Exei Gousto » Non solo cibo – Όχι μόνο φαγητό

Quasi quasi…oggi mi faccio gli auguri;) – Σήμερα…σχεδόν με γιορτάζω;)

Konstantina — Sun, 09 May 2010 07:00:50 +0000

GIVEAWAY natalizio! Venghino Signori, venghino! – Χρισουγεννιάτικο GIVEAWAY, όσοι πιστοί προσέλθετε!

Konstantina — Tue, 22 Dec 2009 08:29:30 +0000

Dopo tre giorni a Feldberg, due giorni a fare l’infermiera a Herr D. (e non c’è nessun doppio senso in questa frase, credetemi!) e due giorni a ricevere le cure da Herr D.-infermiere (ancora purtroppo nessun doppio senso, solo un po’ di “sana” e pura influenza), oggi finalmente si parte per mondi migliori!!!

Ahhhhhh, Greciaaaaaaaa!!!! Ci aspetta tutta la famiglia (e quando dico famiglia greca sapete cosa intendo, nonni, zii, cugini, compari, nipoti, cani e gatti annessi), gli amici, il sole e i 21 gradi. Va bene, a me personalmente domani mattina aspetta anche l’estetista per una pulizia del viso…ché io qui in Germania rifiuto categoricamente di andarci ché ho paura delle estetiste tedesche. Le immagino andare in giro con i frustini e se ti lamenti un attimo, frrrrsssttt!!! Chissà se magari non ti fucilano se non fai esattamente quello che ti dicono…meglio non rischiare! No, no, meglio lasciar perdere!

Anche se questo blog è diventato il blog meno natalizio del web, senza nemmeno una ricetta di un pandoro, di un panettone, proprio niente di niente (però ho messo due decorazioni sul header;)), il natale è arrivato anche qui, o meglio il natale arriverà alle 21.50 ora locale, quando il nostro aereo atterrà e ci sarà mia mamma agli arrivi ad aspettarci con tante buone cose in un sacchetto (lo fa sempre, c’è poco da fare, è più forte di lei, non può aspettare che arriviamo a casa per farci mangiare, si comincia già in aeroporto!). Però, siccome sono una brava blogamica, ho pensato tanto anche a voi. Pensando a tutte le bontà che mangerò in Grecia e a tutte le bontà con cui mi riempirà la valigia mia mamma, mi sono detta “Ecco il regalo di Natale per i miei amici del blog!”. Vorrei poter condividere i prodotti della mia terra con tutti voi, purtroppo però è difficile, per cui ho pensato a un GIVEAWAY.

Allora, il nostro GIVEAWAY è semplicissimo: voi dovete solo lasciare un commento qui con un augurio per l’anno nuovo. L’augurio può essere per voi, me, il mondo, il vostro cane, qualsiasi cosa. Tra il 31 dicembre e il primo dell’anno, quando si taglia la vasilopita (tipico dolce natalizio, prossimamente la ricetta in questo blog) e si fa il gioco della moneta (di cui vi parlerò insieme alla ricetta), faremo anche l’estrazione del fortunato che riceverà a casa tante buone cose: camomilla e origano raccolti ed essiccati dalla mamma, noci dagli alberi di mio nonno, olive dai nostri ulivi sul golfo di Corinto e altre cose in base a ciò che offre il “mercato” della dispensa di mia mamma al momento.

Ora corro che fra due ore si parte e dobbiamo ancora fare le valigie!! BUON NATALE!!!

Μετά από τρεις ημέρες στο Feldberg, δύο ημέρες να κάνω τη νοσοκόμα στο Herr D. (και μην πάει ο νους σας στο πονηρό!) και δύο ημέρες κατά τις οποίες έλαβα τις φροντίδες του Herr D.-νοσοκόμου (δυστυχώς κι εδώ τίποτα το πονηρό, μόνο αγνή και καθαρή γριπούλα), σήμερα επιτέλους φεύγουμε για καλύτερους κόσμους!!!

Αααααχχχχχ, Ελλάδαααααα!!!! Μας περιμένει όλη η οικογένεια (ξέρετε τώρα εσείς, γιαγιάδες, παππούδες, θείοι, θείες, μπατζανάκηδες, σκυλιών και γατιών συμπεριλαμβανομένων), οι φίλοι, ο ήλιος και σύσσωμοι οι 21 βαθμοί Κελσίου. Οκ, εμένα προσωπικά με περιμένει και η αισθητικός αύριο για ένα καθαρισμό προσώπου…γιατί εδώ αρνούμαι κατηγορηματικά να πάω σε Γερμανίδα αισθητικό…φοβάάάάμαι!! Τις φαντάζομαι να τριγυρίζουν με μαστίγια και αν παραπονεθείς μια στιγμούλα, φρουσττττ!!! Και ποιος ξέρει κι αν δε σε εκτελούν κι αν δεν κάνεις ακριβώς αυτό που σου λένε…καλύτερα να μη ρισκάρουμε! Όχι, όχι, άσ’το καλύτερα!

Αν και αυτό το blog έχει καταντήσει το λιγότερο χριστουγεννιάτικο blog στο web, χωρίς ούτε μια τόση δα συνταγούλα για ένα παντόρο, για ένα πανετόνε, έστω για ένα μελομακάρονο βρε αδερφέ (έβαλα όμως δύο χριστουγεννιάτικες μπαλίτσες στο header;)), τα Χριστούγεννα ήρθαν και εδώ, ή μάλλον τα Χριστούγεννα θα έρθουν στις 21.50 τοπική ώρα, όταν θα προσγειωθεί το αεροπλάνο μας και στις Αφίξεις θα είναι η μαμά μου που θα μας περιμένει με πολλά καλούδια στο σακουλάκι (πάντα το κάνει, τι να πεις, δε μπορεί να περιμένει να φτάσουμε στο σπίτι για να μας ταΐσει, αρχίζουμε από το αεροδρόμιο!). Όμως, επειδή είμαι καλή μπλογκοφίλη, σκέφτηκα και εσάς. Σκεπτόμενη όλα τα καλούδια που θα φάω στην Ελλάδα και με τα οποία θα μου γεμίσει τη βαλίτσα η μαμά μου, είπα: “Να το χρισουγεννιάτικο δώρο για τους φίλους του blog!”. Θα ήθελα να μπορούσα να μοιραστώ τα δώρα της χώρας μου με όλους σας, δυστυχώς όμως είναι λίγο δύσκολο, γι’αυτό σκέφτηκα αυτό το GIVEAWAY.

Λοιπόν, αυτό το GIVEAWAY είναι πάρα πολύ απλό: εσείς πρέπει μόνο να αφήσετε ένα σχόλιο με μια ευχή για το καινούριο έτος. Η ευχή μπορεί να είναι για εσάς, για εμένα, για τον κόσμο, για το σκυλί σας, για όποιον εσείς θέλετε. Μεταξύ 31 Δεκέμβρη και Πρωτοχρονιάς, μαζί με το κόψιμο της πίτας (συνταγή προσεχώς) και το σε-ποιον-θα-τύχει-το-φλουρί, θα κληρωθεί και το τυχερό νουμεράκι που θα λάβει στο σπίτι πολλά πολλά καλούδια: χαμομήλι και ρίγανι μαζεμένα από τη μαμά μου, καρύδια από τα δέντρα του παππού μου, ελιές Διμηνιού Κορινθίας δικής μας παραγωγής και ό,τι άλλο προσφέρει το “κατάστημα” της μαμάς μου.

