate.
Soffriggere in un po’ di olio caldo l’aglio, la cipolla e le carote tritate.
Aggiungere la carne e farla rosolare.
Quando inizierà ad assumere un bel colorito, aggiungere il vino e lasciare evaporare per 5 minuti.
Successivamente aggiungere il pomodoro, lo zucchero, le spezie e le erbe.
Far cuocere per almeno un’ora.
A fine cottura, se necessario, aggiungere dell’olio.

Per fare gli involtini: Porre su una fetta di melanzana uno strato di besciamella, aggiungere una-die fettine di patata e un po’ di carne, arrotolare e disporre in una pirofila. Cospargere con abbondante parmigiano e pangrattato e cuocere in forno preriscaldato a 220 gradi per circa mezz’ora.

Con questa ricetta partecipo alla raccolta di Simona: Melanzana perlina dell’orto.

Prima di chiudere vorrei ringraziare Chiara per il bellissimo premio che mi ha dato: Un raggio di sole per te.

La regola è quella di postare il logo del premio insieme ad una foto che rappresenti quello che è l’estate, il cui titolo sarà “Raggio di sole”. Può essere un alimento, un oggetto, insomma qualsiasi cosa simboleggi la bella stagione.
Io ho scelto di mettere una foto di un angolo della mia cucina. Magari il luogo (Germania) non è proprio il simbolo dell’estate, ma per me, la mia cucina è spesso un raggio di sole, è un luogo pieno di oggetti che amo, è la stanza dove vado quando voglio rilassarmi, quando voglio giocare e improvvisare.

Un raggio di sole

Passo questo premio a:
Juls
Barbara
Gialla
Dada
DolceAmara

Καλημέρα, καλημέρα!! Αυτή τη φορά μου πήρε κάμποσες μέρες για να δημοσιεύσω καινούρια συνταγή και γι’αυτό, για να με συγχωρήσετε, περνάω κατευθείαν στο ψητό χωρίς πολλά λόγια και εισαγωγές! Η σημερινή συνταγή είναι μια διαφορετική βερσιόν ενός πολύ γνωστού ελληνικού φαγητού, αυτού που ίσως αντιπροσωπεύει περισσότερο την Ελληνική κουζίνα στο εξωτερικό (είμαι σίγουρη ότι για εμάς τους Έλληνες υπάρχουν ένα σωρό άλλα πιάτα πολύ πιο αντιπροσωπευτικά από αυτό).

Λοιπόν, στην ουσία η συνταγή είναι η κλασσική συνταγή μουσακά. Το μόνο που άλλαξα είναι το πώς συνθέτουμε το τελικό προϊόν: αντί για το συνηθισμένο “παστίτσιο”, γιατί να μην κάνουμε μίνι-μουσακά σε φόρμα ρολού;

Ρολά μουσακά

Υλικά

2 μελιτζάνες
μισό κιλό πατάτες
100 ml ελαιόλαδο
1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
2 καρότα
300 g κιμά ανάμικτο
μισό ποτήρι λευκό κρασί
400 g ψιλοκομμένες ντομάτες
1 κοφτή κουταλιά ζάχαρη (αν οι ντομάτες είναι από κονσέρβα, για να περιορίσουμε την οξύτητα)
1 ματσάκι ψιλοκομμένο μαϊντανό
λίγο δυόσμο
λίγη κανέλλα
λίγη ρίγανη
1 κουταλιά κύβο λαχανικών
αλάτι και πιπέρι
2 κούπες μπεσαμέλ
τριμμένη παρμεζάνα
τριμμένη φρυγανιά

Οδηγίες

Κόβουμε τις μελιτζάνες σε μακρόστενες φέτες πάχους 0.5 cm περίπου, ραντίζουμε με αλάτι και λάδι.
Κάνουμε τι ίδιο για τις πατάτες.
Περνάμε τις μελιτζάνες και τις πατάτες από το γκριλ μέχρι να μαλακώσουν και να πάρουν χρώμα.
Τσιγαρίζουμε σε λίγο λάδι το σκόρδο με το ψιλοκομμένο κρεμμύδι και τα τριμμένα καρότα.
Προσθέτουμε τον κιμά.
Μόλις ροδίσει ο κιμάς σβήνουμε με το κρασί και το αφήνουμε 5 λεπτά να εξατμιστεί.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τις ντομάτες, τη ζάχαρη, τα αρώματα και τα μπαχαρικά.
Σιγοβράζουμε για τουλάχιστον μία ώρα.
Αν είναι ανάγκη στο τέλος προσθέτουμε ακόμα λίγο λάδι.

Για να φτιάξουμε τα ρολά: Απλώνουμε σε μία φέτα μελιτζάνας μία στρώση μπεσαμέλ, προσθέτουμε μια-δυο φέτες πατάτας και λίγο κιμά, τυλίγουμε και βάζουμε σε ένα πυρέξ μέχρι να γεμίσει. Πασπαλίζουμε με την παρμεζάνα και τη φρυγανιά και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 220 βαθμούς για περίπου μισή ώρα.

Με τη συνταγή αυτή συμμετέχω στη συλλογή της Simona: Μελιτζάνα η πέρλα του κήπου.

Πριν κλείσω, θα ήθελα να ευχαριστήσω την Chiara για το πολύ καλοκαιρινό βραβείο που μου έδωσε: Μια ηλιαχτίδα για σένα.
Οι κανονισμοί λένε ότι, πριν δώσουμε το βραβείο σε κάποιο άλλο blog, πρέπει να δημοσιεύσουμε μία φωτογραφία με τον τίτλο “Ηλιαχτίδα”. Μπορεί να είναι οτιδήποτε, ένα φαγητό, ένα αντικείμενο, κάτι που να συμβολίζει το καλοκαίρι. Εγώ επέλεξα να δημοσιεύσω μια γωνίτσα από την κουζίνα μου. Tο μέρος στο οποίο βρίσκεται (Γερμανία) δεν είναι και το σύμβολο του καλοκαιριού, αλλά για μένα η κουζίνα μου είναι συχνά μια ηλιαχτίδα, ένα μέρος γεμάτο με αντικείμενα που αγαπώ, ένας χώρος στον οποίο μπαίνω όταν θέλω να χαλαρώσω, να παίξω και να αυτοσχεδιάσω.

Δίνω αυτό το βραβείο στους:
Juls
Barbara
Gialla
Dada
DolceAmara

Pesto di asparagi – Πέστο από σπαράγγια

Konstantina — Wed, 17 Jun 2009 05:00:54 +0000

Signore e Signori, sono lieta di presentarvi il mio primo post sulla pasta!! Eh si…ho evitato a lungo, ci sono girata intorno, però mica potevo avere un blog semi-italiano senza la presenza del profumo di pasta!

Allora, comincio da cose semplici, anche perché sono sicura che ho ben poco da insegnarvi per quanto riguarda la pasta…! Le quantità degli ingredienti sono approssimative, andate un po’ a occhio…in fondo il pesto è una cosa assolutamente personale, mica si può descrivere con grammi e cucchiai!

Penne di farro al pesto di asparagi

Ingredienti

1 mazzetto di asparagi verdi
2 spicchi d’aglio
1 peperoncino
15 foglie di basilico
1 manciata di pistacchi
mezzo bicchiere di olio d’oliva
parmigiano
sale e pepe

Procedimento

Fare appassire gli asparagi con l’aglio e il peperoncino.
Togliere dal fuoco, rimuovere l’aglio ed il peperoncino e tagliare gli asparagi a pezzetti.
Tenere le punte per la decorazione.
Frullare insieme il resto degli asparagi, il basilico, i pistacchi, l’olio e il parmigiano.
Aggiustare di sale e pepe.

Intanto preparate un bel piatto di pasta (io ho usato la pasta di farro), condite con il pesto, aggiungete le punte degli asparagi e siete pronti per una cena leggera e soddisfacente!

Κυρίες και Κύριοι, έχω τη χαρά να σας παρουσιάσω το πρώτο μου post ζυμαρικών!! Ε ναι…το απέφυγα για καιρό, τριγύριζα γύρω γύρω, αλλά δε μπορούσα και να έχω ένα blog ημι-ιταλικό χωρίς την παρουσία της μυρωδιάς των ζυμαρικών!

Λοιπόν, αρχίζω από τα εύκολα, έτσι κι αλλιώς είμαι σίγουρη ότι σε αυτό το blog υπάρχουν άλλοι πιο ειδικοί από εμένα στο θέμα των ζυμαρικών! Όσον αφορά τις ποσότητες των υλικών, είναι εντελώς υποκειμενικές, υπολογίστε με το μάτι…κατά βάθος το πέστο είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, δε μπορεί να περιγραφεί με γραμμάρια και κουταλιές!

Πέννες με πέστο σπαραγγιών

Υλικά

1 ματσάκι πράσινα σπαράγγια
2 σκελίδες σκόρδο
1 καυτερή πιπερίτσα
15 φύλλα βασιλικόυ
1 χούφτα φυστίκια
ένα ποτηράκι του κρασιού ελαιόλαδο
τριμμένη παρμεζάνα
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Βάζετε τα σπαράγγια με το σκόρδο και την πιπερίτσα στο τηγάνι μέχρι να μαραθούν.
Βγάζετε από τη φωτιά, πετάτε το σκόρδο και την πιπερίτσα και κόβετε τα σπαράγγια σε κομμάτια.
Κρατάτε τις άκρες για τη διακόσμηση.
Περνάτε από το μούλτι τα υπόλοιπα σπαράγγια, το βασιλικό, τα φυστίκια, το λάδι και την παρμεζάνα.
Αλατοπιπερώνετε.

