
Lo so che in un foodblog non si dovrebbero usare parole che abbiano a che fare con i bisogni fisiologici, ma io ora faccio un’eccezzione e vi dico che mi sono pisciata addosso dalla gioia quando ho letto questa cosa qui.
Tempo fa gliel’avevo detto: “Io il Kitchen Aid ce l’ho, il libro lo potrò comprare, ma il grembiule…..lo vogliooooooooooo!!!!!!!!”. Non so se ha preso il mio commento troppo alla lettera e per questo magari mi ha fatto vincere “solo” il grembiule, ma io sono felicissima lo stesso!!
Un riconoscimento da LEI, che, come avevo detto anche qui, è stata la prima foodblogger che ho seguito con passione, le sue avventure, viaggi, ricette e fotografie non me li perdevo per niente al mondo ed è stato anche grazie all’ispirazione tratta da lei se mi sono decisa di aprire un blog tutto mio ed ora siamo qui a parlarne.
Grazie Sigrid!

Το ξέρω ότι, σε ένα blog που ασχολείται με τη μαγειρική, οι λέξεις οι σχετικές με σωματικές ανάγκες θα έπρεπε να αποφεύγονται, αλλά εγώ τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και θα σας πω ότι κατουρήθηκα από τη χαρά μου όταν είδα αυτό εδώ.
Και για να εξηγήσω στους μη ομιλούντες την Ιταλικήν: Η Σίγκριντ, ή αλλιώς “Λαχανάκι Βρυξελλών” είναι το σημείο αναφοράς όλων των Ιταλών foodbloggers. Πρόσφατα ανακοίνωσε έναν διαγωνισμό, όπου ο καθένας μπορούσε να στείλει τη συνταγή του για πικ-νικ. Ανάμεσα σε 500 περίπου συνταγές, οι δέκα καλύτερες θα μπουν στο καινούριο της βιβλίο, με αναφορά, βέβαια, στο συγγραφέα της συνταγής. Οι δέκα επόμενες (μέσα σ’αυτές κι εγώ) θα πάρουν για δώρο και σαν ένδειξη αναγνώρισης (για να μας χρυσώσει το χάπι;)) την ποδιά που βλέπετε εδώ με το λογότυπο του “Λαχανακίου”. Και μία συνταγή επιλεγμένη από τον κύριο Kitchen Aid, παίρνει ένα μπλέντερ…Kitchen Aid βεβαίως.
Πριν καιρό της το είχα πει: “Το Kitchen Aid το έχω, το βιβλίο μπορώ να το αγοράσω, αλλά την ποδιά τη θέλω!!!”. Δεν ξέρω αν πήρε τις λέξεις μου εντελώς κατά γράμμα και γι’αυτό κέρδισα “μόνο” την ποδιά, αλλά εγώ είμαι έτσι κι αλλιώς κατενθουσιασμένη!!
Μια αναγνώριση από αυτή, που, όπως είχα πει και εδώ, ήταν η πρώτη foodblogger που παρακολουθούσα με πάθος, τις περιπέτειές της, τα ταξίδια της, τις συνταγές της και τις φωτογραφίες της δεν τα έχανα με τίποτα και είναι και χάρις στην έμπνευση που έπαιρνα από αυτήν αν αποφάσισα να ανοίξω το δικό μου blog και τώρα είμαστε εδώ και συζητάμε.
Σ’ ευχαριστώ Σίγκριντ!