Τώρα τρέχω να φτιάξω τις βαλίτσες γιατί σε δύο ώρες φεύγουμε και δε μας βλέπω καλά!! ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!!!!

NoBerlusconi-Day in cucina

Konstantina — Sat, 05 Dec 2009 16:28:54 +0000

Siccome non se ne può più, siccome siamo ormai veramente diventati viola dalla rabbia, siccome la politica è cultura, ma la sua politica è solo delinquenza nei confronti di un paese e di un popolo, questo blog, aderendo all’iniziativa di Gennarino scende oggi virtualmente in piazza e partecipa alla No B.Day con una ricetta viola.

Se volete partecipare anche voi, pubblicate una ricetta di color viola nel vostro blog e nel forum di Gennarino!

E se vi chiedete dove è la ricetta…eccola!

Επειδή δεν αντέχεται άλλο, επειδή έχουμε γίνει μωβ απ’το κακό μας, επειδή η πολιτική είναι πολιτισμός, αλλά η δική του πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά έγκλημα κατά μίας ολόκληρης χώρας και ενός λαού, αυτό το blog, υποστηρίζοντας την πρωτοβουλία του φόρουμ μαγειρικής Gennarino, κατεβαίνει σήμερα εικονικά στην πλατεία και συμμετέχει στο No B.Day με μια μωβ συνταγή.

Κι αν αναρρωτιέστε πού είναι η συνταγή… νάτη!

Buon compleanno Mamma! – Χρόνια πολλά Μαμά!

Konstantina — Sun, 22 Nov 2009 14:51:36 +0000

Oggi è il compleanno della mia dolce mamma e, anche se siamo purtroppo tanto tanto lontano, Herr D. ed io abbiamo deciso di festeggiare lo stesso con una buonissima torta cheesecake.

BUON COMPLEANNO MAMMA!!! TI VOGLIAMO TANTO BENE!!!

La ricetta arriva volaaaandooooo alla prossima puntata;))

Σήμερα είναι τα γενέθλια της μανούλας μου και, αν και είμαστε δυστυχώς πολύ μακριά, ο Herr D. κι εγώ αποφασίσαμε να το γιορτάσουμε παρόλ’αυτά με μια τούρτα τσιζκέικ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ!!! Σ’ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!!!

Η συνταγή έρχεται πετώώώνταααας στο επόμενο επεισόδιο;))

27.09.2008+1

Konstantina — Sun, 27 Sep 2009 18:42:12 +0000

Quando abbiamo deciso di sposarci sapevamo già che il giorno del nostro matrimonio non doveva essere il giorno più felice della nostra vita, una favola, un sogno…noi il sogno lo stavamo già vivendo dal primo momento che ci siamo incontrati tra le colline austriache.
Per noi il nostro matrimonio doveva essere una grande festa con le persone che ci vogliono bene e a cui vogliamo bene anche noi. Volevamo condividere con loro la felicità che condividiamo fra di noi ogni giorno, la gioia di esserci incontrati e amati così profondamente, l’affetto che ci lega ogni giorno di più.
E così è stato…

E poi siamo partiti per il nostro viaggio di nozze…

Il viaggio di nozze è finito…e poi è cominciato il vero “viaggio” di nozze! Ed è già passato un anno e la festa va avanti…

Un brindisi a voi, a noi e a tutte le persone che hanno il cuore che scoppia d’amore!

Όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε, ξέραμε ήδη ότι η μέρα του γάμου μας δε θα έπρεπε να είναι η πιο όμορφη μέρα της ζωής μας, ένα παραμύθι, ένα όνειρο…εμείς το όνειρο το ζούσαμε ήδη από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε στους λόφους της Αυστρίας.

Ο γάμος μας θέλαμε να είναι μια μεγάλη γιορτή με τους ανθρώπους που μας αγαπάνε και που αγαπούμε. Θέλαμε να μοιραστούμε μαζί τους την ευτυχία που μοιραζόμαστε ο ένας με τον άλλον κάθε μέρα, τη χαρά μας που συναντηθήκαμε και αγαπηθήκαμε τόσο βαθιά, την τρυφερότητα που μας δένει κάθε μέρα περισσότερο.
Κι έτσι ήταν…

Και μετά φύγαμε για το μήνα του μέλιτος…

Και ο μήνας του μέλιτος τελείωσε…κι άρχισε ο αληθινός “μήνας” του μέλιτος! Και πέρασε ήδη ένας χρόνος και οι χοροί καλά κρατούν!

Στην υγειά σας, στην υγειά μας και στην υγειά όλων όσων η καρδιά ξεχειλίζει από αγάπη!

Chi semina peperoni raccoglie ricette, meglio tardi che mai…ed altre saggezze popolari – Όποιος σπέρνει πιπεριές θερίζει συνταγές, κάλλιο αργά παρά ποτέ και άλλες λαϊκές σοφίες

Konstantina — Mon, 21 Sep 2009 10:45:59 +0000

Eccomi!! Sono (inaspettatamente potrei dire) viva!! In queste due settimane che manco dal mondo dei foodbloggers (e non solo…anche dal mondo reale!) sono riuscita a finire due articoli, a….eh…..mhhhh, volevo scrivere una lista lunga delle cose che ho fatto negli ultimi giorni, ma in realtà ho fatto solo quello…che dolore ammetterlo, snif snif.

Al tempo stesso, avrei un sacco di cose da raccontarvi…devo ancora dirvi del nostro viaggio ad Amburgo, dove abbiamo mangiato delle buonissime aragoste da veri signori e poi abbiamo passato la notte in macchina ad aspettare il famoso Fischmarkt come i nomadi, delle nostre passeggiate per Strasburgo, dove di fronte ad ogni ristorante dicevo “Eccolo! Qui avevo mangiato con i miei colleghi 3 anni fa!” (alla fine sono riuscita a trovare quello vero;)). Per ora vi lascio con il pdf della raccolta che potete scaricare cliccando sulla foto.

Tornerò presto…o forse anche no…domenica 27 settembre è il nostro primo anniversario di matrimonio e noi abbiamo deciso di festeggiarlo alla grande alla faccia della mia tesi di dottorato. Giovedì partiamo per la Svizzera: serata rockettara al concerto dei Mr. Big. E poi andiamo ad ubriacarci in Francia, 3 giorni in Alsazia lungo la strada del vino. Mi immagino già seduta fra le botti di legno a mangiare uva e formaggiο….ahhhhh, questa sì che è vita!

Να’μαι πάλι πίσω στα παλιά μου λιμέρια!! Είμαι ακόμα (και απρόσμενα θα έλεγα) ζωντανή!! Αυτές τις δύο εβδομάδες που λείπω από τον κόσμο της μπλογκόσφαιρας (και όχι μόνο…και από τον πραγματικό κόσμο!) κατάφερα να τελειώσω δύο άρθρα, να..ε…μμμ, ήθελα να γράψω μια μεγάλη λίστα με όλα όσα έκανα τις τελευταίες ημέρες, αλλά στην πραγματικότητα έκανα μόνο αυτό…η αλήθεια πονάει, κλαψ κλαψ.