Εν τω μεταξύ, βράζετε τα ζυμαρικά (εγώ χρησιμοποίησα πέννες από farro*), περιχύνετε με το πέστο και έχετε έτοιμο ένα ελαφρύ και άκρως ικανοποιητικό δείπνο!

* Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πώς μεταφράζεται το farro στα Ελληνικά. Με μια ματιά στο ίντερνετ το βρήκα ως δίκοκκο σιτάρι, αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Εσείς ξέρετε τη μετάφραση;

EDIT 19.06.2009: Εντελώς τυχαία, διαβάζοντας ΤΑ ΝΕΑ, ανακάλυψα εδώ ότι το φάρο είναι είδος κριθαριού, στο οποίο έχει αφαιρεθεί η φλούδα και μέρος (ή όλο) από το πίτουρο.

Panino messicano alla greca – Μεξικάνικο σάντουιτς α λα ελληνικά

Konstantina — Wed, 10 Jun 2009 06:34:01 +0000

Allora? Siete curiosi di sapere quale ricetta avevo mandato a Sigrid per il pic-nic dei lettori, che è stata accolta con tale entusiasmo da meritare il famoso grembiule?

E se vi dicessi che la ricetta l’avete già letta fra le pagine di questo blog, solo che era un po’…camuffata?
Allora, prendete un bel panino, o ancora meglio, fatevelo da soli, apritelo in due, spalmate un bello strato di questo qui (senza gli spiedini ovviamente!), aggiungete un paio di foglie di lattuga, poi riempite il panino di queste, per l’occasione fatte a forma schiacciata o, perché no, a forma di cotoletta, aggiungete un bel prato verde, una giornata calda, un gruppo di persone allegre ed ecco il pic-nic perfetto!!

P.S. Risposta ai lettori “lamentosi” che si chiedono che fine ha fatto la ricetta dei biscotti che, dopo una settimana, stanno ancora nella sezione prossimamente. Dichiaro il mea culpa, ho dato precedenza ad altri post più urgenti, ma prometto che tra pochi giorni avrete i vostri biscotti caldi e profumati!

Λοιπόν; Είστε περίεργοι να μάθετε ποια συνταγή είχα στείλει στη Sigrid για το πικ-νικ των αναγνωστών, που έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής σε σημείο να κερδίσει τη διάσημη πλέον ποδιά;

Κι αν σας έλεγα ότι τη συνταγή την έχετε ήδη διαβάσει στις σελίδες αυτού του blog, αλλά ήταν…καμουφλαρισμένη;
Λοιπόν, πάρτε ένα ψωμί για σάντουιτς ή, ακόμα καλύτερα, φτιάξτε το μόνοι σας. Ανοίξτε το στα δύο, αλείψτε το με ένα παχύ στρώμα από αυτό εδώ (χωρίς τα σουβλάκια βέβαια!), προσθέστε κανα δυο φύλλα μαρουλιού, κατόπιν γεμίστε το σάντουιτς με αυτά, για την περίσταση κάντε τα πιο πατικωμένα ή, γιατί όχι, δώστε τους φόρμα κοτολέτας, προσθέστε ένα ωραίο πράσινο λειβάδι, μια ζεστή μέρα, καλή παρέα και να το τέλειο πικ-νικ!!

Υ.Γ. Απάντηση στους παραπονιάρηδες αναγνώστες, που αναρρωτιούνται τι έγινε με τη συνταγή των μπισκότων στην κατηγορία προσεχώς. Αναγνωρίζω το σφάλμα μου, έπρεπε να δώσω προτεραιότητα σε άλλες, πιο επείγουσες αναρτήσεις, και σας υπόσχομαι ότι σε λίγες μέρες θα έχετε τα μπισκότα σας ζεστά και αχνιστά!

Spiedini di gamberi con guacamole – Σουβλάκια γαρίδας με γκουακαμόλε

Konstantina — Wed, 03 Jun 2009 04:30:24 +0000

Alzi la mano chi ha mai cucinato il riso al forno ai tre formaggi e le verdure al primo di giugno.
Ah…ok, sono l’unica squilibrata, meno male!
Non chiedetemi come mi è venuto in mente, non lo so! Un po’ che in fondo in fondo non era il giorno giusto per cucinare, un po’ che il frigo non lasciava scampo alla fantasia (i super mercati erano chiusi per la festa della Pentecoste), un po’ che volevo provare le mie nuove terrine ed ecco che mi sono trovata con una ricetta buona…per l’inverno norvegese forse!
Per rimediare e per dimenticare, oggi ricetta leggera, veloce, estiva!

Spiedini di gamberi con guacamole alla greca

Ingredienti
Per 4 spiedini

2 arance
2 cucchiai di olio d’oliva (più quello per oliare la teglia)
16 code di gamberi
pan grattato q.b.
1 mazzetto di menta
sale e pepe

Per il guacamole

2 avocado ben maturi
2 pomodori maturi
1 cipolla media
1 spicchio d’aglio
10 foglioline di menta
200 g formaggio feta
4-5 gocce di tabasco
sale e pepe

Procedimento
Per gli spiedini

Mettere le code di gamberi a marinare per un paio di ore in una ciotola con un po’ di olio d’oliva, il succo delle arance e la buccia grattugiata (facoltativo).
Infilzale i gamberi sugli spiedini.
Mescolare il pangrattato con la menta trittata.
Aggiustare di sale e pepe.
Passare i gamberi nel pan grattato.
Cospargere una teglia di olio, metterci gli spiedini ed infornare a forno preriscaldato a 180° per circa 15 minuti.

Nota: Ovviamente si possono fare pure fritti, tocca a voi scegliere l’opzione più o meno grassa!

Per il guacamole

Mondare gli avocado, scavare la polpa e sminuzzarla.
Tagliare i pomodori a cubetti.
Tritare la cipolla, l’aglio e la menta.
Sminuzzare il formaggio.
Unire il tutto, aggiungere il tabasco, sale e pepe.

Nota: Se si vuole un risultato più cremoso ma anche meno corposo, passare il tutto con il frullatore ad immersione.

Prima di lasciarvi correre in cucina, vorrei ringraziare Gialla che mi ha fatto l’onore di donarmi il seguente premio:
Prima di passarlo ad altri blog, devo fare l’elenco delle cose che intendo/spero di fare nel futuro prossimo.
Eccole, in ordine sparso:

finire il mio dottorato
tornare a vivere in Italia
vivere più tranquilla e con meno stress
dedicare più tempo agli amici
andare più spesso al mare
tornare a fare yoga
fare più sport

Passo questo premio a:

Να σηκώσει το χέρι όποιος έχει φτιάξει ποτέ ρύζι στο φούρνο με τρία τυριά και λαχανικά την πρώτη Ιουνίου.
Α…οκ, είμαι η μόνη ανισόρροπη, πάλι καλά!
Μη με ρωτάτε πώς μου ήρθε στο μυαλό, δεν ξέρω! Λίγο ότι καταβάθος δεν ήταν καλή μέρα για μαγειρικές, λίγο που το άδειο ψυγείο δεν έδινε και πολλά περιθώρια στη φαντασία (τα σούπερ μάρκετ ήταν κλειστά λόγω Πεντηκοστής), λίγο που ήθελα να δοκιμάσω τα καινούρια μου ατομικά πυρεξάκια και να που βρέθηκα από τη μία στιγμή στην άλλη με μια συνταγή καλή…για το νορβηγικό χειμώνα ίσως!
Για να επανορθώσω και να λισμονήσω, σήμερα συνταγή ελαφριά, γρήγορη, καλοκαιρινή!

Σουβλάκια γαρίδας με γκουακαμόλε α λα ελληνικά

Υλικά

Για 4 σουβλάκια

2 πορτοκάλια
2 κουταλιές ελαιόλαδο (συν το λάδι για να αλείψουμε το ταψί)
16 ουρές γαρίδας
φρυγανιά τριμμένη
1 ματσάκι δυόσμο
αλάτι και πιπέρι

Για το γκουακαμόλε

2 αβοκάντο ώριμα
2 ντομάτες ώριμες
1 μέτριο κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
10 φυλλαράκια δυόσμο
200 g φέτα
4-5 σταγόνες ταμπάσκο
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Για τα σουβλάκια

Μαρινάρουμε τις ουρές για περίπου δύο ώρες σε ένα μίγμα από ελαιόλαδο, το χυμό των πορτοκαλιών και το ξίσμα από τη φλούδα τους (προαιρετικό).
Περνάμε τις γαρίδες στα ξυλάκια για τα σουβλάκια (4 για κάθε ξυλάκι).
Αναμιγνύουμε τη φρυγανιά με τον τριμμένο δυόσμο.
Αλατοπιπερώνουμε.
Περνάμε τις γαρίδες στη φρυγανιά.
Λαδώνουμε ένα ταψί, βάζουμε τα σουβλάκια και το βάζουμε σε φούρνο προθερμασμένο στους 180° για 15 περίπου λεπτά.

