
Eccomi qui, da vera greca che si rispetti, a correre e sudare poche ore prima della scadenza del concorso “Inventa la ricetta (sezione Verdure Golose)” di Sandra da Un tocco di zenzero. In poche ore devo solo : decidere quale ricetta proporre, fare la spesa, cucinarla, fotografarla, postarla e mandarla a Sandra. Ma sai com’è…se non fai tutto all’ultimo momento, non c’è adrenalina. E se non c’è adrenalina…cosa cucini a fare? Non per giustificarmi, ma il motivo principale per cui mando la mia ricetta solo ora è che solo ora ho deciso di partecipare al concorso. Da subito quando l’ho letto, mi è sembrata una cosa molto carina, che mette la creatività e la fantasia in moto, ma, per qualche motivo ignoto pure a me, solo ora ho avuto il colpo di genio. La ricetta che ho preparato è un insieme di sapori greci molto tradizionali, proposti in una maniera diciamo “alternativa” (questo termine è uno dei più maltrattati degli ultimi anni, chiedo scusa, ma non mi veniva altro in mente..)
L’idea nasce due settimane fa all’aeroporto di Atene aspettando il volo di ritorno a Francoforte. Siamo abbastanza in anticipo, abbiamo già consegnato i nostri bagagli, per cui abbiamo tutto il tempo a disposizione per dare un’occhiata ai negozi e negozietti che spuntano in ogni angolo appena si entra nell’area riservata ai passeggeri.
Mentre Herr D. si perde nei negozi di dischi e si ferma ad ammirare (artisticamente parlando…) Helena Paparizou, io vado a fare la mio solita rifornitura di libri e riviste di cucina. Esco da Papasotiriou (la vostra Feltrinelli per intenderci) poco soddisfatta, ma la mia delusione dura poco: all’angolo vedo un negozietto piccolo, ma molto carino. Mi dirigo verso la mia nuova meta. Il negozio si chiama MastihaShop ed è appunto un negozio cui prodotti, dal dentifricio alle marmellate, hanno un ingrediente in comune: il mastice di Chio. Per chi non lo sapesse, il mastice di Chio è la resina di un cespuglio che cresce solo nella parte sud dell’isola di Chio ed ha tantissimi utilizzi, dalla medicina alla pittura e dall’industria tessile alla pasticceria. Mentre la signora che ha il negozio cerca di farmi fare una cultura su tutti i prodotti possibili ed immaginabili dove mettono il mastice (shampoo, gomma da masticare, caffè…), io sono attratta dai diversi barattoli di conserve: tirokafteri con mastice, aglio cotto con olive e mastice, melanzane affumicate con mastice. Quest’ultimo, chissà per quale motivo, mi è rimasto impreso nella mente e stava diventando quasi un’ossessione ultimamente. Cercavo di immaginare l’abbinamento dell’affumicato mischiato con un sapore così particolare come quello del mastice e non mi davo pace. Alla fine, mi sono arresa: ci devo provare, ho pensato. Però…come usarlo? Metterlo sotto vetro? Sui crostini? Come salsa per la pasta? Idee carine, ma anche un pochino banali…E perché non usare un’altra tradizione greca, quella della pasta fillo, per completare l’opera? Per quanto riguarda la pasta fillo, avendo una mamma cha fa la miglior pasta fillo del mondo e mi ha passato tutti i trucchi per farla, andavo sul sicuro. Per la crema di melanzane sono partita da zero. Ho lasciato libera la mia immaginazione e posso dire che il risultato mi ha appagato e soddisfatto!
Ingredienti
Per la pasta fillo
Per la crema di melanzane
Procedimento
Per la pasta fillo
Per la crema di melanzane
Riempire i cestini di pasta fillo con la crema di melanzane, e decorare con un po’ di origano, dei cubetti di formaggio feta e delle strisce di carote per formare la “maniglia” del cestino. (Volendo, le carote si possono pure marinare in olio e limone prima di metterle nei cestini)

Να’μαι λοιπόν, σα γνήσια Ελληνίδα που σέβεται τον εαυτό της, τελευταία και καταϊδρωμένη λίγες ώρες πριν από τη λήξη του διαγωνισμού “Εφεύρε τη συνταγή” της Sandra από το Un tocco di zenzero. Μέσα σε λίγες ώρες έπρεπε μόνο να: αποφασίσω ποια συνταγή θέλω να φτιάξω, να ψωνίσω τα υλικά, να τη μαγειρέψω, να τη φωτογραφίσω, να κάνω το post και να τη στείλω στη Sandra. Αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα…αν δεν κάνεις τα πάντα την τελευταία στιγμή, δεν υπάρχει αδρεναλίνη. Και χωρίς αδρεναλίνη…τι να την κάνεις τη μαγειρική; Όχι για να διακαιολογηθώ, αλλά ο κύριος λόγος για τον οποίο στέλνω τη συνταγή μου μόλις σήμερα, είναι ότι μόλις σήμερα αποφάσισα να συμμετέχω στη συλλογή αυτών των συνταγών. Αμέσω μόλις είχα διαβάσει γι’αυτή την πρωτοβουλία, μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρουσα, βάζει σε κίνηση τη δημιουργικότητα και τη φαντασία, αλλά, για κάποιο λόγο άγνωστο ακόμα και σε μένα, μόλις τώρα μου ήρθε η επιφοίτηση. Η συνταγή που προτείνω είναι ένα μίγμα από ελληνικές γεύσεις πολύ παραδοσιακές, ειδωμένες με μια “εναλλακτική” ματιά (το ξέρω ότι αυτός ο όρος είναι ένας από τους πιο κακοποιημένους των τελευταίων ετών, συγχωρέστε με, αλλά δε μου ερχόταν άλλη λέξη στο μυαλό…).