Συγχρόνως όμως, έχω ένα σωρό πράγματα που θα ήθελα να σας διηγηθώ…πρέπει ακόμα να σας πω για το ταξίδι μας στο Αμβούργο, όπου φάγαμε σαν άρχοντες υπέροχους αστακούς και μετά κοιμηθήκαμε στο αυτοκίνητο σαν τους νομάδες περιμένοντας το άνοιγμα της περίφημης Ψαραγοράς, για τις βόλτες μας στο Στρασβούργο, όπου μπροστά από κάθε εστιατόριο φώναζα ενθουσιασμένη “Νάτο! Εδώ είχα φάει με του συναδέλφους μου πριν τρία χρόνια!” (στο τέλος κατάφερα να βρω το πραγματικό εστιατόριο στο οπίο είχαμε φάει;)). Προς το παρόν σας αφήνω με το pdf της πιπεροσυλλογής, που μπορείτε να κατεβάσετε κάνοντας κλικ στη φωτογραφία. Δυστυχώς οι συνταγές είναι μόνο στα Ιταλικά ή τα Αγγλικά, μιας και δεν είχαμε Ελληνικές συμμετοχές!

Θα τα ξαναπούμε λίαν συντόμως…ή ίσως και όχι…την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου είναι η πρώτη μας επέτειος και αποφασίσαμε να το κάψουμε…και άσε το διδακτορικό να περιμένει! Την Πέμπτη φεύγουμε για Ελβετία, βραδιά “ροκ εν ρολ γιέέέα” στη συναυλία των Mr. Big. Και μετά πάμε να μεθύσουμε στη Γαλλία, τρεις μέρες στην Αλσατία, στους περίφημους δρόμους του κρασιού. Με φαντάζομαι ήδη καθισμένη ανάμεσα σε μεγάλα ξύλινα βαρέλια να τρώω σταφύλια και τυρί..ααααα, αυτή είναι ζωή!

Lo zoo è qui – Κατσικάκι (όχι στο φούρνο!)

Konstantina — Sat, 15 Aug 2009 10:20:44 +0000

Come promesso, ecco il prossimo e ultimo episodio della nostra gita a Sababurg. Appena usciti dal castello, abbiamo girovagato per un po’ e ci siamo all’improvviso imbattuti in una casetta che assomigliava ad una cosa in mezzo fra una casa di bambola ed un negozio di antiquariato. La porta era aperta e noi ci siamo fermati per sbirciare un po’ i vari aggeggi che spuntavano da ogni angolo. Il proprietario ci ha invitato ad entrare e ci ha detto che potevamo fare tutte le foto che volevamo. Da lontano tutto sembrava tratto da una favola, da vicino sapeva molto di kitch e made in China come (giustamente) ha osservato Herr D. Però un fotografo vero tira fuori il meglio del suo oggetto, come sicuramente potete osservare in queste fotografie:))

Poi siamo andati allo zoo, uno dei più vecchi e grandi d’Europa come avevamo letto. Verissimo! E’ talmente vasto che penso che un giorno non possa bastare per girarlo tutto, figurati se si comincia il tour alle tre del pomeriggio! Se cerchiamo di dimenticare la parte tristissima dei pinguini che nuotavano in una piscina più piccola del mio bagno (o almeno così è sembrata a me) e cercavano di ripararsi dal sole, posso dire che è stata un’esperienza molto piacevole. Un’occhiata alle (ingannevoli) foto dà l’impressione che in quello zoo ci abitino solo membri della famiglia dei bovidi. Lo zoo è pieno di altri animali, molto più esotici (ed in certi casi anche più pericolosi), ma i caprioli sono gli unici a cui si ha accesso: si può entrare nelle loro gabbie, giocarci assieme, accarezzarli, dargli da mangiare…cosa piuttosto sconsigliata per i lupi, i leoni ed altri animali “un po’” più grandi. Ora, se vogliamo dire tutta la verità, pure i caprioli non sono proprio proprio innocui…causa numero elevato di bambini che vogliono dargli da mangiare, soffrono di un eccesso di alimentazione che conduce ad una produzione e seminazione sfrenata di bombe biologiche da parte di questi adorabili animaletti (e Herr D. non avrebbe mai perso l’occasione di immortallare ogni istante del processo, ma sono sicura che non avete bisogno di prove, mi credete, no??).

The end…(e la prossima volta…ricettaaaaa.)

Όπως σας είχα υποσχεθεί, ορίστε και το επόμενο και τελευταίο επεισόδιο της εκδρομής μας στο Sababurg. Μόλις βγήκαμε από το κάστρο, περιπλανηθήκαμε για λίγο στα “πέριξ” και ξαφνικά πέσαμε σχεδόν πάνω σε ένα σπιτάκι που έμοιαζε με κάτι ανάμεσα σε κουκλόσπιτο και αντικερί. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, οπότε σταματήσαμε για να χαζέψουμε τα διάφορα μπιχλιμπιδάκια. Ο ιδιοκτήτης μας κάλεσε μέσα και μας είπε ότι μπορούμε να βγάλουμε όσες φωτογραφίες θέλουμε. Από μακριά όλα φαίνονταν παραμυθένια, από κοντά φέρναν πιο πολύ σε κιτς και made in China όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο Herr D. Αλλά ένας αληθινός φωτογράφος βγάζει το καλύτερο από το αντικείμενό του, όπως σίγουρα μπορείτε να παρατηρήσετε στις πρώτες φωτογραφίες:))

Σειρά είχε ο ζωολογικός κήπος, για τον οποίο είχαμε διαβάσει ότι είναι ένας από τους παλαιότερους και μεγαλύτερους της Ευρώπης. Όντως, είναι τόσο αχανής, που νομίζω ότι μια ολόκληρη μέρα δε φτάνει για να τον γυρίσεις, πόσο μάλλον όταν ξεκινάς το τουρ σχεδόν στις τρεις το μεσημέρι!! Αν εξαιρέσουμε το μίζερο θέαμα των πιγκουϊνων που κολυμπάνε σε μια πισίνα μικρότερη από το μπάνιο μου (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε) και προσπαθούνε να προστατευτούν από τον ήλιο όπου βρουν σκιά, μπορώ να πω ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Μια ματιά στις (παραπλανητικές) φωτογραφίες δίνει την εντύπωση ότι τα μόνα ζώα που κατοικούν σε αυτό το ζωολογικό κήπο ανήκουν στην οικογένεια των βοοειδών. Ο κήπος είναι γεμάτος από άλλα, πολύ πιο εξωτικά (σε κάποιες περιπτώσεις και επικίνδυνα) ζώα, αλλά τα κατσικάκια (και αρνάκια και λοιπά βοοειδή) είναι τα μόνα στα οποία έχεις ελεύθερη πρόσβαση, μπορείς να μπεις στο κλουβί τους, να τα ταϊσεις, να παίξεις μαζί τους, να τα χαϊδέψεις…πράγμα που δε συστήνεται για τους λύκους, τα λιοντάρια και κάποια άλλα “λίγο” μεγαλύτερα ζωντανά. Εδώ που τα λέμε και τα κατσικάκια όμως δεν είναι εντελώς ακίνδυνα…λόγω του μεγάλου αριθμού λιλιπούτειων επισκεπτών που θέλουν να τα ταϊσουν, οδηγούνται σε υπερκατανάλωση τροφής, η οποία ως αποτέλεσμα έχει την ασυγκράτητη παραγωγή και σπορά βιολογικών βομβών εκ μέρους των αξιαγάπητων βοοειδών…κι όποιον πάρει ο Χάρος:) (ο Herr D. βέβαια δεν θα έχανε την ευκαιρία να φωτογραφίσει το γεγονός σε κάθε του στιγμιότυπο, αλλά δε νομίζω ότι χρειάζεστε πειστήρια, έτσι δεν είναι;;;)

The end…(και την επόμενη φορά…συνταγήήήή.)

