
Oggi era la scadenza per la consegna di un articolo che stavo scrivendo insieme ai nostri collaboratori di Berlino. Dopo aver lavorato sodo una settimana per scrivere l’articolo e sotto l’effetto di 48 ore senza dormire…
…Alle 18.00 mi chiamano per parlarmi delle modifiche da fare al testo (-6 ore alla scadenza). Alle 20.00 mi chiamano per dirmi delle modifiche da fare ai risultati (eh??!! -4 ore alla scadenza). Alle 20.30 si tirano indietro e non lo vogliono pubblicare ancora l’articolo. Alle 20.35 faccio training autogeno, perché l’alternativa sarebbe chiamarli e augurargli di andare presto a fare compagnia a Michael Jackson. Alle 20.45 li tolgo dalla lista degli autori e butto nel cestino del computer tutti i loro dati (che poi non per essere acida, ma, insomma, sono sicura che la comunità scientifica non ne risentirà). Alle 00.00 consegno per e-mail l’articolo (0 ore dalla scadenza, ma come si fa??!!!).
Ora capite perché da una settimana a questa parte non scrivo e non passo a trovarvi, no? Sono rimasta indietro con le ricette, con i premi che con tanta generosità mi sono stati assegnati e che con pazienza aspettano di andare al calduccio di un nuovo blog, con la cucina in genere…

Σήμερα ήταν η προθεσμία για την υποβολή ενός άρθρου που γράφαμε με τους συνεργάτες μας από το Βερολίνο. Μετά από μία εβδομάδα χωρίς ανάσα για να προλάβω να γράψω το άρθρο και κάτω από την επίδραση 48 ωρών χωρίς ύπνο…
…Στις 18.00 μου τηλεφωνούν για να μου μιλήσουν για κάποιες αλλαγές που θέλουν να κάνω στο κείμενο (-6 ώρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας). Στις 20.00 μου τηλεφωνούν για κάποιες αλλαγές που θέλουν να κάνω στα αποτελέσματα (ε;;!! -4 ώρες μέχρι τη λήξη της προθεσμίας). Στις 20.30 μου τα γυρίζουν και λένε ότι δε θέλουν να το δημοσιεύσουν ακόμα το άρθρο. Στις 20.35 κάνω διαλογισμό, γιατί η εναλλακτική θα ήταν να τους τηλεφωνήσω και να τους ευχηθώ να πάνε σύντομα να κάνουν παρέα στο Michael Jackson. Στις 20.45 τους βγάζω από τη λίστα των συγγραφέων και πετάω στον κάδο ανακύκλωσης του κομπιούτερ μου τα αποτελέσματα που μου είχαν στείλει (όχι για να πω κακιούλα, αλλά νομίζω ότι η επιστημονική κοινότητα θα επιβιώσει και μετά από αυτό). Στις 00.00 στέλνω με μέιλ το άρθρο (0 ώρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας, μα είναι δυνατόν;;;!!!).
Τώρα καταλάβατε γιατί εδώ και μία εβδομάδα δε γράφω και δε σχολιάζω πουθενά, έτσι δεν είναι; Έχω μείνει πίσω με τις συνταγές, με τα βραβεία που με τόση γενναιοδωρία μου έχουν χαρίσει κάποιοι και τώρα περιμένουν υπομονετικά να πάνε σε καινούριο μπλόγκ, έχω μείνει πίσω με την κουζίνα γενικά…
Πηγαίνετε εκεί και ψηφίστε τα ρολά μου!!! Σας ευχαριστώώώώώ…:D