Exei Gousto » A colazione – Για πρωινό

Waffles all’arancia – Βάφλες πορτοκάλι

Konstantina-admin — Sun, 21 Mar 2010 21:36:52 +0000

Sono pessima, lo so!!! Direte voi ormai ho finito il dottorato, non ho più scuse per non postare nuove ricette! Jein! (come direbbero i tedeschi, cioè ja+nein). Sì, ho decisamente più tempo libero, appunto per questo ho voglia zero di chiudermi dentro e passare ore e ore davanti al computer…per non dire della voglia di cucinare che per qualche motivo è ai minimi registrati, cioè sì, cucino, non mangio più il buonissimo riso alla cantonese di Herr D. per una settimana di fila ed è da un bel po’ che i delivery ci hanno cancellati dalla lista dei clienti preferiti. Però cucino sano e noioso, questo non per dire che la cucina sana è anche noiosa, ma la mia cucina sana lo è eccome!

Un paio di domeniche fa però mi sono alzata sentendomi troppo buona e generosa: di solito la domenica mattina il grembiule appartiene a Herr D. Da buon marito si deve alzare, preparare la colazione e portarla a letto. Questa volta gli è andata bene, grazie alla mia curiosità di usare il nostro nuovo aggeggio, la piastra per i waffles!

Waffles all’arancia

Ingredienti

120 g di farina
50 g di zucchero
1 bustina (16 g) lievito per dolci
2 uova grandi
170 ml di latte
35 g di burro
4 cucchiai di yogurt all’arancia

Procedimento

Mischiare in una ciotola gli ingredienti secchi: la farina, lo zucchero ed il lievito.
In una seconda ciotola sbattere i tuorli con il latte.
Unire questo composto alla farina e mescolare fino ad ottenere una crema omogenea e liscia.
In una piccola padella o nel microonde scaldare il burro in modo che si sciolga senza bruciarsi!
Unire all’impasto e mescolare.
Aggiungere lo yogurt e mescolare ancora.
Montare a neve (non fermissima) gli albumi ed unirli delicatamente all’impasto.
Accendere la piastra apposita per i waffles. Non appena sarà sufficientemente calda, disporre 3-4 cucchiai (dipende dalla dimensione della piastra) di pastella sulla piastra e chiudere il coperchio. Attendere 3-5 minuti (seguire le indicazioni del produttore) e…voilà les gaufres belges!

Suona facile, no? E invece no! Non lo è stato per niente! Fino al punto “Accendere la piastra” è stato un gioco da bambini. Dopodiché è cominciata la festa. Al primo round ho messo troppa pastella e, appena chiuso il coperchio, si è gonfiata ed usciva da tutte le parti come un mostro! Al secondo round (pauraaaaa) ne ho messa troppo poca, per cui non arrivava alla piastra di sopra e non si è cucinata bene. Dopo 2-3 tentativi non proprio fruttuosi, e con l’aiuto incondizionato di Herr D. che non vedeva l’ora di fare colazione…ci siamo finalmente riusciti!!!

Χάθηκα πάλι, το ξέρω, ντροπή και όνειδος! Τώρα πια, θα μου πείτε, τελείωσες το διδακτορικό, δεν έχει πια δικαιολογίες! Jein! (όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μου οι Γερμανοί, δηλαδή ja+nein). Ναι, έχω σίγουρα πιο πολύ χρόνο, τον οποίο όμως δεν έχω όρεξη και σκοπό να τον περνάω μπροστά από το κομπιούτερ…για να μη σας πω για την όρεξή μου για μαγειρική, που έχει χτυπήσει τιμές απολύτου μηδενός! Δηλαδή όχι ότι δε μαγειρεύω, μαγειρεύω! Δεν τρώω πια το πεντανόστιμο κινέζικο ρύζι με λαχανικά του Herr D. για μια εβδομάδα στη σειρά και εδώ και κάμποσο καιρό τα ντιλίβερι μας έσβησαν από τη λίστα τους με τους αγαπημένους πελάτες. Μαγειρεύω λοιπόν, αλλά “υγιεινό και βαρετό”, όχι ότι η υγιεινή κουζίνα είναι και απαραίτητα βαρετή, αλλά η δική μου υγιεινή κουζίνα είναι αναμφίβολα!

Πριν κανα δυο Κυριακές όμως, ξύπνησα με ένα συναίσθημα υπέρτατης γενναιοδωρίας: κανονικά, Κυριακή πρωί η ποδιά ανήκει στον Herr D. Σαν καλός σύζυγος σηκώνεται, ετοιμάζει το πρωινό και το φέρνει στο κρεβάτι. Αυτή τη φορά του χαμογέλασε η τύχη και ανέλαβα εγώ το πρωινό, ας είναι καλά η περιέργειά μου να δοκιμάσω την καινούρια μας βαφλιέρα!

