Dada (un mese fa) e Rosmarina mi hanno invitato a partecipare al giochino-confessione e rivelarvi 10 cose che non sapete di me. Alcune forse le avrete già intuite fra le righe di questo blog…ma va bene lo stesso, no?
1. E da due mesi che cerco di ridurre al minimo l’uso di cosmetici commerciali. Uso puro sapone di Marsiglia per lavarmi i capelli, deodorante e crema per il corpo fatti in casa, idem il detersivo per i piatti…e mi trovo benissimo e con molti meno sensi di colpa verso l’ambiente!
2. Ho scelto di studiare fisica perché per me era come studiare filosofia. Mi illudevo di poter trovare risposte alle mie domande. E invece sono ancora qui dieci anni dopo e non ho capito un bel niente…
3. Vorrei essere contemporaneamente: insegnante di yoga, ostetrica, cuoca e venditrice di marmellate e tante altre cose che non sarò mai.
4. Il mio primo grande viaggio da sola l’ho fatto a 14 anni: USA e Canada per tre mesi. E da allora non mi sono fermata. Adoro viaggiare, vorrei girare il mondo lavorando e imparando dalla gente locale…
5. Ho paura del buio. Quando sono sola in casa la sera, per andare dalla cucina in soggiorno, vado in soggiorno, accendo la luce, torno in cucina, spengo la luce, torno in soggiorno.
6. Potrei vivere di patatine. Quelle super schifose nel sacchetto. E più sono unte più mi piacciono. Tutto colpa di mia mamma che non me le faceva mai mangiare quando ero piccola e mi ha creato un complesso . Ultimamente però posso dire con orgoglio di poter controllare la mia “patatofilia”.
7. Al primo anno dell’Università, per respingere le avances di un compagno di classe, gli ho detto che non potevo uscire con lui perché nel mio destino c’era scritto che dovevo sposarmi con un Italiano. Profezia o autosuggestione?
8. Ho una personalità ossessiva-compulsiva. Quando mi metto a fare una cosa non riesco proprio a staccarmi…passo notti insonni a cucinare, a fare a maglia e…a mangiare patatine:)
9. Mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco, mi manca il mare ed il sole greco.
10. Fare shopping mi turba da morire. Mi da fastidio la musica unz-unz che c’è nella maggior parte dei negozi, la gente che butta i capi per terra, per non parlare poi dei vestiti…molto difficilmente trovo qualcosa che mi piaccia veramente.
Dicevo…odio fare shopping, però ho un nuovo negozio preferito! Certo non di abbigliamento: il Reformhaus, pieno di sacchetti di semi, cereali, farine. Vabbè…che poi vende anche cose tipo “sale ayuverdico” per le bio-vittime è un altro discorso. Anche loro devono fare marketing purtroppo…L’ultima volta sono tornata a casa con un sacchetto di quinoa rosso. Quello “normale” giallo l’avevo già cucinato un paio di volte ed ero molto curiosa di assaggiare il sapore anche di quello rosso. Non so se è stata la mia impressione, ma quello rosso ha un profumo molto più intenso, più “della terra”. Parte del contenuto del sacchetto è stato macinato nel mio super-macina-cereali. La cosa che più mi è piaciuta nel macinare il quinoa è stato che non lascia la pula così come anche il kamut. Mentre quando macino il grano o l’avena devo sempre setacciare la farina per separarla dalle glumelle. E siccome in questa casa non si butta niente, le glumelle poi le uso per decorare la superficie del pane prima di infornarlo, a mο’ di sesamo per intenderci. Per la ricetta mi sono ispirata a questo post…con i dovuti adattamenti;)
Ingredienti
Procedimento

Η Dada (πριν ένα μήνα) και η Rosmarina με κάλεσαν να συμμετάσχω στο παιχνίδι-εξομολόγηση και να σας αποκαλύψω δέκα πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Κάποια από αυτά ίσως να τα έχετε ήδη καταλάβει μέσα από τις γραμμές αυτού του μπλογκ…αλλά δεν πειράζει, έτσι δεν είναι;
1. Εδώ και δυο μήνες περίπου προσπαθώ να μειώσω στο ελάχιστο δυνατό τη χρήση καλλυντικών του εμπορίου. Χρησιμοποιώ σαπούνι Μασσαλίας για τα μαλλιά, σπιτικό αποσμητικό και κρέμα σώματος, το ίδιο και για το απορρυπαντικό πιάτων…και δουλεύουν μια χαρά και νιώθω και λιγότερες τύψεις απέναντι στο περιβάλλον!