Il castello della Bella addormentata – Το κάστρο της Ωραίας κοιμωμένης

Konstantina — Mon, 10 Aug 2009 06:43:32 +0000

Ieri siamo stati a Sababurg, al castello della Bella addormentata dei fratelli Grimm. “Wow!” penserete voi, “un attimo e vi racconto” rispondo io….Ore 12.30 di fronte alla cassa: Do una banconota da 20 euro chiedendo due biglietti e penso bene a chiedere anche se hanno i biglietti ridotti per studenti universitari. La ragazza che è alla cassa mi guarda per un paio di secondi e mi risponde “Causa lavori in corso nel castello, abbiamo già ridotto il prezzo del biglietto da 1.5 euro a 1 euro, per cui non offriamo il biglietto ridotto”. Che figura di…salsa!!! Ritiro subito i miei 20 euro, cerco fra le tasche per spicci e sparisco con i biglietti in mano borbottando un “danke” fra i denti…Herr D. non riesce a smettere di ridere (grrrr…!) Se avessi saputo dall’inizio quello che c’era da vedere nel castello, forse mi sarei sentita meno ladra per aver chiesto lo sconto al biglietto di un euro…Non so come sarà dopo le ristrutturazioni, ma in questo momento, c’è un bel niente da vedere nel castello. Per carità, la strada per arrivarci è stupenda, in mezzo ad un parco naturale, il posto è bellissimo, idem il giardino all’interno del castello, ma il castello stesso…lascia proprio desiderare! Se non fosse per il tempo che ci abbiamo messo a convincere una farfalla a stare ferma su un fiore per immortalarla, alle 12.37 eravamo già fuori a chiedere il rimborso dei biglietti:) A parte questo piccolo disguido, ho passato una domenica davvero stupenda!

Cliccate sulle immagini per vederle ingrandite in una nuova finestra.

E vi lascio con questa foto scattata in un posto stranissimo e kitchissimo, kitchissimo come kitch, mica come kitchen (ahahah, dai, un po’ di sforzo e vedrete che non è poi così male come battuta!!), la cui storia vi racconterò la prossima volta insieme alle foto dello zoo che si trova accanto al castello ed è uno degli zoo più vecchi e grandi d’Europa!

To be continued…

Χθες πήγαμε στο Sababurg, το κάστρο της Ωραίας κοιμωμένης των αδελφών Γκριμμ. “Ουάου!” σκέφτεστε εσείς, “μια στιγμή και θα σας τα πω όλα” απαντώ εγώ….Ώρα 12.30 μπροστά από το ταμείο: Δίνω ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ζητάω δύο εισητήρια και μιας και κάνω τον κόπο, ρωτάω και αν υπάρχει μειωμένο για φοιτητές. Η κοπέλα στο ταμείο με κοιτάει για λίγο και μου απαντάει “Λόγω εργασιών στο κάστρο, έχουμε ήδη μειώσει το εισητήριο από 1.5 ευρώ στο 1 ευρώ, οπότε δεν προσφέρουμε έκπτωση για φοιτητές”. Κάπου να κρυφτώώώώ!!! Μαζεύω γρήγορα γρήγορα τα 20 ευρώ μου, ψάχνω στις τσέπες μου για ψιλά και εξαφανίζομαι με τα εισιτήρια στο χέρι στο πι και φι μουρμουρίζοντας ένα “danke”…Ο Herr D. δε σταματάει να γελάει (γκρρρ…!) Αν ήξερα από την αρχή τι έχει να δεις μέσα στο κάστρο, ίσως να είχα νιώσει λιγότερη ντροπή που ζήτησα έκπτωση στην τιμή του ενός ευρώ…Δεν ξέρω πώς θα είναι μετά την ανακαίνιση, αλλά αυτή τη στιγμή στο κάστρο δεν έχει τίποτα να δεις. Προς Θεού, η διαδρομή είναι υπέροχη, μέσω ενός φυσικού πάρκου, το μέρος πανέμορφο, το ίδιο και ο κήπος στο εσωτερικό του κάστρου, αλλά το ίδιο το κάστρο…άστα να πάνε! Αν δε μας είχε πάρει τόσο χρόνο να πείσουμε μια πεταλούδα να μείνει ακίνητη πάνω σε ένα λουλούδι για να τη φωτογραφίσουμε, στις 12.37 θα ήμασταν ήδη έξω και αυτή το φορά δε θα ένιωθα καμία ντροπή να ζητήσω τα λεφτά μου πίσω! Εκτός από αυτή τη μικρή αναποδιά, πέρασα μια υπέροχη Κυριακή! (Κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες αν θέλετε να τις δείτε μεγαλύτερες σε καινούριο παράθυρο.)

Και σας αφήνω με την τελευταία φωτογραφία από ένα μέρος κιτσίσσιμο, κιτσίσσιμο όπως λέμε kitch, όχι kitchen (χαχαχα, έλα, με λίγη προσπάθεια θα δείτε ότι δεν είναι τόσο ατυχές το αστείο μου!!), του οποίου την ιστορία θα σας διηγηθώ την επόμενη φορά, μαζί με τις φωτογραφίες από τον ζωολογικό κήπο που βρίσκεται δίπλα στο κάστρο και είναι ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους της Ευρώπης!

To be continued…

Burro fatto in casa – Σπιτικό βούτυρο

Konstantina — Mon, 27 Jul 2009 05:13:54 +0000

Vi ricordate di questo post dove lodavo la mia tenacia nel fare le cose in casa, tipo il burro? Bene, è arrivato il momento di dire la verità e nient’altro che la verità: non c’è cosa più facile che quella di fare il burro in casa. Serve o un uomo con i muscoli oppure il nostro vecchio e caro Kitchen Aid.

Io l’uomo con i muscoli ce l’avrei pure, siccome però preferisco usarlo per cose ben più divertenti, per fare il burro uso il KA con la frusta.

Burro

Ingredienti

panna

Procedimento

Lavorare la panna a velocità media come per fare la panna montata.
Far finta di dimenticare l’impastatrice accesa e continuare a lavorare la panna montata finchè non si divide in latte e burro.

Sì, è così semplice, solo che bisogna sapere un paio di trucchi che renderanno il procedimento ancora più facile.

Il burro si ottiene anche lavorando la panna a velocità alta, solo che il risultato sarà meno satinato e più grumoso.
Per evitare di sporcare tutta la cucina il momento che la panna montata si divide in burro e latte, prima di cominciare il procedimento coprite bene l’impastatrice con uno strofinaccio pulito.
Non bisogna sbirciare ogni 10 secondi per vedere se il burro é pronto. Basta avere l’orecchio attento: quando la panna diventa burro, l’impastatrice comincia a fare un rumore come quando c’è una palla da tennis nella lavatrice. In base alla velocità dell’impastatrice, ci si può mettere dai 10 ai 20 minuti.
Meno quantità di latte c’è nel burro e più a lungo si mantiene. Per eliminare il latte rimasto nel burro, mettete il burro in uno scollino grande, mettetelo sotto l’acqua corrente e impastatelo come fareste con il pane piegandolo su se stesso.
Migliore la qualità della panna, migliore il risultato. Punto.