Βάφλες με άρωμα πορτοκαλιού

Υλικά

120 g αλεύρι
50 g ζάχαρη
16 g μπέικιν πάουντερ
2 μεγάλα αυγά
170 ml γάλα
35 g βούτυρο
4 γιαούρτι πορτοκάλι

Οδηγίες

Σε ένα μπωλ βάζουμε τα στεγνά υλικά: το αλεύρι, τη ζάχαρη και το μπέικιν.
Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τους κρόκους με το γάλα.
Αναμιγνύουμε τα περιεχόμενα των δύο μπωλ και ανακατεύουμε μέχρι να πάρουμε ένα ομοιόμορφο μείγμα.
Σε ένα τηγανάκι ή στο φούρνο μικροκυμάτων ζεσταίνουμε το βούτυρο μέχρι να λειώσει, χωρίς όμως να το κάψουμε!
Το προσθέτουμε στο μείγμα μας και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε το γιαούρτι και ανακατεύουμε.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών μέχρι να αφρατέψουν και να γίνουν μια μαλακή μαρέγκα.
Τα προσθέτουμε στο μείγμα και ανακατεύουμε με προσοχή για να μη “σπάσει” η μαρέγκα.
Ανάβουμε τη συσκευή για βάφλες (κατά κόσμον βαφλιέρα). Όταν κάψει, βάζουμε 3-4 κουταλιές (η ποσότητα εξαρτάται βέβαια από το μέγεθος της πλάκας) από το μείγμα στην πλάκα, τις απλώνουμε ομοιόμορφα, κλείνουμε το καπάκι και μετά από 3-5 λεπτά (ακολουθείστε τις οδηγίες του κατασκευαστή)…voilà les gaufres belges!

Εύκολο ακούγεται, έτσι δεν είναι; Ε λοιπόν δεν ήταν! Μέχρι το σημείο “ανάβουμε τη συσκευή” όλα μια χαρά, πανεύκολα! Μετά άρχισε το πανηγύρι. Στον πρώτο γύρο έβαλα πολύ υλικό στη βαφλιέρα και μόλις την έκλεισα, άρχισε να φουσκώνει και να χύνεται από παντού! (και δώστου μετά καθάρισμα!). Μετά έβαλα πολύ λίγο, οπότε δεν έφτανε στην πάνω πλάκα της βαφλιέρας και ψήθηκε λιγότερο απ’ότι η κάτω μεριά. Μετά από 2-3 τέτοιες αποτυχημένες προσπάθειες, και με την αμέριστη βοήθεια και συμπαράσταση του Herr D. που δεν έβλεπε την ώρα να φάει πρωινό…επιτέλους τα καταφέραμε!!!

Torta al cioccolato di quinoa rosso – Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Konstantina — Wed, 21 Oct 2009 10:41:41 +0000

Dada (un mese fa) e Rosmarina mi hanno invitato a partecipare al giochino-confessione e rivelarvi 10 cose che non sapete di me. Alcune forse le avrete già intuite fra le righe di questo blog…ma va bene lo stesso, no?
1. E da due mesi che cerco di ridurre al minimo l’uso di cosmetici commerciali. Uso puro sapone di Marsiglia per lavarmi i capelli, deodorante e crema per il corpo fatti in casa, idem il detersivo per i piatti…e mi trovo benissimo e con molti meno sensi di colpa verso l’ambiente!
2. Ho scelto di studiare fisica perché per me era come studiare filosofia. Mi illudevo di poter trovare risposte alle mie domande. E invece sono ancora qui dieci anni dopo e non ho capito un bel niente…
3. Vorrei essere contemporaneamente: insegnante di yoga, ostetrica, cuoca e venditrice di marmellate e tante altre cose che non sarò mai.
4. Il mio primo grande viaggio da sola l’ho fatto a 14 anni: USA e Canada per tre mesi. E da allora non mi sono fermata. Adoro viaggiare, vorrei girare il mondo lavorando e imparando dalla gente locale…
5. Ho paura del buio. Quando sono sola in casa la sera, per andare dalla cucina in soggiorno, vado in soggiorno, accendo la luce, torno in cucina, spengo la luce, torno in soggiorno.
6. Potrei vivere di patatine. Quelle super schifose nel sacchetto. E più sono unte più mi piacciono. Tutto colpa di mia mamma che non me le faceva mai mangiare quando ero piccola e mi ha creato un complesso . Ultimamente però posso dire con orgoglio di poter controllare la mia “patatofilia”.
7. Al primo anno dell’Università, per respingere le avances di un compagno di classe, gli ho detto che non potevo uscire con lui perché nel mio destino c’era scritto che dovevo sposarmi con un Italiano. Profezia o autosuggestione?
8. Ho una personalità ossessiva-compulsiva. Quando mi metto a fare una cosa non riesco proprio a staccarmi…passo notti insonni a cucinare, a fare a maglia e…a mangiare patatine:)
9. Mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco.
10. Fare shopping mi turba da morire. Mi da fastidio la musica unz-unz che c’è nella maggior parte dei negozi, la gente che butta i capi per terra, per non parlare poi dei vestiti…molto difficilmente trovo qualcosa che mi piaccia veramente.