Σημείωση: Προφανώς μπορείτε να τα τηγανίσετε αντί να τα ψήσετε στο φούρνο, εξαρτάται από το πόσο υγιεινό θέλετε το γεύμα σας!

Για το γκουακαμόλε

Ξεφλουδίζουμε τα αβοκάντο και τα κόβουμε σε πολύ μικρά κομματάκια.
Κόβουμε τις ντομάτες σε μικρά κυβάκια.
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο και τη μέντα.
Κάνουμε τη φέτα τρίμματα.
Αναμιγνύουμε όλα τα υλικά, προσθέτουμε το ταμπάσκο και αλατοπιπερώνουμε.

Σημείωση: Αν θέλουμε το αποτέλεσμα να είναι πιο κρεμώδες, αλλά και λιγότερο πλούσιο στην υφή, περνάμε το γκουακαμόλε από το μπλέντερ.

Πριν να σας αφήσω να τρέξετε στην κουζίνα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Gialla που μου έκανε την τιμή να μου δώσει το παρακάτω βραβείο:

Πριν το δώσω σε άλλα blog, πρέπει να κάνω μία λίστα με τα πράγματα που σκοπεύω/ελπίζω να κάνω στο προσεχές μέλλον.
Σε τυχαία σειρά

να τελειώσω το διδακτορικό μου
να επιστρέψω μόνιμα στην Ιταλία
να ζω πιο ήρεμα και με λιγότερο άγχος
να αφιερώνω πιο πολύ χρόνο στους φίλους
να πηγαίνω πιο συχνά στη θάλασσα
να ξαναρχίσω γιόγκα
να αθλούμαι περισσότερο

Δίνω αυτό το βραβείο στους:

Una schiscetta piena di zucchine – Ένα ταγάρι γεμάτο κολοκυθάκια

Konstantina — Sun, 31 May 2009 05:00:16 +0000

No, non mi posso certo lamentare. Qui abbiamo di tutto, più di quello che un dottorando potrebbe mai sognare: due cucine super-fornite ed un magazzino di bevande, dai succhi di frutta alle birre e spumanti. Una “social-room” con pianoforte, divano-letto, calcetto, mini-biliardo e videoproiettore per le nostre serate di “home-cinema”. Una piccola palestra. Perfino una Ferrari!!!

Mi raccomando però! Non fatevi ingannare! Dietro tutto questo, c’è la mente diabolica dei tedeschi! Hanno pensato: “Per evitare che Maometto vada alla montagna, portiamo la montagna da Maometto”. In questo caso, Maometto siamo noi, i lavoratori di Max-Planck e la montagna dovrebbe essere casa nostra che, furbacchioni come sono loro, ce l’hanno sostituita con un Istituto che assomiglia a una casa. E infatti il trucco funziona! Quante cene, quanti pisolini notturni sul divano fra una misurazione e l’altra…

Appena arrivata in Germania, per circa un mese, a pranzo andavo in mensa. Almeno la metà dei miei colleghi (praticamente quasi tutti i non tedeschi) non ne voleva proprio sapere e, alla mia domanda “perché”, mi rispondevano “aspetta un mese e vedrai”. Infatti, dopo meno di un mese ho capito tutto. La mensa è una mensa tedesca o forse anche peggio della tipica mensa tedesca. Almeno quella dell’Università è anni luce meglio. Nella nostra mensa, la parola varietà è completamente sconosciuta e quello che si mangia è sempre un’ incognita, visto che è nascosto sotto litri di salsa.

Tutto ciò era una premessa per dire che io sono una grande fan della schiscetta. Non esco di casa la mattina se non ho con me la mia schiscetta, che mi dà sicurezza e conforto nelle lunghe ore passate nel magico mondo della scienza. E poi all’ ora di pranzo mi diverto ad osservare le varie schiscette che girano in cucina e che, a guardarle, dal contenuto si capisce subito a chi appartengono. C’è la schiscetta indiana che sa sempre di curry. Nella schiscetta mongola non manca mai la carne, mentre in quella cinese c’è ovviamente sempre il riso. C’è pure la schiscetta finta, dalla quale esce sempre roba surgelata. Yasutaka, il mio collega giapponese che ora è tornato a casa, era un amante della schiscetta finta. Mi sa che nei 2-3 anni che è stato qui, non ha mai mangiato roba fresca.

La mia schiscetta cambia forma in base al contenuto e all’umore. In queste foto, ho scelto di mostrare una schiscetta un po’ inusuale. ‘E una borsa tipica che in greco si chiama “tagari” e nella quale portavano il pranzo gli operai e i contadini. La mia l’ ha ricamata mia mamma ed è un tagari improprio, visto che il suo uso principalmente era un altro. Riuscite ad indovinare quale???

Polpette di zucchine all’ouzo e tzatziki di zucchine

Ingredienti Per lo tzatziki

300 g yogurt greco
1 zucchina piccola
2 spicchi d’ aglio
2 cucchiai di prezzemolo tritato
una punta di anice in polvere o semi di anice pestati
2 cucchiai di succo di limone
30 ml olio d’ oliva
sale e pepe

Per le polpette

3 zucchine medie
200 g formaggio feta
10 ml ouzo
1 spicchio di aglio
1 cipolla
1 mazzetto di prezzemolo
20 foglioline di menta
1 uovo
pangrattato q.b.
farina q.b.
sale e pepe

Procedimento Per lo tzatziki

Grattugiare la zucchina sul lato grosso della grattugia, salarla e farla scolare per almeno un’ ora.
Tritare il prezzemolo e l’aglio.
Mettere lo yogurt in una terrina e unirlo al resto degli ingredienti.
Aggiustare di sale e pepe.
Mettere in frigo.

Per le polpette

Grattugiare le zucchine sul lato grosso della grattugia, salarle e farle scolare per almeno un’ ora.
Ridurre il formaggio a pezzettini e unirlo alle zucchine.
Aggiungere l’ ouzo.
Tritare la cipolla, l’aglio e le erbe aromatiche e unirle alle zucchine.
Aggiungere l’ uovo sbattuto.
Mescolare bene il composto.
Aggiustare di sale e pepe.
Aggiungere pangrattato e farina in quantità uguali fino a ottenere un composto che si possa lavorare in palline.
Infarinare le polpette e friggerle in olio bollente
Quando si saranno colorite, toglierle e metterle su della carta assorbente.

Con questa ricetta partecipo alla raccolta “Ricette da schiscetta” di Desperate Houseviz:

e alla raccolta “Tutto ruota intorno ad una zucchina” di Evelyne:

Όχι, δεν παραπονιέμαι. Εδώ έχουμε απ’ όλα, πολλά περισσότερα από όσα θα μπορούσε να επιθυμήσει ένας διδακτορικός φοιτητής. Δύο κουζίνες με όλα τα κομφόρ και μια κάβα με όλων των λογιών τα ποτά, από χυμούς μέχρι μπύρες και σαμπάνια. Ένα δωμάτιο για κοινωνικές συναναστροφές με: πιάνο, καναπέ-κρεβάτι, ποδοσφαιράκι, μίνι-μπιλιάρδο και προτζέκτορα για τις βραδιές “home-cinema”. Ένα μικρό γυμναστήριο. Μέχρι και μία Ferrari!!!

Προσοχή όμως! Μην πέσετε στην παγίδα! Πίσω από όλα αυτά βρίσκεται το διαβολικό μυαλό των Γερμανών! Σκέφτηκαν: “Για να αποφύγουμε να πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, ας φέρουμε το βουνό στο Μωάμεθ”. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Μωάμεθ είμαστε εμείς, οι εργαζόμενοι του Max-Planck και το βουνό θα έπρεπε να είναι το σπίτι μας, το οποίο με περίσσεια πονηριά μας αντικατέστησαν με το Ινστιτούτο, το οποίο μοιάζει με σπίτι (αλλά δεν είναι! να μην ξεχνιόμαστε κιόλας!) Ε λοιπόν, το κόλπο πιάνει! Πόσα βράδια έχω φάει εκεί, πόσους υπνάκους έχω πάρει στον καναπέ μεταξύ της μιας μέτρησης και της άλλης…

Όταν είχα πρωτοφτάσει στη Γερμανία και για ένα μήνα περίπου, για μεσημεριανό φαγητό πήγαινα στην καντίνα του Ινστιτούτου. Περίπου οι μισοί συνάδελφοί μου (στην ουσία σχεδόν όλοι οι μη Γερμανοί) δεν ήθελαν ούτε ζωγραφιστή να τη βλέπουν και, όταν τους ρώταγα το γιατί, μου απαντούσαν “περίμενε κανα μήνα και θα δεις”. Πράγματι, σε λιγότερο από ένα μήνα, είχα καταλάβει τα πάντα. Η καντίνα είναι μια Γερμανική καντίνα ή μάλλον χειρότερη από τη μεσαία Γερμανική καντίνα. Τουλάχιστον αυτή του Πανεπιστημίου είναι μακράν καλύτερη. Στη δική μας καντίνα, η λέξη ποικιλία είναι παντελώς άγνωστη και το φαγητό, κρυμμένο κάτω από λίτρα σάλτσας, είναι μια έκπληξη (συνήθως όχι ευχάριστη!).