Η ιδέα γεννήθηκε πριν από δύο εβδομάδες στο αεροδρόμιο της Αθήνας περιμένοντας την πτήση επιστροφής προς Φρανκφούρτη. Έχουμε έρθει αρκετά νωρίς, έχουμε ήδη παραδώσει τις αποσκευές μας, οπότε έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας να ρίξουμε μια ματιά στα διάφορα μαγαζιά και μαγαζάκια που ξεφυτρώνουν σε όλες τις γωνιές μόλις περάσεις στο χώρο που είναι αποκλειστικά για τους επιβάτες.
Ενώ ο Herr D. χάνεται στα καταστήματα δίσκων και σταματάει για να θαυμάσει (από καλλιτεχνικής απόψεως…) την Ελενίτσα (την Παπαρίζου…έτσι τη φωνάζει…), εγώ πάω για τη συνηθισμένη έρευνα βιβλίων και περιοδικών μαγειρικής. Βγαίνω από τον Παπασωτηρίου όχι και ιδιαίτερα ικανοποιημένη, αλλά η απογοήτευσή μου κρατάει λίγο: στη γωνία βλέπω ένα μαγαζάκι μικρό, αλλά πολύ χαριτωμένο. Κατευθύνομαι προς το νέο μου στόχο. Το κατάστημα ονομάζεται MastihaShop και, όπως λέει και το όνομά του, τα προϊόντα του, από την οδοντόκρεμα μέχρι τις μαρμελάδες, έχουν ένα κοινό συστατικό, τη μαστίχα. Κι ενώ η κυρία που έχει το κατάστημα προσπαθεί να μου μάθει τα πάντα γύρω από τη μαστίχα και όλους τους πιθανούς συνδυασμούς που μπορείς να κάνεις με τη μαστίχα (σαμπουάν με μαστίχα, τσίχλα με μαστίχα, καφές με μαστίχα…), το βλέμμα μου έχει κολλήσει στα διάφορα βαζάκια που είναι παρατεταγμένα στο ράφι και μου κλείνουν το μάτι: τυροκαφτερή με μαστίχα, σκόρδο ψητό με ελιές και μαστίχα, μελιτζάνες καπνιστές με μαστίχα. Αυτό το τελευταίο ειδικά, ποιος ξέρει για ποιο λόγο, μου κόλλησε στο μυαλό και δε με άφηνε σε ησυχία. Στο τέλος, παρέδωσα τα όπλα: πρέπει να το δοκιμάσω, είπα. Αλλά…πώς να το χρησιμοποιήσω; Σαν κρέμα σε βαζάκια; Σε φρυγανισμένο ψωμί; Σαν σάλτσα σε ζυμαρικά; Καλές ιδέες, αλλά λίγο συνηθισμένες…Και γιατί να μη χρησιμοποιήσω ένα άλλο μεγαθήριο της ελληνικής κουζίνας, το φύλλο για πίτες, για να ολοκληρώσω το έργο μου; Όσον αφορά το φύλλο, έχοντας μια μαμά που ανοίγει το καλύτερο φύλλο του κόσμου και μου έχει πει όλα τα κόλπα και τα μυστικά για ένα καλό φύλλο, πήγαινα στα σίγουρα. Για την κρέμα μελιτζάνας, ξεκίνησα από το μηδέν. Άφησα ελεύθερη τη φαντασία μου και μπορώ να πω ότι το αποτέλεσμα με δικαίωσε!
Υλικά
Για το φύλλο
Για την κρέμα μελιτζάνας
Οδηγίες
Για το φύλλο
Για την κρέμα μελιτζάνας
Γεμίζουμε τα καλαθάκια με την κρέμα μελιτζάνας και διακοσμούμε με ρίγανη, κυβάκια φέτας και λωρίδες καρότου, που θα είναι τα “χερούλια” από τα καλαθάκια. (Αν θέλουμε, τα καρότα μπορούμε να τα μαρινάρουμε σε λάδι και λεμόνι πριν τα βάλουμε στα καλαθάκια).