Dicevo…odio fare shopping, però ho un nuovo negozio preferito! Certo non di abbigliamento: il Reformhaus, pieno di sacchetti di semi, cereali, farine. Vabbè…che poi vende anche cose tipo “sale ayuverdico” per le bio-vittime è un altro discorso. Anche loro devono fare marketing purtroppo…L’ultima volta sono tornata a casa con un sacchetto di quinoa rosso. Quello “normale” giallo l’avevo già cucinato un paio di volte ed ero molto curiosa di assaggiare il sapore anche di quello rosso. Non so se è stata la mia impressione, ma quello rosso ha un profumo molto più intenso, più “della terra”. Parte del contenuto del sacchetto è stato macinato nel mio super-macina-cereali. La cosa che più mi è piaciuta nel macinare il quinoa è stato che non lascia la pula così come anche il kamut. Mentre quando macino il grano o l’avena devo sempre setacciare la farina per separarla dalle glumelle. E siccome in questa casa non si butta niente, le glumelle poi le uso per decorare la superficie del pane prima di infornarlo, a mο’ di sesamo per intenderci. Per la ricetta mi sono ispirata a questo post…con i dovuti adattamenti;)

Torta di quinoa rosso

Ingredienti

130 g di cioccolato fondente
100 g di burro
100 g di zucchero muscovado
60 g di farina di quinoa rosso
8 g di lievito istantaneo per dolci (per i celiaci lievito senza glutine)
3 uova
la scorza di un limone

Procedimento

Far sciogliere a bagno maria il cioccolato fondente insieme al burro.
Separare i tuorli dagli albumi.
Sbattere i tuorli con lo zucchero fino ad ottenere una crema bianca e leggera.
Aggiungere il cioccolato con il burro e la scorza di limone e mescolare bene.
Una volta amalgamati bene, aggiungere la farina setacciata ed il lievito e mescolare ancora.
In una ciotola montare a neve gli albumi ed uniteli delicatamente al composto.
Versare il tutto in uno stampo da plum cake imburrato ed infarinato.
Mettere lo stampo in forno preriscaldato a 180 gradi per 35 minuti ca. Per verificare che sia cotta, infilare nella parte centrale della torta uno stuzzicadenti. Tirando fuori lo stuzzicadenti deve risultare quasi asciutto, non completamente, visto che questa torta deve rimanere umida.

Aspetto ricette e suggerimenti per il resto del quinoa rimasto nel sacchetto!