Όλα τα παραπάνω ήταν μια εισαγωγή για να σας πω ότι εγώ είμαι μεγάλη φαν του “ταπερακίου”, με την ευρεία έννοια της λέξης. Δε βγαίνω από το σπίτι μου το πρωί αν δεν έχω μαζί μου το ταπεράκι μου, το οποίο μου δίνει σιγουριά και ασφάλεια τις ατέλειωτες ώρες που περνάω στο μαγικό κόσμο της επιστήμης. Και βέβαια, την ώρα του φαγητού, μου αρέσει να παρατηρώ τα διάφορα ταπεράκια που κυκλοφορούν στην κουζίνα. Και μόνο μια ματιά να τους ρίξεις, καταλαβαίνεις αμέσως σε ποιον ανήκουν. Έχουμε λοιπόν το ινδικό ταπεράκι, που μυρίζει πάντα κάρυ. Από το μογγόλικο ταπεράκι δε λείπει ποτέ το κρέας, ενώ στο κινέζικο υπάρχει βέβαια πάντα ρύζι. Υπάρχει επίσης το ψευτοταπεράκι, από το οποίο βγαίνουν πάντα φαγητά έτοιμα-κατεψυγμένα. Ο Yasutaka, ο Ιάπωνας συνάδελφός μου, ο οποίος τώρα έχει γυρίσει στην Ιαπωνία, ήταν λάτρης του ψευτοταπερακίου. Στα 2-3 χρόνια που ήταν εδώ, νομίζω δεν τον είδα ποτέ να τρώει κάτι φρεσκομαγειρεμένο.

Το δικό μου το ταπεράκι αλλάζει μορφή και περιεχόμενο ανάλογα με τη διάθεση. Σε αυτές εδώ τις φωτογραφίες, επέλεξα να δείξω ένα “ταπεράκι” λίγο ασυνήθιστο, το παλιό καλό ταγάρι, στο οποίο κουβαλούσαν το φαγητό τους οι εργάτες και οι χωρικοί. Αυτό εδώ το έχει κεντήσει η μαμά μου και είναι ένα “ας πούμε ταγάρι”, αφού η αρχική του χρήση ήταν άλλη. Μπορείτε να μαντέψετε ποια;;;

Κολοκυθοκεφτέδες με ούζο και τζατζίκι με κολοκυθάκια

Υλικά Για το τζατζίκι

300 g γιούρτι
1 μικρό κολοκυθάκι
2 σκελίδες σκόρδο
1 κουταλιά μαϊντανό τριμμένο
μια πρέζα γλυκάνισο σε σκόνη ή σποράκια γλυκάνισου χτυπημένα στο γουδί
2 κουταλιές χυμό λεμονιού
30 ml ελαιόλαδο
αλάτι και πιπέρι

Για τους κολοκυθοκεφτέδες

3 μέτρια κολοκυθάκια
200 g φέτα
10 ml ούζο
1 σκελίδα σκόρδο
1 κρεμμύδι
1 ματσάκι μαϊντανό
20 φυλλαράκια δυόσμο
1 αυγό
φρυγανία τριμμένη όσο πάρει
αλεύρι όσο πάρει
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες Για το τζατζίκι

Τρίβουμε στο χοντρό του τρίφτη το κολοκυθάκι, το αλατίζουμε και το αφήνουμε τουλάχιστον μια ώρα να βγάλει τα νερά του.
Ψιλοκόβουμε το μαϊντανό και το σκόρδο.
Βάζουμε το γιαούρτι σε ένα μπωλάκι και το ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά.
Αλατοπιπερώνουμε.
Το βάζουμε στο ψυγείο.

Για τους κολοκυθοκεφτέδες

Τρίβουμε στο χοντρό του τρίφτη τα κολοκυθάκια, τα αλατίζουμε και τα αφήνουμε τουλάχιστον μια ώρα να βγάλουν τα νερά τους.
Κάνουμε τρίμματα τη φέτα και την ανακατεύουμε με τα κολοκυθάκια.
Προσθέτουμε το ούζο.
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, το μαϊντανό και το δυόσμο και τα προσθέτουμε στα κολοκυθάκια.
Προσθέτουμε το αυγό χτυπημένο.
Ανακατεύουμε καλά το μίγμα.
Αλατοπιπερώνουμε.
Προσθέτουμε τη φρυγανιά και το αλεύρι σε ίσες ποσότητες μέχρι να μπορούμε να φτιάξουμε μπαλλάκια με το μίγμα μας.
Αλευρώνουμε τα κεφτεδάκια και τα τηγανίζουμε σε καυτό λάδι.
Τα βγάζουμε από το λάδι όταν έχουν πάρει χρώμα και τα τοποθετούμε πάνω σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας.

Με αυτή τη συνταγή, συμμετέχω στη συλλογή “Συνταγές για ταπεράκι” της Desperate Houseviz και στη συλλογή “Τα πάντα γυρίζουν γύρω από ένα κολοκυθάκι” της Evelyne.

Ho inventato la ricetta! – Εφηύρα τη συνταγή!

Konstantina — Wed, 20 May 2009 09:02:50 +0000

Eccomi qui, da vera greca che si rispetti, a correre e sudare poche ore prima della scadenza del concorso “Inventa la ricetta (sezione Verdure Golose)” di Sandra da Un tocco di zenzero. In poche ore devo solo : decidere quale ricetta proporre, fare la spesa, cucinarla, fotografarla, postarla e mandarla a Sandra. Ma sai com’è…se non fai tutto all’ultimo momento, non c’è adrenalina. E se non c’è adrenalina…cosa cucini a fare? Non per giustificarmi, ma il motivo principale per cui mando la mia ricetta solo ora è che solo ora ho deciso di partecipare al concorso. Da subito quando l’ho letto, mi è sembrata una cosa molto carina, che mette la creatività e la fantasia in moto, ma, per qualche motivo ignoto pure a me, solo ora ho avuto il colpo di genio. La ricetta che ho preparato è un insieme di sapori greci molto tradizionali, proposti in una maniera diciamo “alternativa” (questo termine è uno dei più maltrattati degli ultimi anni, chiedo scusa, ma non mi veniva altro in mente..)

L’idea nasce due settimane fa all’aeroporto di Atene aspettando il volo di ritorno a Francoforte. Siamo abbastanza in anticipo, abbiamo già consegnato i nostri bagagli, per cui abbiamo tutto il tempo a disposizione per dare un’occhiata ai negozi e negozietti che spuntano in ogni angolo appena si entra nell’area riservata ai passeggeri.

Mentre Herr D. si perde nei negozi di dischi e si ferma ad ammirare (artisticamente parlando…) Helena Paparizou, io vado a fare la mio solita rifornitura di libri e riviste di cucina. Esco da Papasotiriou (la vostra Feltrinelli per intenderci) poco soddisfatta, ma la mia delusione dura poco: all’angolo vedo un negozietto piccolo, ma molto carino. Mi dirigo verso la mia nuova meta. Il negozio si chiama MastihaShop ed è appunto un negozio cui prodotti, dal dentifricio alle marmellate, hanno un ingrediente in comune: il mastice di Chio. Per chi non lo sapesse, il mastice di Chio è la resina di un cespuglio che cresce solo nella parte sud dell’isola di Chio ed ha tantissimi utilizzi, dalla medicina alla pittura e dall’industria tessile alla pasticceria. Mentre la signora che ha il negozio cerca di farmi fare una cultura su tutti i prodotti possibili ed immaginabili dove mettono il mastice (shampoo, gomma da masticare, caffè…), io sono attratta dai diversi barattoli di conserve: tirokafteri con mastice, aglio cotto con olive e mastice, melanzane affumicate con mastice. Quest’ultimo, chissà per quale motivo, mi è rimasto impreso nella mente e stava diventando quasi un’ossessione ultimamente. Cercavo di immaginare l’abbinamento dell’affumicato mischiato con un sapore così particolare come quello del mastice e non mi davo pace. Alla fine, mi sono arresa: ci devo provare, ho pensato. Però…come usarlo? Metterlo sotto vetro? Sui crostini? Come salsa per la pasta? Idee carine, ma anche un pochino banali…E perché non usare un’altra tradizione greca, quella della pasta fillo, per completare l’opera? Per quanto riguarda la pasta fillo, avendo una mamma cha fa la miglior pasta fillo del mondo e mi ha passato tutti i trucchi per farla, andavo sul sicuro. Per la crema di melanzane sono partita da zero. Ho lasciato libera la mia immaginazione e posso dire che il risultato mi ha appagato e soddisfatto!

Cestini croccanti di melanzane affumicate

Ingredienti

Per la pasta fillo

1 cucchiaino di aceto
1 cucchiaio di olio
mezza tazza di acqua tiepida
un pizzico di sale
farina q.b.

Per la crema di melanzane

2 melanzane
2 cucchiai olio d’oliva
2 manciate di noci tritate
1 spicchio d’aglio
1 cipolla
1 pezzettino di zenzero
1 manciata di uvetta
2 cristalli di mastice di Chio
per decorare: formaggio feta in cubetti, origano e una carota tagliata a strisce.