Cosa fare dopo:

Ammirare la morbidezza delle vostre mani.
Fare i biscotti con il latte prodotto e ovviamente con il VOSTRO burro.
Fare il burro aromatico. Le varianti sono infinite: burro al fior di sale, al pepe, alle erbe aromatiche, all’aglio, c’è solo l’imbarazzo della scelta!

Θυμάστε αυτό το ποστ στο οποίο με αυτοεπαινούσα για την αποφασιστικότητά μου στην παραγωγή σπιτικών προϊόντων όπως το βούτυρο; Μάλιστα, ήρθε λοιπόν η στιγμή να σας πω την αλήθεια και μόνον την αλήθεια: δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να φτιάξει κανείς σπιτικό βούτυρο. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι ή ένας στοιβαρός άντρας ή το παλιό καλό μας μίξερ.

Εγώ ένα στοιβαρό άντρα θα τον διέθετα, αλλά επειδή προτιμώ να τον χρησιμοποιώ για άλλα πράγματα, πιο διασκεδαστικά, για το βούτυρο χρησιμοποιώ το μίξερ με το σύρμα.

Βούτυρο

Υλικά

κρέμα γάλακτος

Οδηγίες

Χτυπήστε την κρέμα γάλακτος σε μέτρια ταχύτητα σαν να φτιάχνατε σαντιγύ.
Κάντε πως ξεχάσατε να σταματήσετε το μίξερ και συνεχίστε το χτύπημα μέχρι να χωριστεί η σαντιγύ σε γάλα και βούτυρο.

Ναι, τόσο εύκολο είναι, μόνο που χρειάζονται και κανα δυο κολπάκια που θα κάνουν την όλη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη.

Μπορείτε να χτυπήσετε την κρέμα και σε μεγαλύτερη ταχύτητα, μόνο που το αποτέλεσμα θα είναι λιγότερο μεταξένιο και πιο κοκκώδες.
Για να μη γίνει χάλια ολόκληρη η κουζίνα τη στιγμή που η σαντιγύ χωρίζεται σε βούτυρο και γάλα, πριν αρχίσετε το χτύπημα, καλύψτε το μίξερ καλά με μία πετσέτα.
Δε χρειάζεται να κρυφοκοιτάτε κάθε 10 δευερόλεπτα για να δείτε αν είναι έτοιμο το βούτυρο. Αρκεί να έχετε το αυτί σας τεντωμένο: όταν η κρέμα γίνει βούτυρο, το μίξερ θα αρχίσει να κάνει ένα θόρυβο σαν να είχατε ένα μπαλάκι του τέννις στο πλυντήριο. Ανάλογα με την ταχύτητα του μίξερ, μπορεί να πάρει από 10 εώς 20 λεπτά.
‘Οσο λιγότερη ποσότητα γάλακτος μείνει στο βούτυρο, τόσο πιο καλά συντηρείται. Για να απομακρύνετε το γάλα που έχει μείνει μέσα στο βούτυρο, βάλτε το μέσα σε ένα μεγάλο σουρωτήρι και κρατήστε το κάτω από τρεχούμενο νερό, “ζυμώνοντάς” το και διπλώνοντάς το σαν να ήταν ζύμη ψωμιού.
Όσο καλύτερη η ποιότητα της κρέμας, τόσο καλύτερο το τελικό αποτέλεσμα. Τελεία και παύλα.

Τι να κάνετε μετά:

Θαυμάστε το πόσο μαλακά είναι τα χέρια σας.
Φτιάξτε μπισκότα με το γάλα που παράχθηκε και βεβαίως με το ΔΙΚΟ ΣΑΣ βούτυρο.
Φτιάξτε αρωματικό βούτυρο. Οι επιλογές είναι απεριόριστες: βούτυρο με ανθό αλατιού, με πιπέρι, με αρωματικά φυτά, με σκόρδο!

Un po’ di divertimento ci sta sempre bene – Και λίγη διασκέδαση δε βλάπτει

Konstantina — Tue, 14 Jul 2009 04:00:55 +0000

Sono tornata…o quasi…in verità sono ancora in giro, ma questa volta ho un tetto sopra la testa e un computer a disposizione, anche se con una connessione lentiiisssiii…zzzz..zzzz….zzz…iiiima. Appena trovo il tempo (e una connessione decente) vi racconto il mio weekend passato a dormire sui prati svizzeri

con 150 amici

da tutto il mondo e di tutte le età

a mangiare LA Paella

e a bruciarmi il dito giocando al gioco più stupido e divertente del mondo!

Να’μαι πάλι πίσω…ή μάλλον σχεδόν…στην ουσία γυρνοβολάω ακόμα, αλλά τώρα έχω ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι μου και ένα κομπιούτερ στη διάθεσή μου, αν και με σύνδεση που σκάει γάιδαρο με το πόσο αργή είναι. Μόλις βρω χρόνο (και μια σύνδεση πιο αξιοπρεπή), θα σας πω με το νι και με το σίγμα πώς πέρασα το περασμένο σαββατοκύριακο, να κοιμάμαι στα ελβετικά λειβάδια (φωτο 1), με 150 φίλους (φωτο 2) από όλο τον κόσμο και όλες τις ηλικίες (φωτο 3), να τρώω ΤΗΝ Παέγια (φωτο 4) και να καίω το δάχτυλό μου παίζοντας το πιο βλακώδες και διασκεδαστικό παιχνίδι του κόσμου (φωτο 5)!

Cronaca di un omicidio mancato…e l’effetto calmante delle tisane – Το χρονικό μιας παρολίγον ανθρωποκτονίας…και η χαλαρωτική επίδραση του τσαγιού

Konstantina — Thu, 02 Jul 2009 03:30:49 +0000

Oggi era la scadenza per la consegna di un articolo che stavo scrivendo insieme ai nostri collaboratori di Berlino. Dopo aver lavorato sodo una settimana per scrivere l’articolo e sotto l’effetto di 48 ore senza dormire…
…Alle 18.00 mi chiamano per parlarmi delle modifiche da fare al testo (-6 ore alla scadenza). Alle 20.00 mi chiamano per dirmi delle modifiche da fare ai risultati (eh??!! -4 ore alla scadenza). Alle 20.30 si tirano indietro e non lo vogliono pubblicare ancora l’articolo. Alle 20.35 faccio training autogeno, perché l’alternativa sarebbe chiamarli e augurargli di andare presto a fare compagnia a Michael Jackson. Alle 20.45 li tolgo dalla lista degli autori e butto nel cestino del computer tutti i loro dati (che poi non per essere acida, ma, insomma, sono sicura che la comunità scientifica non ne risentirà). Alle 00.00 consegno per e-mail l’articolo (0 ore dalla scadenza, ma come si fa??!!!).

Ora capite perché da una settimana a questa parte non scrivo e non passo a trovarvi, no? Sono rimasta indietro con le ricette, con i premi che con tanta generosità mi sono stati assegnati e che con pazienza aspettano di andare al calduccio di un nuovo blog, con la cucina in genere…

Meno male che ci sono le tisane per calmarmi…e questa volta hanno fatto proprio effetto: sono tra i finalisti del concorso di Genny “Ci mangiamo una tisana?“. Sono contentissima!! Per il vincitore è aperto un…televoto!!! Sarete voi a scegliere chi tra i finalisti porterà a casa il premio. Ma che ci fate ancora qui???!!!