Η Dada (πριν ένα μήνα) και η Rosmarina με κάλεσαν να συμμετάσχω στο παιχνίδι-εξομολόγηση και να σας αποκαλύψω δέκα πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Κάποια από αυτά ίσως να τα έχετε ήδη καταλάβει μέσα από τις γραμμές αυτού του μπλογκ…αλλά δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;
1. Εδώ και δυο μήνες περίπου προσπαθώ να μειώσω στο ελάχιστο δυνατό τη χρήση καλλυντικών του εμπορίου. Χρησιμοποιώ σαπούνι Μασσαλίας για τα μαλλιά, σπιτικό αποσμητικό και κρέμα σώματος, το ίδιο και για το απορρυπαντικό πιάτων…και δουλεύουν μια χαρά και νιώθω και λιγότερες τύψεις απέναντι στο περιβάλλον!
2. Αποφάσισα να σπουδάσω Φυσική, γιατί για μένα ήταν σα να σπούδαζα φιλοσοφία. Παραμυθιαζόμουνα ότι μπορούσα να βρω απαντήσεις στις απορίες μου. Κι είμαι ακόμα εδώ μετά από δέκα χρόνια και δεν έχω καταλάβει την τύφλα μου!
3. Θα ήθελα να είμαι συγχρόνως: δασκάλα γιόγκα, μαία, μαγείρισσα και πωλήτρια μαρμελάδων και άλλα πολλά που δε θα γίνω ποτέ.
4. Το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι μόνη μου το έκανα όταν ήμουν 14. ΗΠΑ και Καναδάς για τρεις μήνες. Και από τότε δε σταμάτησα. Λατρεύω τα ταξίδια, θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο δουλεύοντας και μαθαίνοντας από τους ντόπιους…
5. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι το βράδυ, για να πάω από το την κουζίνα στο σαλόνι, πάω στο σαλόνι, ανάβω το φως, γυρίζω στην κουζίνα, σβήνω το φως και γυρίζω στο σαλόνι.
6. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο μα πατατάκια. Και όσο πιο λαδερά και γλιτσερά τόσο το καλύτερο. Και για όλα φταίει η μαμά μου που δε με άφηνε να τρώω πατατάκια όταν ήμουν μικρή και μου δημιούργησε σύνδρομο στέρησης πατατακίων. Τώρα τελευταία όμως μπορώ να πω ότι ελέγχω αρκετά καλά την πατατοφιλία μου.
7. Στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου, για να αποφύγω έναν συμφοιτητή που μου την έπεφτε, του είπα ότι δε μπορεί νε γίνει τίποτα μεταξύ μας, γιατί το πεπρωμένο μου είναι να παντρευτώ Ιταλό. Προφητία ή αυθυποβολή;
8. Είμαι μία ψυχαναγκαστική προσωπικότητα. Όταν αρχίσω να κάνω κάτι, δεν καταφέρνω να σταματήσω…περνάω νύχτες άυπνες μαγειρεύοντας, πλέκοντας και…τρώγοντας πατατάκια:)
9. Μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας.
10. Το shopping με ενοχλεί αφάνταστα. Με ενοχλεί η ντάπα-ντούπα μουσική που βάζουν τα περισσότερα καταστήματα, οι άνθρωποι που ρίχνουν τα ρούχα στο πάτωμα στη μανία τους να βρουν το κατάλληλο, για να μην πω για τα ρούχα…που δύσκολα βρίσκω κάτι να μου αρέσει αληθινά.

Έλεγα λοιπόν…το shopping δε μου αρέσει καθόλου, έχω όμως ένα καινούριο αγαπημένο κατάστημα! Βέβαια δεν είναι κατάστημα ρούχων: το Reformhaus, γεμάτο σακουλάκια με σπόρους, δημητριακά, αλεύρια. Εντάξει, πουλάει και κάτι προϊόντα του τύπου “αλάτι αγιουβέρδικο” για τα μπιο-θύματα, αλλά τι να κάνουμε, μάρκετινγκ είναι αυτό…Την τελευταία φορά γύρισα σπίτι με ένα σακουλάκι κόκκινο quinoa. Το “κανονικό” quinoa, το κίτρινο, το είχα ήδη μαγειρέψει κανα δυο φορές, αλλά ήμουν περίεργη να δοκιμάσω και το κόκκινο. Δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά το άρωμά του μου φάνηκε πιο έντονο και “γήινο”. Μέρος από το σακουλάκι το άλεσα στο σούπερ-μύλο-δημητριακών μου. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο άλεσμα είναι ότι, όπως και το καμούτ, δεν αφήνει “φλούδες”. Ενώ όταν αλέθω στάρι ή βρώμη πρέπει πάντα να κοσκινίσω το αλεύρι. Και επειδή σε αυτό το σπίτι δεν πετάμε τίποτα, αυτό που μένει από το κοσκίνισμα το χρησιμοποιώ στην επιφάνεια του ψωμιού πριν το βάλω στο φούρνο, περίπου όπως το σουσάμι δηλαδή. Για τη συνταγή εμπνεύστηκα από αυτό το post…με τις ανάλογες προσαρμογές;)

Κέικ σοκολάτας από αλεύρι κόκκινου quinoa

Υλικά

130 g σοκολάτα κουβερτούρα
100 g βούτυρο
100 g ζάχαρη muscovado
60 g αλεύρι από κόκκινο quinoa
8 g baking powder (για τους κοιλιοκακικούς b.p. χωρίς γλουτένη)
3 αυγά
το ξύσμα ενός λεμονιού

Οδηγίες

Λιώνουμε σε μπαιν-μαρί την κουβερτούρα μαζί με το βούτυρο.
Χωρίζουμε τους κρόκους από το ασπράδι των αυγών.
Χτυπάμε τους κρόκους με τη ζάχαρη μέχρι να γίνουν μια ελαφριά άσπρη κρέμα.
Προσθέτουμε τη σοκολάτα με το βούτυρο και το ξύσμα λεμονιού και ανακατεύουμε καλά.
Προσθέτουμε το κοσκινισμένο αλεύρι και το baking powder και ανακατεύουμε ακόμα μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Σε ένα μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια μέχρι να γίνουν μαρέγγα και τα προσθέτουμε στο μίγμα ανακατεύοντας μαλακά για να μη “σπάσει” η μαρέγγα.
Ρίχνουμε το μίγμα σε μια μαρόστενη φόρμα κέικ, την οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 35 λεπτά περίπου. Για να σιγουρευτούμε ότι το κέικ είναι έτοιμο, το τρυπάμε στη μέση με μία οδοντογλυφίδα. Θα πρέπει να βγει σχεδόν στεγνή, όχι εντελώς, αφού αυτό το κέικ είναι κάπως υγρό στο εσωτερικό.