Procedimento

Per la pasta fillo

Mettere in una ciotola l’aceto, l’olio, il sale e l’acqua.
Aggiungere poco a poco la farina e lavorare fino a ottenere una pasta soffice, liscia ed elastica.
Coprire con un tovagliolo e lasciar riposare circa un’ora.
Stendere la pasta fillo con il matterello il più sottile possibile.
Con l’aiuto di un bicchiere grande, ricavarne dei cerchi.
Oliare e infarinare uno stampo per muffin (quello per almeno 12 muffin) e addaggiarci i cerchi di pasta in modo da ottenere dei cestini.
Infornare in forno preriscaldato a 180 gradi per ca. 15 minuti.

Per la crema di melanzane

Far cuocere le melanzane direttamente sul fuoco del fornello per 5-6 minuti. (Io, che ho la cucina elettrica, le ho messe in forno per 45-50 minuti, sono altrettanto buone).
Mettere in ammollo l’uvetta in acqua tiepida.
Tostare in una pentola le noci.
Aggiungere l’olio e soffriggere l’aglio, la cipolla e lo zenzero.
Aggiungere l’uvetta strizzata ed i cristalli di mastice.
Aggiungere le melanzane spellate e tagliate a pezzi.
Lasciar cuocere per ca. 5 minuti.
Aggiustare di sale e pepe.
Frullare il tutto con il frullatore a immersione.

Riempire i cestini di pasta fillo con la crema di melanzane, e decorare con un po’ di origano, dei cubetti di formaggio feta e delle strisce di carote per formare la “maniglia” del cestino. (Volendo, le carote si possono pure marinare in olio e limone prima di metterle nei cestini)

Να’μαι λοιπόν, σα γνήσια Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της, τελευταία και καταϊδρωμένη λίγες ώρες πριν από τη λήξη του διαγωνισμού “Εφεύρε τη συνταγή” της Sandra από το Un tocco di zenzero. Μέσα σε λίγες ώρες έπρεπε μόνο να: αποφασίσω ποια συνταγή θέλω να φτιάξω, να ψωνίσω τα υλικά, να τη μαγειρέψω, να τη φωτογραφίσω, να κάνω το post και να τη στείλω στη Sandra. Αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα…αν δεν κάνεις τα πάντα την τελευταία στιγμή, δεν υπάρχει αδρεναλίνη. Και χωρίς αδρεναλίνη…τι να την κάνεις τη μαγειρική; Όχι για να διακαιολογηθώ, αλλά ο κύριος λόγος για τον οποίο στέλνω τη συνταγή μου μόλις σήμερα, είναι ότι μόλις σήμερα αποφάσισα να συμμετέχω στη συλλογή αυτών των συνταγών. Αμέσω μόλις είχα διαβάσει γι’αυτή την πρωτοβουλία, μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα, βάζει σε κίνηση τη δημιουργικότητα και τη φαντασία, αλλά, για κάποιο λόγο άγνωστο ακόμα και σε μένα, μόλις τώρα μου ήρθε η επιφοίτηση. Η συνταγή που προτείνω είναι ένα μίγμα από ελληνικές γεύσεις πολύ παραδοσιακές, ειδωμένες με μια “εναλλακτική” ματιά (το ξέρω ότι αυτός ο όρος είναι ένας από τους πιο κακοποιημένους των τελευταίων ετών, συγχωρέστε με, αλλά δε μου ερχόταν άλλη λέξη στο μυαλό…).

Η ιδέα γεννήθηκε πριν από δύο εβδομάδες στο αεροδρόμιο της Αθήνας περιμένοντας την πτήση επιστροφής προς Φρανκφούρτη. Έχουμε έρθει αρκετά νωρίς, έχουμε ήδη παραδώσει τις αποσκευές μας, οπότε έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας να ρίξουμε μια ματιά στα διάφορα μαγαζιά και μαγαζάκια που ξεφυτρώνουν σε όλες τις γωνιές μόλις περάσεις στο χώρο που είναι αποκλειστικά για τους επιβάτες.

Ενώ ο Herr D. χάνεται στα καταστήματα δίσκων και σταματάει για να θαυμάσει (από καλλιτεχνικής απόψεως…) την Ελενίτσα (την Παπαρίζου…έτσι τη φωνάζει…), εγώ πάω για τη συνηθισμένη έρευνα βιβλίων και περιοδικών μαγειρικής. Βγαίνω από τον Παπασωτηρίου όχι και ιδιαίτερα ικανοποιημένη, αλλά η απογοήτευσή μου κρατάει λίγο: στη γωνία βλέπω ένα μαγαζάκι μικρό, αλλά πολύ χαριτωμένο. Κατευθύνομαι προς το νέο μου στόχο. Το κατάστημα ονομάζεται MastihaShop και, όπως λέει και το όνομά του, τα προϊόντα του, από την οδοντόκρεμα μέχρι τις μαρμελάδες, έχουν ένα κοινό συστατικό, τη μαστίχα. Κι ενώ η κυρία που έχει το κατάστημα προσπαθεί να μου μάθει τα πάντα γύρω από τη μαστίχα και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς που μπορείς να κάνεις με τη μαστίχα (σαμπουάν με μαστίχα, τσίχλα με μαστίχα, καφές με μαστίχα…), το βλέμμα μου έχει κολλήσει στα διάφορα βαζάκια που είναι παρατεταγμένα στο ράφι και μου κλείνουν το μάτι: τυροκαφτερή με μαστίχα, σκόρδο ψητό με ελιές και μαστίχα, μελιτζάνες καπνιστές με μαστίχα. Αυτό το τελευταίο ειδικά, ποιος ξέρει για ποιο λόγο, μου κόλλησε στο μυαλό και δε με άφηνε σε ησυχία. Στο τέλος, παρέδωσα τα όπλα: πρέπει να το δοκιμάσω, είπα. Αλλά…πώς να το χρησιμοποιήσω; Σαν κρέμα σε βαζάκια; Σε φρυγανισμένο ψωμί; Σαν σάλτσα σε ζυμαρικά; Καλές ιδέες, αλλά λίγο συνηθισμένες…Και γιατί να μη χρησιμοποιήσω ένα άλλο μεγαθήριο της ελληνικής κουζίνας, το φύλλο για πίτες, για να ολοκληρώσω το έργο μου; Όσον αφορά το φύλλο, έχοντας μια μαμά που ανοίγει το καλύτερο φύλλο του κόσμου και μου έχει πει όλα τα κόλπα και τα μυστικά για ένα καλό φύλλο, πήγαινα στα σίγουρα. Για την κρέμα μελιτζάνας, ξεκίνησα από το μηδέν. Άφησα ελεύθερη τη φαντασία μου και μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα με δικαίωσε!

Τραγανά καλαθάκια καπνιστής μελιτζάνας

Υλικά

Για το φύλλο

1 κουταλάκι του γλυκού ξύδι
1 κουταλιά της σούπας λάδι
μισό φλυτζάνι χλιαρό νερό
1 πρέζα αλάτι
αλεύρι (όσο πάρει)

Για την κρέμα μελιτζάνας

2 μελιτζάνες
2 κουταλιές ελαιόλαδο
2 χούφτες τριμμένο καρύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 κρεμμύδι
1 κομματάκι πιπερόριζα
1 χούφτα σταφίδα
2 κρυσταλλάκια μαστίχα
για τη διακόσμηση: λίγη φέτα, ρίγανη και ένα καρότο κομμένο σε λεπτές λωρίδες.

Οδηγίες
Για το φύλλο

Βάζουμε σε μια λεκάνη το ξύδι, το λάδι, το αλάτι και το νερό.
Προσθέτουμε σιγά σιγά το αλεύρι και δουλεύουμε το μίγμα μέχρι να γίνει λείο και ελαστικό.
Καλύπτουμε με μία πετσέτα και το αφήνουμε να σταθεί για περίπου μία ώρα.
Ανοίγουμε το φύλλο όσο πιο λεπτό γίνεται.
Με τη βοήθεια ενός μεγάλου ποτηριού, κόβουμε από το φύλλο δίσκους.
Λαδώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα για muffin (από αυτές που παίρνουν τουλάχιστον 12 muffin) και βάζουμε τους δίσκους με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίσουμε καλαθάκια.
Βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 15 λεπτά.

Για την κρέμα μελιτζάνας

Ψήνουμε τις μελιτζάνες κατευθείαν στις εστίες γκαζιού για 5-6 λεπτά. (Εγώ που έχω ηλεκτρικές εστίες, έψησα τις μελιτζάνες στο φούρνο για 45-50 λεπτά, γίνονται επίσης νόστιμες).
Βάζουμε τη σταφίδα να μουλιάσει σε χλιαρό νερό.
Καβουρδίζουμε σε μια κατσαρόλα τα καρύδια.
Προσθέτουμε το λάδι και τσιγαρίζουμε το σκόρδο, το κρεμμύδι και την πιπερόριζα.
Προσθέτουμε τη σταφίδα (στραγγισμένη) και τα κρυσταλλάκια μαστίχας.
Τέλος, προσθέτουμε τις μελιτζάνες ξεφλουδισμένες και κομμένες σε κομμάτια.
Αφήνουμε στη φωτιά για 5 περίπου λεπτά.
Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
Λιώνουμε το μίγμα με το μπλέντερ χειρός.