2. Αποφάσισα να σπουδάσω Φυσική, γιατί για μένα ήταν σα να σπούδαζα φιλοσοφία. Παραμυθιαζόμουνα ότι μπορούσα να βρω απαντήσεις στις απορίες μου. Κι είμαι ακόμα εδώ μετά από δέκα χρόνια και δεν έχω καταλάβει την τύφλα μου!
3. Θα ήθελα να είμαι συγχρόνως: δασκάλα γιόγκα, μαία, μαγείρισσα και πωλήτρια μαρμελάδων και άλλα πολλά που δε θα γίνω ποτέ.
4. Το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι μόνη μου το έκανα όταν ήμουν 14. ΗΠΑ και Καναδάς για τρεις μήνες. Και από τότε δε σταμάτησα. Λατρεύω τα ταξίδια, θα ήθελα να μπορώ να γυρίσω όλο τον κόσμο δουλεύοντας και μαθαίνοντας από τους ντόπιους…
5. Φοβάμαι το σκοτάδι. Όταν είμαι μόνη μου στο σπίτι το βράδυ, για να πάω από το την κουζίνα στο σαλόνι, πάω στο σαλόνι, ανάβω το φως, γυρίζω στην κουζίνα, σβήνω το φως και γυρίζω στο σαλόνι.
6. Θα μπορούσα να τρέφομαι μόνο μα πατατάκια. Και όσο πιο λαδερά και γλιτσερά τόσο το καλύτερο. Και για όλα φταίει η μαμά μου που δε με άφηνε να τρώω πατατάκια όταν ήμουν μικρή και μου δημιούργησε σύνδρομο στέρησης πατατακίων. Τώρα τελευταία όμως μπορώ να πω ότι ελέγχω αρκετά καλά την πατατοφιλία μου.
7. Στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου, για να αποφύγω έναν συμφοιτητή που μου την έπεφτε, του είπα ότι δε μπορεί νε γίνει τίποτα μεταξύ μας, γιατί το πεπρωμένο μου είναι να παντρευτώ Ιταλό. Προφητία ή αυθυποβολή;
8. Είμαι μία ψυχαναγκαστική προσωπικότητα. Όταν αρχίσω να κάνω κάτι, δεν καταφέρνω να σταματήσω…περνάω νύχτες άυπνες μαγειρεύοντας, πλέκοντας και…τρώγοντας πατατάκια:)
9. Μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας, μου λείπει η θάλασσα και ο ήλιος της Ελλάδας.
10. Το shopping με ενοχλεί αφάνταστα. Με ενοχλεί η ντάπα-ντούπα μουσική που βάζουν τα περισσότερα καταστήματα, οι άνθρωποι που ρίχνουν τα ρούχα στο πάτωμα στη μανία τους να βρουν το κατάλληλο, για να μην πω για τα ρούχα…που δύσκολα βρίσκω κάτι να μου αρέσει αληθινά.
Έλεγα λοιπόν…το shopping δε μου αρέσει καθόλου, έχω όμως ένα καινούριο αγαπημένο κατάστημα! Βέβαια δεν είναι κατάστημα ρούχων: το Reformhaus, γεμάτο σακουλάκια με σπόρους, δημητριακά, αλεύρια. Εντάξει, πουλάει και κάτι προϊόντα του τύπου “αλάτι αγιουβέρδικο” για τα μπιο-θύματα, αλλά τι να κάνουμε, μάρκετινγκ είναι αυτό…Την τελευταία φορά γύρισα σπίτι με ένα σακουλάκι κόκκινο quinoa. Το “κανονικό” quinoa, το κίτρινο, το είχα ήδη μαγειρέψει κανα δυο φορές, αλλά ήμουν περίεργη να δοκιμάσω και το κόκκινο. Δεν ξέρω αν ήταν η ιδέα μου, αλλά το άρωμά του μου φάνηκε πιο έντονο και “γήινο”. Μέρος από το σακουλάκι το άλεσα στο σούπερ-μύλο-δημητριακών μου. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο άλεσμα είναι ότι, όπως και το καμούτ, δεν αφήνει “φλούδες”. Ενώ όταν αλέθω στάρι ή βρώμη πρέπει πάντα να κοσκινίσω το αλεύρι. Και επειδή σε αυτό το σπίτι δεν πετάμε τίποτα, αυτό που μένει από το κοσκίνισμα το χρησιμοποιώ στην επιφάνεια του ψωμιού πριν το βάλω στο φούρνο, περίπου όπως το σουσάμι δηλαδή. Για τη συνταγή εμπνεύστηκα από αυτό το post…με τις ανάλογες προσαρμογές;)
Υλικά
Οδηγίες