Andate lì e votate i miei involtini!!! Grazieeeeee…:D

Σήμερα ήταν η προθεσμία για την υποβολή ενός άρθρου που γράφαμε με τους συνεργάτες μας από το Βερολίνο. Μετά από μία εβδομάδα χωρίς ανάσα για να προλάβω να γράψω το άρθρο και κάτω από την επίδραση 48 ωρών χωρίς ύπνο…
…Στις 18.00 μου τηλεφωνούν για να μου μιλήσουν για κάποιες αλλαγές που θέλουν να κάνω στο κείμενο (-6 ώρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας). Στις 20.00 μου τηλεφωνούν για κάποιες αλλαγές που θέλουν να κάνω στα αποτελέσματα (ε;;!! -4 ώρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας). Στις 20.30 μου τα γυρίζουν και λένε ότι δε θέλουν να το δημοσιεύσουν ακόμα το άρθρο. Στις 20.35 κάνω διαλογισμό, γιατί η εναλλακτική θα ήταν να τους τηλεφωνήσω και να τους ευχηθώ να πάνε σύντομα να κάνουν παρέα στο Michael Jackson. Στις 20.45 τους βγάζω από τη λίστα των συγγραφέων και πετάω στον κάδο ανακύκλωσης του κομπιούτερ μου τα αποτελέσματα που μου είχαν στείλει (όχι για να πω κακιούλα, αλλά νομίζω ότι η επιστημονική κοινότητα θα επιβιώσει και μετά από αυτό). Στις 00.00 στέλνω με μέιλ το άρθρο (0 ώρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας, μα είναι δυνατόν;;;!!!).

Τώρα καταλάβατε γιατί εδώ και μία εβδομάδα δε γράφω και δε σχολιάζω πουθενά, έτσι δεν είναι; Έχω μείνει πίσω με τις συνταγές, με τα βραβεία που με τόση γενναιοδωρία μου έχουν χαρίσει κάποιοι και τώρα περιμένουν υπομονετικά να πάνε σε καινούριο μπλόγκ, έχω μείνει πίσω με την κουζίνα γενικά…

Πάλι καλά που υπάρχουν τα τσαγάκια για να χαλαρώνουμε…κι αυτή τη φορά έδρασαν μια χαρά: είμαι στον τελικό του διαγωνισμού της Genny “Ας φάμε ένα τσάι!“. Είμαι πολύ χαρούμενη!! Ο νικητής θα βγει με…ψηφοφορία του κοινού!!! Εσείς θα αποφασίσετε ποιος θα πάρει το βραβείο. Λοιπόν;;; Τι κάνετε ακόμα εδώ;;;

Πηγαίνετε εκεί και ψηφίστε τα ρολά μου!!! Σας ευχαριστώώώώώ…:D

La Compagnia del Cavatappi

Konstantina — Thu, 18 Jun 2009 09:53:02 +0000

Nei blog di cucina ultimamente si parla spesso de La Compagnia del Cavatappi. In questo periodo sta promuovendo un’iniziativa carina e a mio avviso anche molto all’avanguardia. La loro pubblicità non si basa solo sul marketing tradizionale, ma anche sulle recensioni dei bloggers stessi. Chi ha un blog che parla di argomenti inerenti all’eno-gastronomia, può scrivere un articolo che faccia conoscere l’iniziativa ad altri bloggers, potendo così ricevere un pacco omaggio con prodotti della Compagnia del Cavatappi.

Appena ho letto dell’idea ho voluto subito partecipare! Già ogni tanto sbirciavo nel loro sito e mi perdevo tra la vasta selezione dell’enoteca e della gastronomia. L’unico problema è sempre cosa scegliere tra tutte queste bontà: il Patè di tartufo nero o il Pesto Donnafugata? Il Villa Antinori Rosso 2004 o il Barolo Bussia 2003.

Soprattutto per chi come me non abita in Italia e non può reperire prodotti italiani genuini, un negozio del genere è un vero paradiso! Gli acquisti si fanno nella comodità della propria casa e il pacco arriva tramite corriere espresso. Con spedizione non solo in Italia, ma in tutta l’Europa! Inoltre la Compagnia del Cavatappi si trova in una zona d’Italia, la Basilicata, dove il rispetto per la tradizione enogastronomica è molto forte, per cui si è sicuri che i prodotti acquistati sono sinonimo di alta qualità.

Adesso non vedo l’ora di ricevere il mio bel pacco omaggio con prodotti scelti da me! E voi? Cosa aspettate? Basta entrare nel sito e compilare il modulo!

Τα ιταλικά foodblogs τώρα τελευταία αναφέρονται συχνά στην La Compagnia del Cavatappi, ένα γαστρονομικό κατάστημα online. Αυτή την περίοδο λοιπόν, η εατιρία αυτή προωθεί ένα marketing πολύ προοδευτικό κατά τη γνώμη μου: η διαφήμισή τους δε βασίζεται μόνο στις παραδοσιακές μεθόδους, αλλά και στην κριτική των bloggers. Όποιος έχει ένα blog που ασχολείται με τη γαστρονομία, μπορεί να γράψει ένα άρθρο για την εταιρία και θα λάβει ως δώρο ένα πακέτο με προϊόντα της αρεσκείας του, πάνω στα οποία μπορεί βέβαια να γράψει στη συνέχεια αν θέλει ένα άλλο άρθρο με την (καλή ή κακή) κριτική πάνω στο προϊόν.

Ειδικά για μένα που δε μένω στην Ιταλία και δε μου είναι πάντα εύκολο να βρω αυθεντικά Ιταλικά προϊόντα, η ανακάλυψη αυτού του καταστήματος με γέμισε χαρά, αφού κάνουν αποστολές σε όλη την Ευρώπη! Και τώρα δε βλέπω την ώρα να έρθει ο ταχυδρόμος με τα καλούδια!

Red hot chili peppers

Konstantina — Fri, 12 Jun 2009 04:00:50 +0000

No, non vi preoccupate, non ho deciso di cambiare la “vocazione” del mio blog e farlo diventare un blog rockettaro (anche se lo è comunque, perché anche cucinare è rock;))

Red hot chili peppers è il titolo della prima raccolta di Exei gousto!! Anche se il titolo è un po’ ingannevole, visto che accettiamo i peperoni non solo rossi, ma di tutti i colori e di tutte le forme!! Le regole sono le seguenti:

Postate la ricetta sul vostro blog inserendo il logo della raccolta (che potete recuperare dal codice che segue) ed il link a questo post.
Lasciate un commento a questo post segnalando il link della vostra ricetta.
Massimo due ricette per persona.
Le ricette devono essere state postate non prima di aprile
La scadenza è il 15 di agosto.

Chi non ha un blog, mi mandi la ricetta a konstantina [chiocciola] exeigousto [punto] net. E, naturalmente, se volete, aiutate a diffondere l’iniziativa mettendo il logo della raccolta nella barra laterale del vostro blog!
Ma non abbiamo finito, no, no…il più bello l’ho lasciato alla fine…
Allora, questa raccolta, partecipa alla Raccolta delle raccolte di Evelyne e Simona, le quali hanno avuto la brillante idea di mettere insieme tutte le raccolte proposte dai vari blog sugli ortaggi estivi! Per più informazioni, andate qui!
Vi aspetto numerosi!!