Περιμένω συνταγές και ιδέες για το υπόλοιπο quinoa που έχει μείνει στο σακουλάκι!

La brioche di Pierre Hermè – Η ζύμη μπριός του Pierre Hermè

Konstantina — Fri, 24 Jul 2009 06:26:48 +0000

Eccomi quiiii!!!! In verità è da lunedì sera che sono tornata, ma non avevo tanta voglia di scrivere…Forse perché vi avevo promesso di parlare della mega-paella in Svizzera e mi risultava difficile racchiudere quelle giornate fantastiche in due righe. O forse perché vorrei tanto parlare della Svizzera, ma sembrerebbe fuori luogo in un foodblog…non lo so.

Ho deciso dunque di descrivere quei giorni attraverso una ricetta, o meglio due. Sono le due ricette che ho scelto di preparare e condividere per la colazione di sabato mattina in Svizzera. Dopo una serata di festa con 150 Couchsurfers, alcuni già amici di vecchia data, altri conosciuti in quel momento, era quello che ci voleva: una bomba di energia spalmata su una fetta di pan brioche.

E la bomba di energia ha fatto esplodere anche la bomba dell’amicizia: tanta gente che non avrei avuto il modo di conoscere altrimenti (infondo decidere chi tra 150 persone conoscere meglio non è per niente facile quando si tratta di persone da paesi diversi, che girano il mondo, che hanno un sacco di storie mozzafiato da raccontarti) è venuta a parlarmi durante il giorno per dirmi quanto era buona la crema di agrumi…anche la brioche, ma devo ammettere che la crema di agrumi ha avuto un successo inaspettabile! Ho pure ricevuto una proposta di matrimonio, ahahah:D

La brioche nanterre di Pierre Hermé

Ingredienti

500 g di farina
1 bustina di lievito secco o 12 g di lievito fresco
90 g di zucchero
6 uova+1 per spennellare
2 cucchiaini scarsi di sale
350 g di burro non salato

Procedimento

Versare nell’impastatrice la farina, il lievito e lo zucchero.
Mescolare a velocità media.
Aggiungere 4 delle uova e mescolare ancora.
In seguito aggiungere il resto delle uova, uno alla volta, incorporandoli bene nell’impasto.
Quando l’impasto comincia a staccarsi dalle pareti della ciotola, aggiungere il sale ed il burro a pezzi.
Continuare a mescolare a velocità media.
L’impasto è pronto quando si stacca completamente dalle pareti.
Coprire con la pellicola trasparente e lasciar riposare a temperature ambiente per 2-3 ore.
Quando l’ impasto è raddoppiato di volume, rompere la lievitazione con un pugno, coprire ancora con la pellicola e lasciar in frigo per 1,5 ora.
Dividere l’impasto in 4 e formare delle palline.
Mettere le palline una accanto all’altra in uno stampo da plumcake e, usando le forbici, formare dei tagli a croce.
Lasciar riposare fin quando non avranno raggiunto il doppio del volume.
Spennellarle con l’uovo mescolato precedentemente con dello zucchero.
Cucinare in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 40 minuti.

Nota: la ricetta originale prevede 7 uova, 400 g di burro e 50 g di zucchero. Con tali quantità l’impasto mi risultava troppo appiccicoso e poco dolce, per cui…ho improvvisato! L’impasto è comunque molto morbido e difficile da lavorare, ma il risultato soffice appagherà le vostre fatiche!

Prima di chiudere vorrei scusarmi per la lunga assenza dai vostri blog. Questo è un periodo veramente impegnativo e pieno di stress. Sto cercando di mettere insieme le ultime cose per finire il mio dottorato. Ho poca voglia. Ho tanta voglia invece di chiudere questo capitolo e partire, andare altrove, assaggiare sapori diversi, guardare cieli nuovi (definitivamente meno nuvolosi!), per cui purtroppo il tempo da dedicare sia al mio che ai vostri blog scarseggia.
Mi mancate tutti però e spero di trovare presto il tempo per passare da voi a leggere cosa mi avete combinato mentre ero via:)

Να’μαι κι εγώ!!! Για να σας πω την αλήθεια, έχω γυρίσει από τη Δευτέρα, αλλά δεν είχα και πολλή όρεξη να γράψω…Ίσως επειδή σας είχα υποσχεθεί να σας περιγράψω την super-paella στην Ελβετία, αλλά μου ήταν δύσκολο να κλείσω αυτές τις υπέροχες μέρες σε δυο γραμμές. Ίσως επειδή θα ήθελα πολύ να μιλήσω για την Ελβετία, αλλά μου φαίνεται λίγο άσχετο να κάνω κάτι τέτοιο σε ένα foodblog…δεν ξέρω.