Γεμίζουμε τα καλαθάκια με την κρέμα μελιτζάνας και διακοσμούμε με ρίγανη, κυβάκια φέτας και λωρίδες καρότου, που θα είναι τα “χερούλια” από τα καλαθάκια. (Αν θέλουμε, τα καρότα μπορούμε να τα μαρινάρουμε σε λάδι και λεμόνι πριν τα βάλουμε στα καλαθάκια).

Muffins di farine miste – Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Konstantina — Thu, 07 May 2009 07:10:42 +0000

Ricettina veloce veloce, nata per testare il mio nuovo mulino per cereali, yeah!! Perfetta per quelle mattine che ti alzi e sembra che sia primavera, ma sotto sotto fa ancora un po’ di freddo (praticamente quello che succede il 90% dei giorni durante l’estate tedesca). Lasciano un profumo “caldo” in cucina che ti sembra di vivere nella pubblicità del Mulino Bianco. Ecco a voi!

Muffins di farine miste

Ingredienti (ca. 12 muffins)

2 uova
150 g zucchero
1 tazzina di olio d’oliva
1 tazzina di latte
150 g farina di grano tenero
50 g farina di riso
50 g farina di mandorle
50 g manitoba
1 bustina baking powder

Procedimento

Rompere le uova in una ciotola, aggiungere lo zucchero e sbattere fino a ottenere un composto omogeneo.
Aggiungere l’olio e il latte e mescolare bene.
Mischiare e setacciare in una ciotola tutte le farine e il baking powder.
Unirli poco alla volta al composto e mescolare fino a che il tutto risulti cremoso e senza grumi.
Versare l’impasto negli stampi da muffin preventivamente imburrati e infarinati fino a riempirli per tre quarti.
Ponerli in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 15-20 minuti.

E con il caffé?
E dopo pranzo?
E quando si torna stanchi dal lavoro?
Muffins a manetta!!!

P.S. Ovviamente, il mulino per cereali non é necessario per fare questi muffins. In super-mercato si possono trovare tutti i tipi di farina.

Γρήγορη συνταγούλα, δημιουργήθηκε για να δοκιμάσω τον καινούριο μου μύλο δημητριακών. Ιδανική για εκείνα τα πρωινά που ξυπνάς και σου φαίνονται ανοιξιάτικα, αλλά καταβάθος κάνει ακόμα λίγο κρύο (στην ουσία αυτό που συμβαίνει το 90% των ημερών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στη Γερμανία). Αφήνουν ένα “ζεστό” άρωμα στην κουζίνα, που σου φαίνεται σα να ζεις στο Μικρό σπίτι στο λειβάδι. Ορίστε, κοπιάστε!

Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Υλικά (περίπου 12 muffins)

2 αυγά
150 g ζάχαρη
1 κουπίτσα ελαιόλαδο
1 κουπίτσα γάλα
150 g αλεύρι μαλακό
50 g ριζάλευρο
50 g αλεύρι αμυγδάλων
50 g manitoba
1 φακελάκι baking powder

Οδηγίες

Σπάμε τα αυγά σε ένα μπώλ, προσθέτουμε τη ζάχαρη και χτυπάμε καλά μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Προσθέτουμε το λάδι και το γάλα και ανακατεύουμε καλά.
Κοσκινίζουμε σε ένα μπώλ τα αλεύρια με το baking powder.
Τα προσθέτουμε σιγά σιγά στο μίγμα και ανακατεύουμε μέχρι το μείγμα να είναι κρεμώδες και χωρίς σβώλους.
Χύνουμε το μίγμα στα φορμάκια για muffin, τα οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει, μέχρι να είναι γεμάτα κατά τρία τέταρτα.
Τα βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 15-20 λεπτά.

Και με τον καφέ;
Και μετά το φαγητό;
Και όταν γυρίσουμε κουρασμένοι από τη δουλειά;
Muffins παντός καιρού!

Υ.Γ. Φυσικά, δε χρειάζεται να έχετε μύλο δημητριακών. Στο σούπερ-μάρκετ, μπορείτε να βρείτε όλων των λογιών τα αλεύρια.

Polpette di gamberetti – Κεφτεδάκια από γαριδούλες

Konstantina — Sat, 02 May 2009 06:00:55 +0000

Goettingen é in Bassa Sassonia, che si trova nella Germania del Nord. Probabilmente però non siamo abbastanza al nord da poter trovare il pesce fresco. Cioè, per rendere il concetto chiaro: qui NON ci sono le pescherie. Vi rendete conto? Siamo a due ore da Amburgo, il porto più grande della Germania e compriamo il pesce surgelato, che ovviamente non viene da Amburgo, ma da posti esotici, tipo: il triangolo delle Bermude, le Isole Kerguelen ecc. Ogni volta che io e Herr D. andiamo al super-mercato, ci troviamo di fronte ad un dilemma: cerchiamo nel banco surgelati con la speranza di trovare qualche pesce proveniente dal Mediterraneo o da mari limitrofi arricchendo nello stesso momento le nostre conoscenze geografiche, oppure diamo un’occhiata al banco del pesce “fresco” che solo a guardarlo ti provoca una profonda sensazione di tristezza e a volte anche di altruismo: lo compreresti giusto per salvarlo dall’umiliazione di trovarsi immerso tra marinate unte e acquose. Tutto questo era una premessa per dire che, quando scrivo di ricette di pesce, c’è sempre la ferita aperta della mancanza del pesce fresco e per spronarvi a gioire del fatto che voi, quando andate a comprare il pesce, avete solo l’imbarazzo della scelta. Detto questo, ecco qui una ricetta perfetta per il dopo-primo-maggio se vi sono avanzati dei gamberetti in frigo.

Polpette di gamberetti

Ingredienti

250 ml latte
2 cucchiai di olio di oliva
2 cucchiai di farina
1 uovo
300 gr gamberetti
un mazzetto di prezzemolo
un pezzettino di zenzero
pangrattato
sale e pepe
olio per friggere
farina per infarinare le polpette

Procedimento

Preparare una besciamella densa: mescolare la farina con l’olio d’oliva e aggiungere poco a poco il latte. Mettere il tutto suo fuoco e continuare a mescolare fino ad ottenere una besciamella che si stacchi dai bordi della pentola. Lasciar raffreddare.
Aggiungere l’uovo nella besciamella e mescolare bene.
Tritare nel pimer i gamberetti assieme al prezzemoloe allo zenzero e aggiungere nella besciamella.
Aggiustare di sale e pepe.
Aggiustare la densità della besciamella col pangrattato e un po’ di farina in modo da poter lavorare l’impasto in polpette. Lasciar in frigo per mezz’oretta, dopodichè formare delle polpette, infarinarle e friggerle in olio caldo per 5-7 minuti finchè non risultino dorate.

P.S. In questi giorni sono in Grecia e mi strafogo di pesce fresco: orate, polipo e chi piu’ ne ha piu’ ne metta!!!

Το Γκέττινγκεν ανήκει στο κρατίδιο της Χαμηλής Σαξονίας, που βρίσκεται με τη σειρά του στη Βόρεια Γερμανία. Προφανώς όμως δεν είμαστε αρκετά βόρεια ώστε να να μπορούμε να βρούμε φρέσκα ψάρια. Δηλαδή, για να σας το εξηγήσω καλύτερα: εδώ ΔΕΝ υπάρχουν ιχθυοπωλεία. Το συνειδητοποιείτε; Είμαστε δύο ώρες από το Αμβούργο, το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας και αγοράζουμε κατεψυγμένα ψάρια, που προφανώς δεν προέρχονται από το Αμβούργο, αλλά από μέρη εξωτικά όπως το Τρίγωνο των Βερμούδων, τα Νησιά Κεργκουέλεν κλπ. Κάθε φορά που εγώ και ο Herr D. πηγαίνουμε στο σούπερ-μάρκετ, βρισκόμαστε μπροστά σε δίλημμα: πάμε στα κατεψυγμένα με την ελπίδα να βρούμε κάτι που προέρχεται από τη Μεσόγειο ή τέλος πάντων από θάλασσες γειτονικές και συγχρόνως να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας στη Γεωγραφία ή καλύτερα να ρίξουμε μια ματιά στα “φρέσκα” ψάρια που, και μόνο που τα κοιτάζεις, σου προκαλούν μιζέρια και καμιά φορά ακόμα και αισθήματα αλτρουισμού: σου έρχεται να τα αγοράσεις μόνο και μόνο για να τα σώσεις από την ταπείνωση του να κολυμπανε σε μαρινάτες νερουλές και λιπαρές. Τα παραπάνω ήταν μια εισαγωγή για να σας πω ότι, όταν στη συνταγή που γράφω υπάρχει ψάρι, υπάρχει και η ανοιχτή πληγή της βαθιάς επιθυμίας για φρέσκο ψαράκι, αλλά και για να σας θυμήσω πόσο πρέπει να χαίρεστε που έχετε τη δυνατότητα επιλογής! Ακολουθεί συνταγή ιδανική για μετά-την-Πρωτομαγιά σε περίπτωση που σας έχουν περισσέψει γαριδούλες στο ψυγείο.