Partecipano:

Micaela con Peperoni ripieni di tonno e ricotta.
Ivy con Bell Pepper Pie e Piperies Florinis (Greek sweet red peppers).
CorradoT con Conchiglioni e crema universale ai peperoni.
Giulia con Peperoni all’orientale.
Lisa con Muffin ai peperoni e Tortino al formaggio e peperoni.
Laura con Salsa Harissa.
Tania con Caserecce ai peperoncini dolci.
Dada con Crema di peperoni e ricotta e Gnocchetti d’olive nere ai peperoni, capperi e caciotta.
Alessio con Pasta con peperoni e pesto.
Konstantina con Involtini tricolore e Insalata d’orzo al pesto.
Sabri con Peperoni stufati.
Il gatto goloso con Zupetta tiepida di pomodori e peperoni e Mini cheesecake salato.
Sunflowers8 con Peperoni ripieni con tonno e mozzarella.
Soma con Thai fried rice e Marinated feta cheese.
Aiuolik con Peperoncini ripieni.
Silvana con Flan di peperoni con olio al basilico.
Silvia con Peperoni imbottiti.
Cricri con Peperoncini verdi dolci.
Genny con Sweet sweet peper.
Tania con Peperoni ripieni.
Barbara con Peperoni ripieni alla Nancy
Lenny con Insalata di riso integrale bicolore, ai peperoni, fichi e pinoli.
Evelyne con Insalata di cous cous e Cous cous con friggitelli e pomodori

Όχι, μην ανησυχείτε, δεν αποφάσισα να τροποποιήσω το χαρακτήρα του blog μου και να το κάνω ροκαμπίλι-blog (αν και είναι έτσι κι αλλιώς, αφού και το να μαγειρεύεις είναι ροκ;))

Red hot chili peppers είναι ο τίτλος της πρώτης συλλογής συνταγών του Έχει γούστο!! Αν και ο τίτλος είναι λιγάκι παραπλανητικός, αφού δεχόμαστε πιπεριές όλων των χρωμάτων και των σχημάτων και όχι μόνο τις κόκκινες. Οι κανόνες είναι οι εξής:

Γράφετε ένα post στο blog σας βάζοντας το λογότυπο της συλλογής (τον κώδικα μπορείτε να τον βρείτε πιο πάνω) και ένα link σε αυτό το post.
Αφήνετε ένα σχόλιο σε αυτό το post δίνοντας το link της συνταγής σας.
Όχι πάνω από δύο συνταγές ανά άτομο
Τα post με τις συνταγές δεν πρέπει να έχουν δημοσιευτεί πριν από τον Απρίλη
Λήξη συλλογής συνταγών στις 15 Αυγούστου.

Όποιος δεν έχει blog μπορεί να μου στείλει τη συνταγή με e-mail: konstantina [at] exeigousto [dot] net.
Αλλά δεν τελειώνουμε εδώ…όχι, όχι, το καλύτερο το άφησα για το τέλος…
Λοιπόν, αυτή η συλλογή συμμετέχει στη Συλλογή των συλλογών της Evelyne και της Simona, οι οποίες μετά τις 30 Σεπτεμβρίου θα μαζέψουν όλες τις συνταγές από τα διάφορα blog γύρω από τα καλοκαιρινά ζαρζαβατικά!

Η παραπάνω πρωτοβουλία προέρχεται από Ιταλικό έδαφος, αλλά, αν υπάρχουν και ελληνόφωνοι εθελοντές, πολύ θα χαιρόμουν να κάναμε και μια συλλογή συνταγών στα Ελληνικά. Όσοι καλοί προσέλθετε!

Certo che lo vogliamo uguale! – Πού να σας τα λέω!

Konstantina — Thu, 04 Jun 2009 14:34:37 +0000

Lo so che in un foodblog non si dovrebbero usare parole che abbiano a che fare con i bisogni fisiologici, ma io ora faccio un’eccezzione e vi dico che mi sono pisciata addosso dalla gioia quando ho letto questa cosa qui.
Tempo fa gliel’avevo detto: “Io il Kitchen Aid ce l’ho, il libro lo potrò comprare, ma il grembiule…..lo vogliooooooooooo!!!!!!!!”. Non so se ha preso il mio commento troppo alla lettera e per questo magari mi ha fatto vincere “solo” il grembiule, ma io sono felicissima lo stesso!!

Un riconoscimento da LEI, che, come avevo detto anche qui, è stata la prima foodblogger che ho seguito con passione, le sue avventure, viaggi, ricette e fotografie non me li perdevo per niente al mondo ed è stato anche grazie all’ispirazione tratta da lei se mi sono decisa di aprire un blog tutto mio ed ora siamo qui a parlarne.

Grazie Sigrid!

Το ξέρω ότι, σε ένα blog που ασχολείται με τη μαγειρική, οι λέξεις οι σχετικές με σωματικές ανάγκες θα έπρεπε να αποφεύγονται, αλλά εγώ τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και θα σας πω ότι κατουρήθηκα από τη χαρά μου όταν είδα αυτό εδώ.

Και για να εξηγήσω στους μη ομιλούντες την Ιταλικήν: Η Σίγκριντ, ή αλλιώς “Λαχανάκι Βρυξελλών” είναι το σημείο αναφοράς όλων των Ιταλών foodbloggers. Πρόσφατα ανακοίνωσε έναν διαγωνισμό, όπου ο καθένας μπορούσε να στείλει τη συνταγή του για πικ-νικ. Ανάμεσα σε 500 περίπου συνταγές, οι δέκα καλύτερες θα μπουν στο καινούριο της βιβλίο, με αναφορά, βέβαια, στο συγγραφέα της συνταγής. Οι δέκα επόμενες (μέσα σ’αυτές κι εγώ) θα πάρουν για δώρο και σαν ένδειξη αναγνώρισης (για να μας χρυσώσει το χάπι;)) την ποδιά που βλέπετε εδώ με το λογότυπο του “Λαχανακίου”. Και μία συνταγή επιλεγμένη από τον κύριο Kitchen Aid, παίρνει ένα μπλέντερ…Kitchen Aid βεβαίως.

Πριν καιρό της το είχα πει: “Το Kitchen Aid το έχω, το βιβλίο μπορώ να το αγοράσω, αλλά την ποδιά τη θέλω!!!”. Δεν ξέρω αν πήρε τις λέξεις μου εντελώς κατά γράμμα και γι’αυτό κέρδισα “μόνο” την ποδιά, αλλά εγώ είμαι έτσι κι αλλιώς κατενθουσιασμένη!!
Μια αναγνώριση από αυτή, που, όπως είχα πει και εδώ, ήταν η πρώτη foodblogger που παρακολουθούσα με πάθος, τις περιπέτειές της, τα ταξίδια της, τις συνταγές της και τις φωτογραφίες της δεν τα έχανα με τίποτα και είναι και χάρις στην έμπνευση που έπαιρνα από αυτήν αν αποφάσισα να ανοίξω το δικό μου blog και τώρα είμαστε εδώ και συζητάμε.

Σ’ ευχαριστώ Σίγκριντ!