Αποφάσισα λοιπόν να περιγράψω αυτές τις μέρες μέσα από μία συνταγή, ή καλύτερα δύο. Είναι οι δύο συνταγές που επέλεξα να ετοιμάσω και να μοιραστώ για το πρωινό του Σαββάτου στην Ελβετία. Μετά από μια βραδιά γλεντιού με 150 Couchsurfers, μερικοί ήδη παλιοί μου φίλοι, άλλοι γνωριμίες εκείνης της στιγμής, ήταν ό τι έπρεπε: μια ενεργειακή βόμβα αλλειμένη σε μία φέτα μπριός.

Και η ενεργειακή βόμβα βοήθησε να εκραγεί και η βόμβα της φιλίας: πολύς κόσμος που δε θα είχα τη δυνατότητα να γνωρίσω αλλιώς (καταβάθος, το να επιλέξεις ποιους ανάμεσα σε 150 ανθρώπους θέλεις να γνωρίσεις καλύτερα δεν είναι εύκολο όταν πρόκειται για ανθρώπους από όλες τις γωνιές της Γης, που γυρίζουν τον κόσμο, που έχουν να σου διηγηθούν ένα σωρό ιστορίες που σου κόβουν την ανάσα) ήρθε να μου μιλήσει κατά τη διάρκεια της ημέρας για να μου πει πόσο του άρεσε η κρέμα εσπεριδοειδών…και το μπριός, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι η κρέμα εσπεριδοειδών είχε ανέλπιστη επιτυχία. Μέχρι και πρόταση γάμου δέχτηκα, χαχαχα:D

Μπριός ναντέρ του Pierre Hermè

Υλικά

500 g αλεύρι
1 φακελάκι μαγιά ξηρή ή 12 g φρέσκια
90 g ζάχαρη
6 αυγά+1 για επάλλειψη
2 κοφτά κουταλάκια αλάτι
350 g μη αλατισμένο βούτυρο

Οδηγίες

Ρίχνουμε το αλέυρι στο μπωλ του μίξερ μαζί με τη μαγιά και τη ζάχαρη.
Ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Προσθέτουμε 4 από τα αυγά και ανακατεύουμε.
Στη συνέχεια προσθέτουμε τα υπόλοιπα αυγά ένα-ένα, ενσωματώνοντάς τα καλά στο μίγμα.
Όταν το μίγμα αρχίζει να ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπωλ, προσθέτουμε το αλάτι και το βούτυρο σε κομμάτια.
Συνεχίζουμε να ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα.
Το μίγμα είναι έτοιμο όταν ξεκολλάει εντελώς από τα τοιχώματα.
Καλύπτουμε το μίγμα με μεμβράνη και το αφήνουμε σε θερμοκρασία δωματίου για 2-3 ώρες.
Όταν το μίγμα θα έχει διπλασιαστεί σε όγκο, σταματάμε το φούσκωμα με μια μπουνιά, ξανακαλύπτουμε με τη μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για 1,5 ώρα.
Χωρίζουμε το μίγμα στα 4 και το πλάθουμε σε μπαλίτσες.
Βάζουμε τις 4 μπαλίτσες τη μία δίπλα στην άλλη σε μια μακρόστενη φόρμα και κόβουμε την κορυφή κάθε μίας με το ψαλίδι σε σχήμα σταυρού.
Αφήνουμε να φουσκώσουν μέχρι το διπλάσιο του όγκου τους.
Περνάμε με το πινέλο το αυγό, το οποίο προηγουμένως έχουμε ανακατέψει με λίγη ζάχαρη.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 40 περίπου λεπτά.

Σημείωση: η αυθεντική συνταγή περιέχει 7 αυγά, 400 g βούτυρο και 50 g ζάχαρη. Με αυτές τις ποσότητες εμένα το μίγμα μου έβγαινε υπερβολικά κολλώδες και εντελώς άγλυκο, οπότε…αυτοσχεδίασα! Έτσι κι αλλιώς βέβαια το μίγμα είναι πολύ μαλακό και δύσκολο να δουλευτεί, αλλά το αφράτο αποτέλεσμα θα σας ανταμείψει!