Κεφτεδάκια από γαριδούλες

Υλικά

250 ml γάλα
2 κουταλιές ελειόλαδο
2 κουταλιές αλεύρι
1 αυγό
300 gr γαριδούλες
ένα ματσάκι μαϊντανό
ένα κομματάκι πιπερόριζα
τριμμένη φρυγανιά
αλάτι και πιπέρι
λάδι για τηγάνισμα
αλεύρι για να αλευρώσουμε τα κεφτεδάκια

Οδηγίες

Ετοιμάζουμε μία πηχτή μπεσαμέλ: ανακατεύουμε το αλέυρι με το ελιόλαδο και προσθέτουμε σιγά σιγά το λάδι. Βάζουμε στη φωτιά και συνεχίζουμε να ανακατεύουμε μέχρι η μπεσαμέλ να ξεκολλάει από την κατσαρόλα. Την αφήνουμε να κρυώσει.
Προσθέτουμε στην μπεσαμέλ το αυγό και ανακατεύουμε.
Περνάμε από το μούλτι τις γαριδούλες, την πιπερόριζα και το μαϊντανό και τα προσθέτουμε στη μπεσαμέλ.
Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
Προσθέτουμε στο μίγμα αλεύρι και φρυγανιά τριμμένη ώστε να γίνεται να το δουλέψουμε σε κεφτεδάκια. Αφήνουμε στο ψυγείο για μισή περίπου ώρα, στη συνέχεια φτιάχνουμε τα κεφτεδάκια, τα αλευρώνουμε και τα τηγανίζουμε σε καυτό λάδι για 5-7 λεπτά μέχρι να πάρουν χρώμα.

…Αυτές τις μέρες είμαι στην Ελλάδα και βγάζω τα απωθημένα μου με το φρέσκο ψάρι: τσιπούρες, χταπόδι και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή μου!

Che paura il dado di verdura!! (del super-mercato) – Κύβος λαχανικών

Konstantina — Tue, 28 Apr 2009 16:36:38 +0000

Allora diciamolo: a casa nostra non siamo propio l’esemplare della cucina macrobiotica. Si mangia un po’ di tutto, cercando sempre di tenere un giusto equilibrio tra salute e sapore, perchè va bene che anche la cucina salutare può essere saporita, però, dai, non raccontiamoci la storia dell’orso…ci sono delle cose zozzissime che sono da leccarsi le dita!! Su una cosa però non faccio sconti: le cose fatte in casa. Se una cosa si può fare in casa in tempi sperimentalmente realistici (si vede che sto facendo il dottorato in fisica??), allora io ci provo: burro, lievito naturale (su questo ci sto ancora lavorando…finora con risultati scarsi, allora se avete dei suggerimenti, vi aspetto numerosi!!), miele (scherzo!).

In giro per la rete si possono trovare tante ricette su come fare il dado in casa. Quella che preferisco io e che non manca mai da casa nostra é il dado di Petula, perchè non é ne troppo ne poco, ma ha quel giusto tocco di macrobiotico che lo rende diverso (e anche buonissimo ovviamente!). Ecco qui la mia versione:

Dado di verdure

Ingredienti

3-4 cucchiai di olio
3 gambi di sedano
2 gambi di rabarbaro
1 porro
2 carote
1 cipolla grossa
2 cipollotti
1 zucchina
1 mazzetto di prezzemolo
10 foglie di basilico
10 foglie di menta
2 rametti di rosmarino
150 gr di sale
150 gr di miso

Procedimento

Pulire le verdure e tagliarle a pezzettini come per un soffritto.
Versare l’olio in una pentola a fondo spesso.
Aggiungere le verdure e gli aromi.
Coprire il tutto con il sale e il miso.
Mettere sul fuoco. Inizialmente a fuoco alto, poi, dopo una decina di minuti a fuoco medio-basso.
Attenzione! Non cedete alla tentazione di aggiungere acqua! L’acqua che rilasceranno le vedure sarà sufficiente!
Cuocere per un’oretta, dopodichè, a cottura ultimata, passare con un frullatore ad immersione.
Rimettere sul fuoco e far addensare per una decina di minuti.
Versare il dado ancora caldo in un barattolo di vetro ben pulito, chiudere e lasciar rafreddare.

…Ovviamente, questo dado si può fare di diversi gusti, con le verdure della vostra preferenza. Si può conservare in frigo per mesi. Io lo metto nel congelatore, tanto, con la quantità di sale che ha, in pratica non si surgela, ma rimane morbido e pronto all’uso! Un cucchiaino di dado corrisponde ad un cubetto classico e dà un sapore buonissimo a brodi, minestre, risotti…insomma…un po’ dapertutto!

EDIT 18.05.2009: Seguo il consiglio di Lenny e partecipo con questa ricetta al concorso “Sotto vetro” di Virginia del blog Lo spilucchino.

Λοιπόν, εδώ που τα λέμε, το σπίτι μας δεν είναι και το βασίλειο της μακροβιοτικής κουζίνας. Τρώμε τα πάντα, προσέχοντας βέβαια να κρατάμε τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο υγιές και το νόστιμο. Γιατί εντάξει, συμφωνώ ότι και η υγιής διατροφή μπορεί να είναι νόστιμη, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε…καμιά φορά το “βρώμικο” είναι να γλείφεις τα δάχτυλά σου!! Σε ένα πράγμα όμως δεν κάνω σκόντο: στο σπιτικό. Αν κάτι μπορώ να το φτιάξω στο σπίτι σε εφικτούς πειραματικούς χρόνους (φαίνεται ότι κάνω διαδκτορικό στη Φυσική;;), τότε χωρίς αμφιβολία θα το δοκιμάσω: βούτυρο, προζύμι (το προζύμι είναι μία πονεμένη ιστορία, ακόμα το προσπαθώ χωρίς αποτέλεσμα, αν έχετε συμβουλές να μου δώσετε, σας περιμένω!!), μέλι (πλάκα κάνω!).

Στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε ένα σωρό συνταγές για το πώς να φτιάξετε κύβο λαχανικών στο σπίτι. Η αγαπημένη μου συνταγή είναι ο κύβος της Πετούλας, επειδή δεν είναι ούτε υπερβολικός ούτε λειψός, έχει τη σωστή δόση μακροβιοτισμού που τον κάνει ξεχωριστό από όλους τους άλλους (και εκτός από ξεχωριστό τον κάνει και νοστιμότατο!). Παρακάτω θα βρείτε τη δική μου έκδοση του “μαγικού κύβου”:

Κύβος λαχανικών

Υλικά

3-4 κουταλιές λάδι
3 μίσχους σέλινο
2 μίσχους ραβέντι
1 πράσο
2 καρότα
1 κρεμμύδι μεγάλο
2 κρεμμυδάκια φρέσκα
1 κολοκυθάκι
1 ματσάκι μαϊντανό
10 φύλλα βασιλικό
10 φύλλα μέντας
2 κλωναράκια δενδρολίβανο
150 gr αλάτι
150 gr μίζο

Οδηγίες

Πλένουμε τα λαχανικά και τα κόβουμε σε μικρά κομματάκια.
Βάζουμε το λάδι σε μια κατσαρόλα με χοντρό πάτο.
Προσθέτουμε τα λαχανικά και τα μυρωδικά.
Πάνω πάνω βάζουμε το αλάτι και το μίζο.
Βάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά, αρχικά σε δυνατή φωτιά για κανένα 10λεπτο και στη συνέχεια σε μέτρια προς χαμηλή φωτιά.
Προσοχή! Μην ενδώσετε στον πειρασμό να προσθέσετε νερό! Το νερό που θα βγάλουν τα λαχανικά είναι υπέρ-αρκετό!
Αφήστε στη φωτιά για μία περίπου ώρα. Κατόπιν, περάστε τα λαχανικά με το μπλέντερ χειρός.
Ξαναβάλτε στη φωτιά για κανένα 10λεπτο μέχρι να δέσει καλά.
Γεμίστε με τον κύβο ακόμα ζεστό γυάλινα βαζάκια, τα οποία θα έχετε προηγουμένως πλύνει καλά. Κλείστε τα και αφήστε τα να κρυώσουν.

…Και βέβαια, μπορείτε να φτιάξετε κύβους διαφόρων γεύσεων, με τα λαχανικά της αρεσκείας σας. Διατηρείται στο ψυγείο για μήνες. Εγώ τον βάζω στον κατάψυξη, έτσι κι αλλιώς, έχει τόσο αλάτι, που στην ουσία δεν παγώνει, μένει μαλακός και έτοιμος για χρήση! Μια κουταλιά αντιστοιχεί στην ποσότητα ενός κλασσικού κύβου και δίνει υπέροχη γεύση σε ζωμούς, σούπες, ριζότα…με λίγα λόγια…σε όλα τα πιάτα στα οποία θέλετε να δώσετε έναν ξεχωριστό τόνο!

EDIT 18.05.2009: Κατόπιν προτροπής της Lenny, συμμετέχω με αυτή τη συνταγή στο διαγωνισμό “Σε γυάλινα βαζάκια” της Virginia από το blog Lo spilucchino.