To DreamHost or not to DreamHost: that is the question!*

Konstantina — Thu, 28 May 2009 16:40:18 +0000

Dopo due (si, due!!!) ore che il server (e di conseguenza il mio blog) non dava segni di vita, finalmente posso scrivere!!!

Allora, con grande piacere vi annuncio di aver ricevuto ben due premi da Chiara di Un pizzico di magia. Il premio dell’amicizia,

che do alle prime tre persone che passeranno e lasceranno un commento
e il premio del super duper chef,

che metto sulle testoline di:

Alla prossima!!!

*P.S. Herr D. dice to DreamHost…e se lo dice lui…

Μετά από δύο, λέω, ΔΥΟ ώρες που ο server (και κατ’επέκταση και το blog μου) δεν έδινε σημεία ζωής, επιτέλους μπορώ να γράψω!!! Λοιπόν, με μεγάλη μου χαρά σας ανακοινώνω ότι έλαβα δύο ολόκληρα (εμ τι, μισά θα μου πείτε;; και θα έχετε και δίκιο…) βραβεία από την Chiara του Un pizzico di magia. Το βραβείο της φιλίας,
που δίνω στα πρώτα τρία άτομα που θα περάσουν από εδώ και θα αφήσουν ένα σχόλιο
και το βραβείο του super duper chef, που βάζω στα κεφαλάκια των:

Tα λέμε σύντομα!!

Υ.Γ. Ο Herr D. λέει to DreamHost…κι αν το λέει αυτός…πάω πάσο!

Circa i sali (e non solo) – Περί αλατιών ο λόγος (και όχι μόνον)

Konstantina — Sun, 17 May 2009 20:11:48 +0000

L’altro ieri ho fatto delle compere su e-bay. Volevo comprare delle stecche di vaniglia e, visto che c’ero, ho comprato anche una confezione di sale nero delle Hawaii e una di sale affumicato danese. Il loro gusto non so ancora come sia, ma hanno un profumo che ti entra nelle narici e, mentre scende verso la gola, esplode in mille pezzi e ti riempie la testa (non so se ho reso chiaro il concetto…). Ora basta trovare o inventare delle ricette che possano giustificare questo shopping un po’ compulsivo…Idee, consigli e segnalazioni sono sempre benvenuti!! La vaniglia l’ho già usata per fare una crema di vaniglia, ma non una qualsiasi, una crema di vaniglia alla mastice di Chio! La ricetta nella prossima puntata:)

Cambiamo argomento…Chiara di Tocco e Tacchi ha annunciato il primo concorso del suo blog, del titolo: “Parole al profumo di Grecia”. Un piccolo racconto con ricordi, emozioni, sogni, desideri, o quello che vi viene in mente pensando ai colori e profumi della Grecia. Potete mandare i vostri racconti entro il 15 giugno 2009 a toccoetacchi (chiocciola) gmail (punto) com. Chiara mi ha fatto l’onore di nominarmi membro della giuria, allora saremo in due a scegliere il racconto più “colorato e profumato”. Per il vincitore/ la vincitrice, una notte ospite di un B&B in Liguria nella camera “Blu Grecia”! Attenzione! Il premio è “da ritirare” entro il 15 luglio 2009!

Τις προάλλες έκανα αγορές στο e-bay. Ήθελα να αγοράσω ξυλάκια βανίλιας και, μιας και έκανα που έκανα τον κόπο, αγόρασα και ένα σακουλάκι μαύρο αλάτι Χαβάης και ένα καπνιστό αλάτι Δανίας. Η γεύση τους δεν ξέρω ακόμα πώς είναι, αλλά έχουν ένα άρωμα, που μπαίνει μέσα στα ρουθούνια σου και, καθώς κατεβαίνει προς το λαιμό, εκρήγνυται σε χίλια κομμάτια και σου γεμίζει το κεφάλι (δεν ξέρω αν έγινα αρκετά σαφής…). Τώρα πρέπει να βρω ή να εφεύρω συνταγές που να μπορούν να δικαιολογήσουν αυτή τη μανιώδη συλλογή αλατιών…Ιδέες, συμβουλές και ενδείξεις πάντα καλοδεχούμενες! Τη βανίλια τη χρησιμοποίησα ήδη για να φτιάξω μια κρέμα βανίλιας, αλλά όχι καμία τυχαία: κρέμα βανίλιας με μαστίχα Χίου! Η συνταγή στο επόμενο επεισόδιο:)

Αλλάζουμε θέμα…Η Chiara από το Tocco e Tacchi ανακοίνωσε τον πρώτο διαγωνισμό του blog της, με τίτλο: Λέξεις με άρωμα Ελλάδας. Μία μικρή διήγηση με αναμνήσεις, συναισθήματα, όνειρα, επιθυμίες ή ό,τι άλλο σας έρχεται στο μυαλό σκεπτόμενοι τα χρώματα και τα αρώματα της Ελλάδας. Μπορείτε να στείλετε τις διηγήσεις σας μέχρι τις 15 Ιουνίου 2009 στο toccoetacchi (παπάκι) gmail (τελεία) com. Η Chiara μου έκανε την τιμή να με κάνει μέλος της κριτικής επιτροπής, κι έτσι θα είμαστε οι δυο μας που θα αποφασίσουμε ποια θα είναι η πιο “πολύχρωμη και μυρωδάτη” διήγηση. Τον νικητή/νικήτρια περιμένει μια βραδιά σε ένα Bed&Breakfast στη Λιγούρια της Ιταλίας και μάλιστα στο δωμάτιο “Μπλε Ελλάδα”! Προσοχή! Το βραβείο θα πρέπει να “εξαργυρωθεί” μέχρι τις 15 Ιουλίου 2009!

Habemus premium! – Τσέπωσα βραβείο!

Konstantina — Wed, 13 May 2009 16:05:12 +0000

Oggi pomeriggio ho ricevuto un bellissimo regalo: Chiara.u del Minimal Chronicles mi ha fatto l’onore di assegnarmi il premio “One lovely blog award” (premio per un bel blog).

Essendo nuova in tutta questa blog-o-storia, è stato per me un grandissimo piacere e onore!
Passo il premio ai seguenti blog:

Chiara di Tocco e Tacchi
Spighetta di La spiga di grano
Lenny di Una finestra di fronte
Maria di Kali Orexi
Fevis di Ma Cuisine

P.S. Sì, me lo riccordo ancora che nella sezione prossimamente c’è la “quasi pannacotta“…la ricetta sta arrivando, giuro!!!

Σήμερα το μεσημέρι με περίμενε μια μεγάλη έκπληξη: η Chiara.u από το Minimal Chronicles, μου έκανε την τιμή να μου δώσει το βραβείο “One lovely blog award” (βραβείο για ένα όμορφο blog).

Μιας και είμαι καινούρια σε όλα αυτή την μπλογκοιστορία, για μένα ήταν μεγάλη χαρά και τιμή! Με τη σειρά μου, δίνω αυτό το βραβείο στους:

Chiara από το Tocco e Tacchi
Spighetta από το La spiga di grano
Lenny από το Una finestra di fronte
Maria από το Kali Orexi
Fevis από το Ma Cuisine

Υ.Γ. Ναι, το θυμάμαι ακόμα ότι στα “προσεχώς” σας έχω υποσχεθεί “σχεδόν-πανακότα με καρύδα και φράουλες”…η συνταγή είναι στο δρόμο, στο λόγο μου!