Πριν κλείσω θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη για τη μακρά απουσία μου από τα μπλογκ σας. Αυτή την περίοδο είμαι αρκετά πιεσμένη. Προσπαθώ να ενώσω τα τελευταία κομμάτια του διδακτορικού μου. Δεν έχω και πολλή όρεξη. Αντίθετα έχω μεγάλη όρεξη να κλείσω αυτό το κεφάλαιο και να πάω αλλού, να δοκιμάσω διαφορετικές γεύσεις, να κοιτάξω νέους ουρανούς (σίγουρα λιγότερο συννεφιασμένους!). Γι’αυτό, ο χρόνος που αφιερώνω τόσο στο δικό μου όσο και στα δικά σας μπλογκ είναι λογοστός. Μου λείπετε όλοι όμως και ελπίζω να βρω σύντομα το χρόνο να περάσω από σας να δω τι αταξίες κάνατε όσο έλειπα:)

Muffins di farine miste – Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Konstantina — Thu, 07 May 2009 07:10:42 +0000

Ricettina veloce veloce, nata per testare il mio nuovo mulino per cereali, yeah!! Perfetta per quelle mattine che ti alzi e sembra che sia primavera, ma sotto sotto fa ancora un po’ di freddo (praticamente quello che succede il 90% dei giorni durante l’estate tedesca). Lasciano un profumo “caldo” in cucina che ti sembra di vivere nella pubblicità del Mulino Bianco. Ecco a voi!

Muffins di farine miste

Ingredienti (ca. 12 muffins)

2 uova
150 g zucchero
1 tazzina di olio d’oliva
1 tazzina di latte
150 g farina di grano tenero
50 g farina di riso
50 g farina di mandorle
50 g manitoba
1 bustina baking powder

Procedimento

Rompere le uova in una ciotola, aggiungere lo zucchero e sbattere fino a ottenere un composto omogeneo.
Aggiungere l’olio e il latte e mescolare bene.
Mischiare e setacciare in una ciotola tutte le farine e il baking powder.
Unirli poco alla volta al composto e mescolare fino a che il tutto risulti cremoso e senza grumi.
Versare l’impasto negli stampi da muffin preventivamente imburrati e infarinati fino a riempirli per tre quarti.
Ponerli in forno preriscaldato a 180 gradi per circa 15-20 minuti.

E con il caffé?
E dopo pranzo?
E quando si torna stanchi dal lavoro?
Muffins a manetta!!!

P.S. Ovviamente, il mulino per cereali non é necessario per fare questi muffins. In super-mercato si possono trovare tutti i tipi di farina.

Γρήγορη συνταγούλα, δημιουργήθηκε για να δοκιμάσω τον καινούριο μου μύλο δημητριακών. Ιδανική για εκείνα τα πρωινά που ξυπνάς και σου φαίνονται ανοιξιάτικα, αλλά καταβάθος κάνει ακόμα λίγο κρύο (στην ουσία αυτό που συμβαίνει το 90% των ημερών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στη Γερμανία). Αφήνουν ένα “ζεστό” άρωμα στην κουζίνα, που σου φαίνεται σα να ζεις στο Μικρό σπίτι στο λειβάδι. Ορίστε, κοπιάστε!

Κεκάκια από διάφορα αλεύρια

Υλικά (περίπου 12 muffins)

2 αυγά
150 g ζάχαρη
1 κουπίτσα ελαιόλαδο
1 κουπίτσα γάλα
150 g αλεύρι μαλακό
50 g ριζάλευρο
50 g αλεύρι αμυγδάλων
50 g manitoba
1 φακελάκι baking powder

Οδηγίες

Σπάμε τα αυγά σε ένα μπώλ, προσθέτουμε τη ζάχαρη και χτυπάμε καλά μέχρι να έχουμε ένα ομοιογενές μίγμα.
Προσθέτουμε το λάδι και το γάλα και ανακατεύουμε καλά.
Κοσκινίζουμε σε ένα μπώλ τα αλεύρια με το baking powder.
Τα προσθέτουμε σιγά σιγά στο μίγμα και ανακατεύουμε μέχρι το μείγμα να είναι κρεμώδες και χωρίς σβώλους.
Χύνουμε το μίγμα στα φορμάκια για muffin, τα οποία έχουμε προηγουμένως βουτυρώσει και αλευρώσει, μέχρι να είναι γεμάτα κατά τρία τέταρτα.
Τα βάζουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 15-20 λεπτά.

Και με τον καφέ;
Και μετά το φαγητό;
Και όταν γυρίσουμε κουρασμένοι από τη δουλειά;
Muffins παντός καιρού!

Υ.Γ. Φυσικά, δε χρειάζεται να έχετε μύλο δημητριακών. Στο σούπερ-μάρκετ, μπορείτε να βρείτε όλων των λογιών τα αλεύρια.