Ode a Cavoletto – Ωδή στο Λαχανάκι

Konstantina — Fri, 24 Apr 2009 22:01:22 +0000

Girovolando quà e là per i foodblogs, ho trovato questo concorso:

Non vi preoccupate, non mi sono già montata la testa aspirando alla vincita con il mio nuovissimo blog! In questa occasione, il candidato vincitore non é il blog che partecipa al concorso, bensì il blog da cui é stata “rubata” la ricetta. Ed io ce l’avrei in mente un blog del quale ho “testato” tante ricette. Adattate ai miei gusti, certo, ma l’idea, l’ispirazione, la voglia di mettermi ai fornelli sono tutti suoi. Partecipo allora al concorso per “rendere omaggio ” ad uno dei miei blogs preferiti, il Cavoletto di Bruxelles. La ricetta originale si trova qui.

Torta salata di pere, noci e gorgonzola

Ingredienti

180 g farina
3 uova
100 ml olio d’oliva
100 ml latte>
150 g emmental
1 pera
50 g noci
200 g gorgonzola dolce
paprica piccante
una bustina (15 g) di baking-powder
sale e pepe

Procedimento

Sbattere le uova con il latte e l’olio.
Aggiungere la farina mescolata con il baking-powder.
Tagliare il gorgonzola a pezzetti.
Trittare le noci.
Sbucciare la pera e tagliarla a dadini piccoli.
Grattugiare l’emmental.
Aggiungere uno a uno tutti gli ingredienti all’impasto.
Condire con la paprica, sale e pepe.
Versare l’impasto in uno stampo da plumcake imburrato ed infarinato
Far cuocere a 180° C per circa 50 minuti, finché la torta sia dorata.

…Stuzzicchino ideale per una serata con amici, ma anche come antipasto. Accompagna perfettamente l’aperitivo nazionale di “noi” Veneti, lo spritz.

Edit 12.06.2009: Con questa ricetta partecipo alla Raccolta di cakes salati di Micaela!

Τριγυρίζοντας σε διάφορα foodblogs, βρήκα αυτόν εδώ το διαγωνισμό.

Μην ανησυχείτε, δεν την ψώνισα ακόμα ώστε με ένα και μοναδικό post στο blog μου να έχω βλέψεις νικήτριας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο υποψήφιος νικητής δεν είναι το blog που παίρνει μέρος στο διαγωνισμό, αλλά το blog από το οποίο έχει “κλαπεί” η συνταγή. Κι εγώ έχω στο νου μου ένα blog από το οποίο έχω αντιγράψει ουκ ολίγες συνταγές. Προσαρμοσμένες στα γούστα μου μεν, αλλά η ιδέα, η έμπνευση, η όρεξη για μαγείρεμα είναι όλα δικά της. Συμμετέχω λοιπόν σε αυτό το διαγωνισμό με σκοπό να “αποδώσω τιμές” σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου blogs, το Λαχανάκι Βρυξελλών.

Αλμυρό κέικ με αχλάδια, καρύδια και γκοργκονζόλα

Υλικά

180 g αλεύρι
3 αυγά
100 ml ελαιόλαδο
100 ml γάλα
150 g έμενταλ
1 αχλάδι
50 g καρύδια
200 g γκοργκονζόλα γλυκό (υπάρχει και πικάντικο)
πάπρικα τριμμένη πικάντικη
15 g baking-powder
αλάτι και πιπέρι

Οδηγίες

Χτυπάμε τα αυγά με το λάδι και το γάλα.
Προσθέτουμε το αλεύρι το οποίο έχουμε προηγουμένως ανακατέψει με το baking-powder.
Κόβουμε το γκοργκονζόλα σε κομματάκια
Τρίβουμε τα καρύδια.
Ξεφλουδίζουμε το αχλάδι και το κόβουμε σε μικρά κυβάκια.
Τρίβουμε το έμενταλ.
Προσθέτουμε ένα-ένα όλα τα υλικά στο μείγμα των αυγών.
Νοστιμίζουμε με την πάπρικα, αλάτι και πιπέρι.
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα ψησίματος και ρίχνουμε μέσα το μείγμα μας.
Ψήνουμε στους 180° C για 50 περίπου λεπτά, μέχρι το κέικ μας να πάρει χρώμα.

…Ιδανικός μεζές για μια βραδιά με φίλους ή σαν ορεκτικό. Συνοδεύεται τέλεια με spritz, το “εθνικό” ποτό “ημών” των Βενετών.

Citrus Curd

Konstantina — Wed, 22 Apr 2009 15:42:21 +0000

Less is more…oppure, come direbbe un’artista eccellente del 21simo secolo: Out is the new in…

Segue ricetta salva-vita*, perfetta per occasioni di emergenza, dato che non bisogna nemmeno andare al super-mercato: gli ingredienti ce li avete già da qualche parte nascosti in cucina:

Crema di agrumi

Ingredienti

2 arance
1 limone
150 g zucchero
4 uova
100 g burro
1 cucchiaio colmo di amido di mais (variare in base a quanto densa si vuole la crema)

Procedimento

Lavare le arance e grattugiare la loro buccia.
Estrarne il loro succo insieme al succo del limone.
Diluire la fecola nel succo.
In un recipiente adatto a cottura a bagno-maria mescolare il succo, la buccia, lo zucchero, le uova e il burro tagliato a pezzetti.
Mettere il recipiente in un pentolino con un po’ di acqua e far bollire a fuoco basso. Mescolare di continuo per una decina di minuti fino a quando la crema si sarà addensata.
Versare la crema ancora calda in un barattolo di vetro, chiudere, lasciar rafreddare e conservare in frigo.

..E mentre stai li e non riesci a decidere se spalmarla sul pan di spagna, riempirci i biscotti, le crepes o la crostata, ti accorgi di stare col dito nel vasetto e della crema non rimane che un ricordo dolce…

*a parte essere salva-vita, questa ricetta appartiene anche alla categoria “cibo-coccola”. Il cibo-coccola può essere qualsiasi cosa, dalla minestra fumante che ci preparava la mamma quando avevamo il raffreddore, al pane soffice e croccante cotto al forno a legna della nonna. La coccola non la offre il cibo stesso, ma le memorie legate ad esso, i sapori, i profumi e il calore che ci avvolgono al solo pensiero. E’ il cibo che si cerca quando il mondo sembra troppo grande e si ha solo bisogno di sentirsi rassicurati che “si, domani sarà un giorno migliore!”.

Less is more…. ή, όπως θα έλεγε και μία εξέχουσα καλλιτέχνις του 21ου αιώνα: Out is the new in…

Ακολουθεί life-saver συνταγή*, ιδανική για επείγουσες καταστάσεις, γιατί δε χρειάζεται καν να πάτε super-market: τα υλικά τα έχετε ήδη, κάπου κρυμμένα στην κουζίνα:

Κρέμα εσπεριδοειδών

Υλικά

2 πορτοκάλια
1 λεμόνι
150 g ζάχαρη
4 αυγά
100 g βούτυρο
1 γεμάτο κουτάλι corn-flour (ανάλογα με το πόσο ρευστή θέλετε να βγει η κρέμα)

Οδηγίες

Πλένουμε τα πορτοκάλια και ξύνουμε τη φλούδα τους.
Στίβουμε το λεμόνι και τα πορτοκάλια.
Λιώνουμε το corn-flour μέσα στο χυμό.
Βάζουμε το χυμό με τα εναπομείνοντα υλικά σε ένα σκεύος κατάλληλο για bain-marie, το οποίο με τη σειρά του βάζουμε σε κατσαρολάκι με λίγο νερό και ανακατεύουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να δέσει.
Όταν είναι έτοιμο, κι ενόσω είναι ακόμα ζεστό, το βάζουμε σε γυάλινο βαζάκι και το αφήνουμε να κρυώσει. Διατηρείται στο ψυγείο.

…Κι εκεί που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θα την αλείψεις στο παντεσπάνι, αν θα την κάνεις γέμιση για μπισκότα, για κρέπες ή για τάρτες, ανακαλύπτεις ότι είσαι με το δάχτυλο μέσα στο βαζάκι και από την κρέμα δεν έχει μείνει παρά μια γλυκιά ανάμνηση…

* εκτός από life-saver, αυτή η συνταγή εμπίπτει και στην κατηγορία “φαγητό-χάδι”. Φαγητό-χάδι μπορεί να είναι οτιδήποτε, από την αχνιστή κοτόσουπα που μας έφτιαχνε η μαμά όταν ήμασταν συναχωμένοι, μέχρι το αφράτο και τραγανό φωμί ψημένο στο χτιστό φούρνο της γιαγιάς. Το χάδι δεν το προσφέρει το ίδιο το φαγητό, αλλά οι αναμνήσεις που είναι δεμένες μαζί του, οι γεύσεις, τα αρώματα και η ζεστασιά που μας τυλίγουν και μόνο με τη σκέψη του. Είναι το φαγητό που αναζητάμε όταν ο κόσμος μας φαίνεται τρομακτικά τεράστιος και εμείς έχουμε μόνο ανάγκη από φροντίδα και προδέρμ…