Citrus Curd

Konstantina — Wed, 22 Apr 2009 15:42:21 +0000

Less is more…oppure, come direbbe un’artista eccellente del 21simo secolo: Out is the new in…

Segue ricetta salva-vita*, perfetta per occasioni di emergenza, dato che non bisogna nemmeno andare al super-mercato: gli ingredienti ce li avete già da qualche parte nascosti in cucina:

Crema di agrumi

Ingredienti

2 arance
1 limone
150 g zucchero
4 uova
100 g burro
1 cucchiaio colmo di amido di mais (variare in base a quanto densa si vuole la crema)

Procedimento

Lavare le arance e grattugiare la loro buccia.
Estrarne il loro succo insieme al succo del limone.
Diluire la fecola nel succo.
In un recipiente adatto a cottura a bagno-maria mescolare il succo, la buccia, lo zucchero, le uova e il burro tagliato a pezzetti.
Mettere il recipiente in un pentolino con un po’ di acqua e far bollire a fuoco basso. Mescolare di continuo per una decina di minuti fino a quando la crema si sarà addensata.
Versare la crema ancora calda in un barattolo di vetro, chiudere, lasciar rafreddare e conservare in frigo.

..E mentre stai li e non riesci a decidere se spalmarla sul pan di spagna, riempirci i biscotti, le crepes o la crostata, ti accorgi di stare col dito nel vasetto e della crema non rimane che un ricordo dolce…

*a parte essere salva-vita, questa ricetta appartiene anche alla categoria “cibo-coccola”. Il cibo-coccola può essere qualsiasi cosa, dalla minestra fumante che ci preparava la mamma quando avevamo il raffreddore, al pane soffice e croccante cotto al forno a legna della nonna. La coccola non la offre il cibo stesso, ma le memorie legate ad esso, i sapori, i profumi e il calore che ci avvolgono al solo pensiero. E’ il cibo che si cerca quando il mondo sembra troppo grande e si ha solo bisogno di sentirsi rassicurati che “si, domani sarà un giorno migliore!”.

Less is more…. ή, όπως θα έλεγε και μία εξέχουσα καλλιτέχνις του 21ου αιώνα: Out is the new in…

Ακολουθεί life-saver συνταγή*, ιδανική για επείγουσες καταστάσεις, γιατί δε χρειάζεται καν να πάτε super-market: τα υλικά τα έχετε ήδη, κάπου κρυμμένα στην κουζίνα:

Κρέμα εσπεριδοειδών

Υλικά

2 πορτοκάλια
1 λεμόνι
150 g ζάχαρη
4 αυγά
100 g βούτυρο
1 γεμάτο κουτάλι corn-flour (ανάλογα με το πόσο ρευστή θέλετε να βγει η κρέμα)

Οδηγίες

Πλένουμε τα πορτοκάλια και ξύνουμε τη φλούδα τους.
Στίβουμε το λεμόνι και τα πορτοκάλια.
Λιώνουμε το corn-flour μέσα στο χυμό.
Βάζουμε το χυμό με τα εναπομείνοντα υλικά σε ένα σκεύος κατάλληλο για bain-marie, το οποίο με τη σειρά του βάζουμε σε κατσαρολάκι με λίγο νερό και ανακατεύουμε σε χαμηλή φωτιά μέχρι να δέσει.
Όταν είναι έτοιμο, κι ενόσω είναι ακόμα ζεστό, το βάζουμε σε γυάλινο βαζάκι και το αφήνουμε να κρυώσει. Διατηρείται στο ψυγείο.

…Κι εκεί που δεν μπορείς να αποφασίσεις αν θα την αλείψεις στο παντεσπάνι, αν θα την κάνεις γέμιση για μπισκότα, για κρέπες ή για τάρτες, ανακαλύπτεις ότι είσαι με το δάχτυλο μέσα στο βαζάκι και από την κρέμα δεν έχει μείνει παρά μια γλυκιά ανάμνηση…

* εκτός από life-saver, αυτή η συνταγή εμπίπτει και στην κατηγορία “φαγητό-χάδι”. Φαγητό-χάδι μπορεί να είναι οτιδήποτε, από την αχνιστή κοτόσουπα που μας έφτιαχνε η μαμά όταν ήμασταν συναχωμένοι, μέχρι το αφράτο και τραγανό φωμί ψημένο στο χτιστό φούρνο της γιαγιάς. Το χάδι δεν το προσφέρει το ίδιο το φαγητό, αλλά οι αναμνήσεις που είναι δεμένες μαζί του, οι γεύσεις, τα αρώματα και η ζεστασιά που μας τυλίγουν και μόνο με τη σκέψη του. Είναι το φαγητό που αναζητάμε όταν ο κόσμος μας φαίνεται τρομακτικά τεράστιος και εμείς έχουμε μόνο ανάγκη από φροντίδα και προδέρμ…